The Vremde Mirror

De situatie in de Hoge Venen is zo ernstig dat de Vlaamse regering na een nachtelijk spoedberaad heeft besloten om vandaag nog een emmer gevuld met water naar de Hoge Venen te sturen. Om erop toe te zien dat de kostbare hulpbron efficiënt wordt benut, stuurt ze met de emmer water een emmerwatercoördinator mee.

‘Als goede buur laten we Wallonië in nood niet in de steek’, vertelt minister-president Matthias Diependaele. ‘We hebben tijdens een lange vergadering ons afgevraagd hoe we solidair kunnen zijn. Verschillende opties lagen op tafel: drie emmers zonder water, twee half gevulde emmers water en dus ook het uiteindelijke compromis, een emmer gevuld met water die wordt vergezeld van een emmerwatercoördinator.’

‘Een gedeelde zorg van de regeringsploeg was of elke druppel water wel op de juiste plek zou terechtkomen’, gaat Diependaele verder. ‘Het zou onverantwoord beleid zijn om met Vlaamse middelen zomaar Vlaams water rond te strooien. De Vlaamse emmer bevat inderdaad tien liter Vlaams water. Dat is heel wat. Als je zoveel Vlaams water krijgt, is het verleidelijk het te verkwisten.’

‘Door alleen een Vlaamse emmer met Vlaams water te sturen, weet je nog niet wat er met al dat Vlaams water gebeurt’, beseft Diependaele. ‘Daarom sturen we een emmerwatercoördinator mee die erop toeziet dat het Vlaamse water uitsluitend wordt benut wanneer vaststaat dat het Vlaamse water daadwerkelijk nodig is en die vooraf moet nagaan of de Waalse brand niet met minder Vlaams water uit de Vlaamse emmer kan worden bestreden.’

De hulpactie van de Vlaamse regering kan op veel kritiek rekenen. Diependaele zegt de kritiek te begrijpen. ‘We doen er echt alles aan om ons te wapenen tegen de Waalse spilzucht. Daarom vragen we Wallonië vriendelijk om na de bluswerken het resterende Vlaamse water, de Vlaamse emmer en onze emmerwatercoördinator naar Vlaanderen terug te sturen.’

‘We zullen onze hulp op termijn ook afbouwen’, belooft Diependaele. ‘Wallonië moet liefst op korte termijn zelf in staat zijn om voor haar eigen water in te staan. Vlaanderen kan niet eeuwig blijven bijspringen.’

De redactie van The Vremde Mirror vroeg zich al een tijdje af hoe het met Jommeke zou zijn. Wel, best goed eigenlijk. We zakten afgelopen donderdag af naar Sint-Gillis-bij-Dendermonde om hem een dag te volgen in zijn nieuwe leven als bouwvakker.

Het is al een tijdje stil rond Jommeke. De blonde god van weleer was het leven in de spotlights beu. ‘Alles wat ik deed, of het nu gaat om een reisje naar een land met sprekende vogels of om mijn amoureuze relaties met Annemieke, Rozemieke en de Koningin van Onderland, belandde uiteindelijk op straat. Ik heb altijd de stripauteurs gemeden, maar als ze een verhaal over je willen maken, doen ze dat.’

‘De hype rond mijn persoon ging erg ver’, illustreert Jommeke. ‘Op den duur was ik tafelspringer in de Tafel van Gert en mocht ik een talkshow presenteren op VTM. Dan weet je dat het tijd is om je terug te trekken uit het publieke leven. Zo vind je mij nu op een werf in Sint-Gillis-Dendermonde waar we renovatiewerken aan het verrichten zijn.’

Het zal velen verwonderen dat Jommeke na een carrière vol indrukwekkende vondsten de schaapjes nog niet op het droge heeft. ‘Ik heb in het verleden niet altijd de juiste financiële keuzes gemaakt. Met de wetenschap van nu had ik meer aan mezelf moeten denken. Maar ja, je kunt de klok niet terugdraaien.’

