The Vremde Mirror

De Vlaamse regering blijft investeren in cultuur en muzikale ensembles kansen geven om door te breken. Zo krijgt Clouseau (een muziekband) subsidies om de Septemberverklaring al zingend te brengen.

‘Wie de Vlaamse regering een beetje kent, weet dat we muzikale talenten graag ondersteunen’, vertelt Vlaams minister-president Matthias Diependaele. ‘Zeker als ze een warm en visionair verhaal te vertellen hebben dat een groot publiek verbindt.’

Uit die logica volgt dat de Vlaamse regering nu een subsidie geeft aan de muziekgroep Clouseau om een muzikale versie van de Septemberverklaring uit te brengen. ‘De Septemberverklaring bevat belangrijke boodschappen over groei, begrotingsevenwichten en groei. Het is een mooie tekst met een verbindend verhaal die gewoon klaarligt. Clouseau krijgt nu de kans van hun leven om te bewijzen wat ze in hun mars hebben en er een hit van te maken.’

‘We hanteren natuurlijk kwaliteitsvereisten’, aldus Diependaele. ‘Natuurlijk hebben we gekeken naar het potentieel van de groep. Zonder mezelf als een muziekkenner te willen opwerpen, denk ik echt dat Clouseau veel Vlamingen kan aanspreken. Maar kunnen ze ook het Koning Boudewijnstadion drie keer vullen en de Vlaming uit volle borst de Septemberverklaring laten meezingen? Dat moeten ze echt allemaal nog bewijzen.’

‘De Vlaamse regering zal ook comedy subsidiëren’, kondigt Diependaele aan. ‘De zogeheten Bart De Pauw, een laatbloeier, krijgt een subsidie voor een voorstelling waarin bepaalde politici eens stevig op hun plaats worden gezet. Dat ik met een gerust hart zijn voorstelling kan bijwonen, is een pluspunt.’

‘Hopelijk beseft de erfgoedsector goed wat de maatregelen van de Vlaamse regering betekenen. De erfgoedsector wordt zelf erfgoed’, jubelt Vlaams minister van Cultuur Caroline Gennez. ‘Dat is toch het allermooiste wat de sector kan bereiken?’

‘We hebben lang nagedacht hoe we de erfgoedsector een dienst kunnen bewijzen’, aldus Gennez. ‘De belangrijkste functie die ze kan krijgen, is zelf erfgoed worden. Door vandaag stevig op erfgoed te besparen, investeren we eigenlijk in het erfgoed van morgen. Hoe meer de erfgoedsector tot het verleden behoort, hoe meer erfgoed we hebben.’

‘Een erfgoedbibliotheek vandaag is een erfgoedbibliotheek. Een opgedoekte erfgoedbibliotheek is erfgoedbibliotheekerfgoed’, legt Gennez uit. ‘Over tien jaar gaan mensen naar de ruïnes van een erfgoedbibliotheek of archief en leren ze hoe Vlaanderen ooit een bloeiende erfgoedsector kende. Dan gaan ze denken hoe jammer het is dat dat niet meer bestaat en onder de indruk van de rijke Vlaamse geschiedenis huiswaarts keren.’

Gennez heeft begrepen dat er onrust heerst. ‘De instellingen van de erfgoedsector verdwijnen, maar ze blijven wel bestaan in onze collectieve herinnering. We gaan nu bekijken hoe we de restanten van de erfgoedsector goed kunnen bewaren en beheren. Een sectoraal aanspreekpunt was nu handig geweest.’

Het is niet de eerste keer dat de Vlaamse regering van iets erfgoed maakt. Eerder deed ze dat al met haar eigen cultuurbeleid.

De belofte van Frédéric De Gucht om elke kiezer 5.000 sigaretten te geven als Anders de verkiezingen wint, lijkt nu al haar vruchten af te werpen. In een nieuwe peiling uitgevoerd door het bureau Dwamoejé in opdracht van The Vremde Mirror zakt de partij slechts 1 procentpunt.

Is de kentering bij Anders ingezet? Politicoloog Carl Devos gelooft van wel. ‘In vergelijking met de vorige peiling blijven meer kiezers Anders trouw dan er afhaken. Ik denk niet dat De Gucht hierop had durven hopen toen hij zijn belofte lanceerde.’

‘Laten we met de voetjes op de grond blijven’, aldus De Gucht, die wel snapt waarom zijn partij ineens zo populair is. ‘We kunnen wel zeggen dat mensen de vrijheid moeten hebben om ongezond te leven. Maar ze moeten er ook wel de kans toe krijgen. Plaatsen we daar niets tegenover, zouden we niet geloofwaardig zijn. Het is deze geloofwaardigheid die mensen appreciëren.’

