The Vremde Mirror

Sinterklaas staat sinds kort aan het roer bij een distributiecentrum van bol.com. Bol.com verwacht veel van Sinterklaas: ‘Hij heeft ruime ervaring met onrealistische levertijden van zinloze pakketjes op onmogelijke uren.’

‘Het sinterklaasfeest komt niet in het gedrang’, verzekert Sinterklaas. ‘Ik stuur hier een groot team aan van onderbetaalde overwerkte arbeiders die zware nachtshifts draaien. Dus in dat opzicht verandert er niet veel. Wel zal dat veel efficiënter en preciezer verlopen. In plaats van een soms onleesbaar boek bij te houden, check ik nu een paar weken voor zes december mijn dashboard met alle data over alle kinderen. In plaats van dansjes te maken op daken, moeten mijn medewerkers nu targets halen die in realtime worden gemonitord die hun performances objectiveren. Enzovoort.’

‘Ook voor de consument belooft het efficiënter te worden’, belooft Sinterklaas. ‘Het heeft geen zin om je kostbare TikTokschermtijd te verdoen met brieven naar me te schrijven. Kinderen weten nog niet goed wat ze willen. Een algoritme weet dat veel beter.’ Sinterklaas ontkent niet dat het algoritme ook andere dingen bijhoudt: ‘Wie braaf is, krijgt lekkers. Wie gratis retourneert, de roe.’

De aanzienlijke efficiëntiewinsten leveren ook ongemakken op. ‘Ik wil me excuseren bij al de kinderen die hun pakjes op 20 november al hebben gevonden in hun brievenbus of in het dichtstbijzijnde afhaalpunt.’ Al betwijfelt Sinterklaas of dit veel aan de beleving van het kinderfeest verandert. ‘Of het nu de sint met zijn pieten of een pakjesbezorger is: ze zijn even onhoorbaar en even vlug weg.’

Bol.com verwacht veel van Sinterklaas: ‘Hij heeft ruime ervaring met onrealistische levertijden van zinloze pakketjes op onmogelijke uren.’ Ook Sinterklaas doet dat, weliswaar onder een klein voorbehoud: ‘Ik zal misschien wel de dankbaarheid van de kinderen missen als ze van mij persoonlijk een cadeautje krijgen. Maar niets dat zo veel dopamine in een heilig man opwekt als een online vijfsterrenreview.’

Brussel oogst lof met een alternatieve kerststal op de Grote Markt. Die heeft geen dak waardoor Jozef, Maria en hun jongste kind onder de blote hemel slapen. ‘Zo vermijden we aanzuigeffecten’, aldus minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt.

‘De kerststal dompelt je meteen onder in een authentieke en positieve kerstsfeer’, recenseert Van Bossuyt de kerststal. ‘Je ziet een gezin op de vlucht dat wanhopig op zoek naar een warme slaapplek een stukje grond onder de blote hemel inpalmt, omdat een dak boven hun hoofd niet strookt met het strenge en rechtvaardige asielbeleid van deze regering.’

‘Ik weet niet van wie het idee komt, maar ik wil het alvast claimen’, aldus Van Bossuyt. ‘Het comfort van een kerststal zadelt asielzoekers met onrealistische verwachtingen op. Zo’n kerststal heeft veel bekijks. Als de hele wereld het idee krijgt dat ze hier luxueus worden opgevangen, dan staat straks de hele wereld hier. Ons land is vol.’

Van Bossuyt ontkent dat de kerststal tradities verloochent. ‘Integendeel, kerst is een sfeer van soberheid en naastenliefde. We willen gastvrij zijn zonder dat de mensen het gevoel krijgen dat ze welkom zijn. Tradities evolueren ook. De kerststal geeft een eigentijdse toets aan de kersttraditie en laat zien hoe onze maatschappij is geëvolueerd. Door mensen op de vlucht op hun rechten en plichten te wijzen, claimen we onze cultuur net terug.’

‘De kerststal werkt inspirerend’, vindt Van Bossuyt. ‘Als dit aanslaat moeten we denken aan het stro te vervangen door scheefliggende stoeptegels. En de Driekoningen zonder geschenken te laten komen. Voor wat hoort wat. Gewoon handje ophouden is niet meer van deze tijd. Ik hoop dat Brussel zo voortdoet. Dan hebben we voor 2030 misschien voor het eerst een lege kerststal. Dat zou pas een signaal zijn!’

De Brusselse kerststal is al mikpunt van vandalisme geweest. Enkele onbekende onverlaten hebben afgelopen nacht een dak op de stal gelegd. Die is inmiddels verwijderd.