Jommeke heeft geen spijt. ‘Het is niet al goud wat er blinkt. Ik heb een rustig leven en weet hoe mijn dagen eruitzien. Heerlijk. Ik heb ook het geluk zeer fijne collega’s te hebben. Heb ik jullie al voorgesteld aan Anatool? Hij heeft een moeilijk verleden achter de rug, maar is nu helemaal op het rechte pad. Een zeer inspirerend verhaal, alleen is hij een beetje schuchter om met journalisten te praten.’

De dag vordert. Jommeke verricht zijn dagtaken en tijdens de middagpauze richt hij zich tot onze reporter: ‘Deze namiddag gaan Anatool en ik de kelder onder handen nemen. Daar valt niets te beleven. Jullie kunnen gerust naar huis vertrekken.’

Onze reporter bedankt Jommeke voor de fijne voormiddag en wenst hem het allerbeste in zijn nieuwe voorspelbare leven.

Update: sinds donderdagnamiddag is er niets meer van Jommeke en Anatool vernomen. Jommekes ouders, Marie en Theofiel, zijn zeer ongerust: ‘Ons Jommeke zou nooit zomaar vertrekken.’

Een Britse toerist klaagt in de pers erover dat de natuurgebieden in Zuid-Frankrijk geen rookzones hebben. Volgens John werd hij gedwongen om op eigen verantwoordelijkheid een sigaret op te steken te midden van de uiterst brandbare vegetatie.

‘Iedereen weet dat vuur en natuur in deze tijd van het jaar niet samengaan’, begint John (54) zijn betoog. ‘Iedereen weet dat door klimaatverandering bossen en natuurgebieden extra kwetsbaar zijn voor zware branden. Toch hebben de Franse autoriteiten geen rookzones ingesteld in de natuurgebieden. Ik snap niet dat rokers niet beter beschermd worden.’

John voelt zich in de steek gelaten. ‘Ik heb zeven sigaretten gepaft op mijn twee uur durende wandeling door een natuurgebied. Was mijn veiligheid gegarandeerd? Ik heb geen idee. Het was geheel op eigen risico. Dit had dramatisch kunnen aflopen voor mij. Ik heb van de stress tijdens mijn wandeling een extra sigaret opgestoken. Heel ongezond, al die stress.’

Eerder kwam John in het nieuws toen hij een algeheel rookverbod in een Spaans natuurgebied hekelde. ‘De overheid moet stoppen met mensen zo te betuttelen. We hebben genoeg gezond verstand om onze vrijheid verantwoord uit te oefenen.’

Archeologen dachten in een grot nabij Antwerpen een belangrijke ontdekking te hebben gedaan. Helaas blijken de grottekeningen niet uit de prehistorie te dateren, maar blijkt het gewoon om communicatie te gaan tussen Antwerpse advocaten en de griffie anno 2075.

Wat een pech! Wat een ontgoocheling! Maar mag het ook een keertje? Drie archeologen dachten de ontdekking van hun leven te hebben gedaan. ‘Ja, wat een afgang zeg. We dachten echt dat het om een uitzonderlijke collectie prehistorische grottekeningen ging. We moesten ons al snel corrigeren. Uit koolstofdateringen blijkt dat het gewoon gaat om communicatie tussen advocaten en de Antwerpse griffie. We schatten rond 2075.’

Ook de tekeningen beelden niets bijzonders uit. ‘Het ging om conclusies en andere processtukken die advocaten aan de Antwerpse griffie hadden bezorgd. Dat was de gewone gang van zaken in de dapper overblijvende democratieën zo’n vijftig jaar geleden. Ach, men wist niet beter. Ze hadden toen zelfs nog rechtbanken. En niet alleen als museum.’

Volgens historici voerde men het systeem in Antwerpen in 2026 in. ‘De Antwerpse rechtbank klaagde dat de helft van het budget naar papier ging. In een open brief schertste een Antwerpse strafpleiter dat ze dan evengoed op de muren konden schrijven. Lang verhaal kort: nooit eerder had de toenmalige minister van Justitie een idee zo snel tot beleid verheven.’