De Gucht benadrukt dat uiteindelijk niet de belofte om elke kiezer 5.000 sigaretten te geven, maar het programma van Anders mensen overtuigt. ‘Mensen zien ook dat er flink moet bespaard worden op de gezondheidszorg. De belastingbetaler moet niet blijven opdraaien voor de ongezonde levensstijl waarvoor mensen zelf kiezen.’

De belofte van De Gucht krijgt meteen navolging bij andere politici. Zo belooft Frank Vandenbroucke, als hij premier wordt, elke burger een gratis glas bruiswater.

Heeft Matthias Diependaele zijn Septemberverklaring zelf geschreven? Volgens experts is dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het geval. ‘De tekst is zo zielloos dat hij niet door ChatGPT kan zijn geproduceerd. AI had geprobeerd om er nog iets van te maken.’

Een zege voor Vlaams minister-president Matthias Diependaele, nu hij wordt gesteund door AI-experts. ‘De Septemberverklaring is honderd procent authentiek. De tekst is bovendien zo zielloos dat er persoonlijkheid in kruipt. Dit kan AI niet simuleren. Dit kan eigenlijk zelfs niet van een mens komen. Alleen van Matthias Diependaele.’

De experts zijn zeker: ‘Een taalmodel dat wordt gevraagd om een Septemberverklaring op te stellen, zou vroeg of laat door de mand vallen en proberen om de toehoorder te boeien en intelligent, warm of grappig over te komen. Dat gebeurt in deze tekst gelukkig nergens.’

Ze wijzen op een groot verschil tussen teksten geproduceerd door de mens en AI. ‘Emoties. Taalmodellen kunnen saaie teksten produceren. Maar om teksten te produceren die zo weinig emotie bevatten dat je onmiddellijk vergeet wat je beluistert, heb je echt nog altijd menselijke interventie nodig.’

‘Het is het bewijs dat ChatGPT niet dezelfde kwaliteit kan leveren als ik doe’, aldus Diependaele. ‘Ik ga niet liegen: vertrouwen doet altijd deugd. Het is niet in de mode om iets positiefs over de Vlaamse regering en mezelf te zeggen de jongste tijd. Na al die negativiteit kon ik dit opkikkertje wel gebruiken. Hopelijk schrijft de pers hier ook een stuk over.’

Ben Weyts is een tijd geleden gestart met een avondopleiding tot minister. De opleiding duurt in totaal één jaar en moet hem vertrouwd maken met de verschillende aspecten van het ministeriële beroep. Het nieuws raakte nu pas bekend.

‘Ik heb altijd al willen weten wat het inhoudt om minister te zijn’, geeft Weyts toe. ‘Het is toch een beetje een wereld ver weg. Maar door de ministeropleiding wordt het wel griezelig concreet. Een mens staat daar zo niet bij stil, maar bij het ministerschap komen soms meer verantwoordelijkheden kijken dan ik altijd had gedacht.’

‘Het valt goed te combineren met mijn werk tot dusver’, aldus Weyts. ‘De lessen zijn gelukkig ’s avonds al. Die kan ik dus volgen vlak voor ik naar het werk vertrek. Ik voel me ook erg gesteund door mijn werkgever. Ik ben de opleiding zelfs begonnen op zijn aanraden. Dus op dat vlak heb ik het echt getroffen.’

Weyts geniet naar eigen zeggen het hardst van de praktijklessen. ‘Ik heb twee weken stage kunnen lopen op het Vlaams ministerie van Financiën en Begroting. Dankzij de opleiding heb ik nu een inkijkje gekregen in het reilen en zeilen van zo’n ministerie. Ik ga niet in detail treden, dat zou niet fijn zijn voor de betrokkenen. Laten we het erop houden dat het goed voor mijn vertrouwen was. Ja, toen heb ik meermaals gedacht: dit kan ik ook.’

De opleiding duurt in totaal één jaar. ‘Dat betekent dat ik bijna in de helft ben’, zegt Weyts. ‘Ik ben twee jaar geleden gestart. Dus nog drie jaar te gaan.’

Ultrasporter Matthieu Bonne blijkt dan toch limieten te kennen. Met zijn 17 uur, 28 minuten en 17 seconden strandde hij op bijna vier dagen van het Belgische wereldrecord begrotingsonderhandelen.