Volgens de Brusselse regering in lopende zaken gaat het om een misverstand: ‘Het geld was gewoon op voor een dak met een goede EPC-score. Voor een dak tout court.’

Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir zegt dat de besparingen in het hoger onderwijs en al zeker bij de universiteiten meer dan noodzakelijk zijn. ‘We moeten de opmars van intellectuele uitspattingen binnen een beheersbaar kader houden.’

‘De werking van universiteiten is niet meer van deze tijd’, vindt Demir. ‘Mensen die betaald worden om slim te liggen wezen over zaken waar de hardwerkende Vlaming niet wakker van ligt. En er is geen verbetering in zicht. Universiteiten zijn verworden tot broeinesten waar ideeën en theorieën welig tieren die te ingewikkeld zijn om te beantwoorden met een ja-bordje of nee-bordje in De Tafel van Gert.’

‘We staan er onvoldoende bij stil dat die intellectuele uitspattingen onvermijdelijk doorsijpelen naar de rest van de samenleving’, waarschuwt Demir. ‘Burgers verzetten zich tegen plannen van de overheid en dat verzet is heel vaak gebaseerd op onderzoek, rapporten of feiten die universiteiten produceren. Dat is een gevaar voor de democratie en dat kunnen we onmogelijk blijven financieren.’

‘Universiteiten kosten de maatschappij handenvol geld’, gaat Demir verder. ‘Zonder wetenschappers hadden we nooit van de klimaatverandering gehoord, om maar te illustreren. Ze blijven maar nadenken over dingen waarvan iedereen al lang voelt hoe het echt zit, om daarna steeds met feiten en bevindingen te komen waar geen draagvlak voor is. Universiteiten zetten zichzelf met deze starre houding buitenspel.’

‘Dat gedram over feiten is niet het ergste’, oordeelt de minister. ‘Universiteiten wenden belastinggeld aan om hun systeem in stand te houden door jonge mensen te indoctrineren met hun kennis en ideeën met als uiteindelijk doel om hen te mobiliseren om dissident en autonoom te leren denken. Beseffen we daar wel voldoende de consequentie van? Zo wordt het op den duur onmogelijk om nog beleid te voeren.’

Na onderhandelingen van exact 100 jaar en 9 dagen hebben de Belgische politieke commentatoren vannacht om 4.30 een historisch akkoord bereikt. Ze zijn het erover eens dat Bart De Wever vergeleken mag worden met Jean-Luc Dehaene.

Het land is een communautaire splijtzwam armer. Er was lang onenigheid onder Wetstraatwatchers of De Wever met Dehaene mag worden vergeleken. De Waalse pers dacht aan Wilfried Martens vanwege zijn Vlaams-nationalistische achtergrond. De Vlaamse pers onder leiding van partizanen Wouter Verschelden en Ivan De Vadder vond van wel, omdat ze samen in een historische De Afspraak op Vrijdag tot de diepe analyse kwamen dat zowel De Wever als Dehaene veel geld zochten. De Vadder: ‘Die constante zie je gewoon als je naar deze grafiek kijkt. Daar kan je niet omheen.’

Na twee jaar discussies in talkshows, podcasts en op sociale media leek de Dehaene-vergelijking algemeen aanvaard tot Trump zei dat De Wever nooit Jean-Luc Dehaene zou worden, mocht hij de tegoeden van Euroclear niet vrijgeven. Door de internationale druk die hierop volgde, was de vergelijking met Dehaene niet langer houdbaar. De politieke commentatoren moesten terug naar de onderhandelingstafel op zoek naar een nieuwe historische vergelijking.

Die onderhandelingen zouden al snel uitgroeien tot een crisis die bijna een eeuw aansleepte. Ook omdat tegelijkertijd bleek dat de voorgestelde besparingen langs de achterdeur een hoop geld kostten. Heel wat politieke commentatoren boden hun ontslag aan, maar de koning zei dat ze zich niet zo moesten aanstellen. Een tijd kende België zelfs geen politieke verslaggeving, al had dat ook te maken met de mediabeperkingen onder Bouchez I.

Het spreekt voor zich dat België dit akkoord viert alsof De Wever de nieuwe Dehaene mag worden genoemd. Dat neemt niet weg dat politici bijzonder kritisch reageren. ‘We kennen de details van het akkoord niet. Bovendien kun je de erfenis van Dehaene op meerdere manieren interpreteren. De problemen worden met andere woorden op de lange baan geschoven.’

Heel wat historici durven deze onderhandelingen vanwege hun eindeloos karakter te vergelijken met die van de Brusselse regeringsformatie (2024-…). Al zijn niet alle historici het daarmee eens: ‘Zo chaotisch als de onderhandelingen in Brussel zijn deze nu ook weer niet verlopen.’