FIFA-baas Gianni Infantino stelde tot zijn grote ontzetting vast dat hij niet over een eigen leger beschikt. Gelukkig schiet zijn vriend Donald Trump hem nu te hulp. Hij belooft Infantino alle landen binnen te vallen die tegen hem zijn.

‘Een militaire oplossing is de enige uitweg’, zucht Infantino. ‘De ondemocratische waarden van FIFA staan onder druk. Een hoop landen willen transparantie en inspraak. Trap daar niet in. Ze doen dat louter uit eigenbelang. Ze willen iets te zeggen hebben. Dat kan FIFA natuurlijk nooit toestaan.’

Trump wordt wakker geschud wanneer hij op de persconferentie de vraag krijgt om de militaire invallen toe te lichten. ‘Het wordt groots, het wordt ongezien. Het wordt de grootste militaire operatie die de geschiedenis ooit heeft gekend. Gianni heeft me een lijstje gegeven met heel slechte landen. Heel heel slechte landen. Ik ga die landen niet zomaar binnenvallen omdat Gianni me dat heeft gevraagd. Daar is grondig over nagedacht. Gianni heeft me verzekerd dat hij daar grondig over heeft nagedacht.’

Trump probeert een naam van een land op het lijstje voor te lezen. ‘Kun je de naam van dit land uitspreken, Gianni? Nederland, zeg je? Nooit van gehoord. Ken daar niemand. Als je het mij vraagt, lijkt me dat een klein onderkruiperig land. Je ziet het op de landkaart niet eens liggen. Je hoeft me niet te corrigeren, Gianni. Het is niet omdat jij zegt dat het België is, dat mijn gevoel niet klopt dat we dit land moeten binnenvallen.’

Het IPCC, dat is het klimaatpanel van de Verenigde Naties, heeft besloten om klimaatrapporten toegankelijker te maken. Het zal onheilspellende maar abstracte grafieken vervangen door foto’s van bruine gazons in Vlaanderen.

‘In het verleden waren we te veel bezig met wetenschappelijke accuraatheid’, geeft het IPCC toe. ‘Daardoor verloren we de manier waarop we onze boodschap overbrengen uit het oog. Hoe maken we klimaatverandering zo concreet mogelijk voor mensen? Een eenvoudige vraag met eigenlijk ook een heel eenvoudig antwoord.’

Het IPCC schrapt niet alleen grafieken uit klimaatrapporten om ze door foto’s te vervangen van bruine en verdorde gazons. Het wil nog een stapje verdergaan. ‘Per halve graad opwarming tonen onze rapporten niet meer het verlies aan oppervlakte van gletsjers op verschillende plaatsen ter wereld, maar de evolutie van een gemiddeld gazon in de verschillende Vlaamse provincies. Of dat niet te ver gaat? We plaatsen een disclaimer dat onze klimaatrapporten zeer expliciete en zelfs schokkende beelden kunnen bevatten.’

Hoewel het IPCC naar eigen zeggen burgers niet onnodig bang wil maken, verwijten Vlaamse opiniemakers het IPCC alarmisme. ‘Ingewikkelde klimaatmodellen, abstracte grafieken en foto’s van smeltende ijskappen konden we nog wegzetten als problemen ergens ver weg. Maar nu het IPCC het spel op de emoties gaat spelen, wordt de grens tussen wetenschap en angstzaaierij wel flinterdun.’

Op Basisschool Klavertje Twee uit Zingem sluiten ze de ogen niet voor maatschappelijke evoluties. Daarom leren kinderen er vanaf volgend schooljaar niet meer tekenen, maar lelijke AI-plaatjes genereren om voorbereid te zijn op het echte socialmedialeven.

‘We houden ons curriculum up-to-date’, vertelt directrice Jolanda. ‘We stellen ons voortdurend de vraag wat een kind echt moet kunnen in deze hypersnel veranderende maatschappij. Is dat een huis met een schoorsteen tekenen? Of in enkele seconden een lelijke inwisselbare AI-afbeelding genereren die een sloot likes van zich doodscrollende boomers oplevert?’