‘Ik heb geprobeerd mijn grenzen te verleggen en mensen te inspireren’, aldus Bonne. ‘In mislukken zit vast ook een inspirerende boodschap. Maar dat laat ik even aan LinkedIn over. Nu recupereren in de hoop dat ik over een jaar weer in staat ben om een wereldrecordpoging te ondernemen.’

Bonne beschrijft zijn dag. ‘Ik had direct de moraal te pakken. We discussieerden goed. Omdat niemand structuur in de gesprekken bracht en visie ontbrak, bleven we lekker lang hangen bij elk onderwerp. So far, so good. Tot ik rond middernacht ineens een klop kreeg. Matthias zag dat en zei dat hij vitamientjes zou laten aanrukken. Frieten met mayonaise. De vierde portie in een halve dag.’

‘Dat heeft me de das omgedaan’, denk ik. ‘Opgelet, ik herleefde weer toen ik medeonderhandelaars van hun stoel zag vallen. Maar ja, op den duur weet je toch niet meer waarover je aan het onderhandelen bent en begin je cijfers door elkaar te halen. En toen ging het nog maar over honderden miljoenen. Mijn medeonderhandelaars zeiden net dat dat het spannende is: de volgende dag op HLN lezen wat je hebt onderhandeld.’

‘Ik moet naar mijn lichaam luisteren. Je hebt maar één lichaam en zotte extremiteiten maken je lichaam kapot’, besefte Bonne na 17 uur, 28 minuten en 17 seconden. Medeonderhandelaar Matthias bevestigt dat begrotingsonderhandelingen iets voor topsporters zijn. ‘Maar alles moet goed zitten, wil je dat echt dagen volhouden. De sfeer, de voeding en vooral de voorbereiding. Is de voorbereiding perfect, ben je voor middernacht buiten en kun je fluiten naar je wereldrecord. In die val zijn we mooi niet getrapt.’

Gert Verhulst heeft 10% van de aandelen in Viktor Verhulst verkocht aan Viktor Verhulst. Met de verkoop wil Verhulst zijn zoon meer inspraak geven in zijn eigen functioneren. Met 90% van de aandelen in Viktor Verhulst blijft Gert Verhulst wel de meerderheidsaandeelhouder.

‘Viktor is oud genoeg om zelf een deeltje autonomie te hebben over Viktor’, verklaart Gert Verhulst de verkoop van de aandelen. ‘Daarom vond ik het belangrijk dat Viktor zelf een deeltje van Viktor in handen kreeg. Dat doen we uiteraard zonder overhaast te werk te gaan.’

Volgens Gert Verhulst mag de verkoop bovendien niet worden geïnterpreteerd als een verminderd vertrouwen in Viktor Verhulst. ‘Ik behoud negentig procent van de aandelen en blijf daarmee verantwoordelijk voor de strategische koers van Viktor Verhulst. Zo blijft de continuïteit van Viktor Verhulst verzekerd. Het is tegelijkertijd gezond dat Viktor als aandeelhouder ook betrokken wordt bij de beslissingen over het verdere groeipad van Viktor.’

Volgens financiële analisten is de verkoop een belangrijke stap in de verzelfstandiging van Viktor Verhulst. Sommige experts speculeren dat het op lange termijn zelfs de bedoeling is dat Viktor Verhulst volledig de controle over zichzelf krijgt. ‘Ik weet niet of dat de bedoeling is’, aldus Viktor Verhulst. ‘Dat moet ik bij mijn vader navragen.’

‘Homohaters hebben de afgelopen tien jaar flinke stappen gezet in hun maatschappelijke aanvaarding’, zo blijkt uit onderzoek. ‘Waar vroeger homohaters hun identiteit probeerden te verbergen, kunnen ze vandaag openlijk op straat en sociale media zichzelf zijn.’

Het onderzoek beschrijft een duidelijke evolutie. ‘Vroeger moesten homohaters naar speciaal voor homofobie ontworpen plekken zoals voetbalstadions of uitten ze hun afkeer op sociale media anoniem. Nu is het almaar normaler om je homofobie openlijk te uiten, zelfs zonder die te moeten verpakken als een flauwe grap.’

De onderzoekers denken dat de digitalisering homohaters uit hun keurslijf heeft bevrijd. ‘Als je vroeger op straat homo’s belaagde, dacht je misschien dat jij de enige was die dat deed. Dankzij sociale media komen ze nu veel gemakkelijker gelijkgezinden tegen. Dat werkt drempelverlagend om ook op straat jezelf te zijn.’

Het onderzoek stipt één belangrijke tendens aan. ‘Homohaters beginnen hun zinnen steeds minder vaak met ‘Ik heb niks tegen homo’s, maar’. Dat was eigenlijk een soort coming-out. Homohaters ontkenden hun ware gevoelens uit angst voor de reacties en de verwachtingen van de samenleving. Ze hebben geleerd dat ze van de reacties geen angst moeten hebben.’

Toch is er volgens het onderzoek nog een lange weg te gaan. ‘Homohaters komen nog altijd mensen tegen die niet aanvaarden dat ze als niet-homohater zijn geboren en autonoom de keuze hebben gemaakt om zich homofoob te gedragen. Je zou ervan schrikken hoeveel mensen er niks van zeggen, maar liever hebben dat homohaat niet in hun gezicht gebeurt. Leef en laat leven.’

Wat de emancipatie van homohaters betekent voor LGBTQI+-personen is voer voor vervolgonderzoek.

Israël denkt eraan om niet deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival. Aanleiding is de deelname van België. ‘Deelname betekent dat je onze activiteiten in Gaza normaliseert en goedkeurt. Dat is de consequentie. Wil je dat niet, dan blijf je thuis.’

‘De VRT zegt dat de deelname aan het Eurovisiesongfestival niet betekent dat ze onze activiteiten in Gaza normaliseert. Natuurlijk wel. Waarom doe je anders mee? Je kunt niet deelnemen aan Eurosong en tegelijkertijd in het midden laten of wat we doen in Gaza te pruimen valt. Zo werkt het niet.’

Voor Israël is het dus duidelijk: ‘Deelnemen is Israël steunen. Elke andere positie is ongelooflijk laf en hypocriet. Wat nog meer stoort, is dat onze deelname een politieke daad is en België zogezegd gewoon een liedje komt zingen. Sorry, maar hoe kun je zo zijn? Door aan het Eurovisiesongfestival mee te doen, neem je stelling in. Aanvaard de consequenties of blijf thuis.’

In Israël rijzen inmiddels stemmen om het Songfestival in 2027 te boycotten. ‘Deelname zal afhangen van de vraag of België bereid is de consequenties van zijn eigen daden te aanvaarden. Doet het dat niet, trekken we ons terug. Het zou hopeloos principeloos zijn om op hetzelfde podium te staan als België. Maar of onze afzegging een probleem zou oplossen?’

De VRT lijkt voet bij stuk te houden en laat weten dat de deelname van België aan Eurosong de deelname van België aan Eurosong niet normaliseert. ‘Die twee dingen staan los van elkaar.’

Minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt wil dat de Verenigde Naties beslissen dat een nieuwe wereldkaart de standaard wordt. Op die wereldkaart verdwijnt België. ‘Zo willen we aanzuigeffecten vermijden.’

‘Ik trek de juistheid van de huidige wereldkaart niet in twijfel’, aldus Van Bossuyt. ‘De juistheid is niet het hele verhaal. Er moet ook worden gekeken naar de mogelijke gevolgen van een correcte geografische voorstelling. Als België op een wereldkaart staat, weten mensen natuurlijk waar België ligt. De gevolgen daarvan zijn nauwelijks te overzien. Dat zorgt voor aanzuigeffecten.’

‘Wat ik nu schets, is een reële problematiek’, gaat Van Bossuyt verder. ‘Mensen zien België op de wereldkaart liggen, denken dat het een land is, gaan het googelen en voor je het weet gaan ze denken dat België een interessante bestemming is. Nee, daarom is het belangrijk om het probleem bij de bron aan te pakken: de wereldkaart.’

‘Door België weg te gummen op de wereldkaart vermijden we dat we onnodige ruchtbaarheid geven aan België’, aldus Van Bossuyt. ‘Als er een migrant vertelt dat hij België heeft ontdekt via de wereldkaart, dan breekt mijn hart. Al besef ik dat dit de mazen van het net niet helemaal sluit. Migranten kunnen nog altijd via buurlanden in ons land sukkelen. Daarom is het belangrijk dat heel Europa van de wereldkaart verdwijnt.’

Van Bossuyt ontkent dat ze zo zelf aan feitenvervalsing doet. ‘De wereldkaart is te lang misbruikt om een linkse migratieagenda door te drukken. Die cartografische indoctrinatie moet stoppen.’ Het probleem begint volgens haar al in het onderwijs. Daarom reist ze naar verschillende Afrikaanse landen om er eigen wereldkaarten uit te delen aan scholen. ‘Ik vraag de leerkrachten specifiek om op de wereldkaart aan te duiden waar België niet ligt. Zo kunnen we vermijden dat kinderen er op ideeën komen.’