‘Ik wil niet weten hoeveel tijd we hebben verloren met kinderen dingen leren tekenen die AI in enkele seconden veel beter kan uitbeelden’, zucht de directrice. ‘We hebben elke mogelijke variatie op een huis, een tuin en een gezin onder een zon met een onschuldige wolk al wel gezien. Het is niet dat er hier al Picasso’s zijn verloren gegaan’, anticipeert de directrice op eventuele kritiek. Om dat te illustreren, toont ze een tekening. ‘Een mama die twee keer zo groot is als een boom. In Antwerpen is dat misschien realistisch, maar in de gewone wereld niet.’

‘De aangeleerde vaardigheden stemden niet meer overeen met de maatschappelijke verwachtingen’, stelt de directrice. ‘Zo wou een leerling eens een tekening maken met een ironisch grapje. Houd eens op. Dat begrijpt niemand onder en boven de 70 nog. De tekenlessen wekten bij kinderen de indruk dat creativiteit en zelf dingen bedenken belangrijk zijn en worden aangemoedigd, terwijl in de grotemensenwereld lelijkheid, oppervlakkigheid en stupiditeit vanzelfsprekende keurmerken zijn.’

In juni vond een proefles plaats waarin zes- en zevenjarigen leerden om AI-plaatjes te genereren met grijnzende politici, stapels geldbiljetten en veel uitroeptekens. En het moet gezegd, niet zonder resultaat. Michiel (6) ging die dag nog op Facebook viraal met een zelf met AI gefabriceerde afbeelding waarin viroloog Marc Van Ranst wordt terechtgesteld.

Vlaams minister van havens in Antwerpen Annick De Ridder geeft toe dat ze de luchthavendeal geheim wilde houden. ‘Ik kan niet zomaar rondvertellen hoe fantastisch ik onderhandeld heb. Dat zou nogal zelfingenomen zijn.’

‘Mijn redenering was nochtans heel logisch’, aldus De Ridder. ‘Als de deal naar buiten zou komen, wordt duidelijk hoe briljant ik heb onderhandeld. Wat gaan de mensen van me denken? Ze gaan me een opschepster vinden en politieke journalisten zouden terecht spreken van een historische onderhandelingsprestatie. Ik wil me niet groter maken dan ik ben. Om die indruk te vermijden, moest ik de deal koste wat het kost verborgen houden.’

De Ridder ontkent dat haar kabinet de luchthavendeal bewust heeft gelekt om haar onderhandelingsprestaties in het zonnetje te zetten. ‘Eerst wilden we de deal wereldkundig maken. Maar toen las ik alles rustig na en dacht ik: amai, wat een straffe deal, heb ik dat gedaan? Tegelijk groeide meteen het besef dat ik de deal onmogelijk kon bekendmaken zonder gedoe rond mijn persoon. En zo geschiedde helaas.’

‘De reacties zorgden zoals gevreesd voor een hoop ongemak’, gaat ze verder. ‘Ik heb het moeilijk met het krijgen van complimentjes. Ik zeg dan dankuwel, maar voor de rest spreken de cijfers voor zich. Dus wat kan ik dan nog toevoegen? Het zou onbescheiden zijn om mijn prestaties extra te beklemtonen. Ik ben Trump niet. Dat is wellicht eigen aan een Antwerpenaar.’

Ze laat een stilte vallen. ‘Ik werk eraan. Maar soms is het lastig. Over kleine dingen kan ik intussen al complimentjes aanvaarden. Als een CEO me tevreden belt omdat hij tussen Deurne en de haven in het verkeer niet wordt opgehouden door een afgeschafte bus, durf ik mezelf al een schouderklopje geven. Ik ben ook maar een mens.’

Wouter Vandenhaute is sinds dit seizoen hoofdaandeelhouder van Antwerp. Hij verbergt bij de start van de vaderlandse voetbalcompetitie zijn ambities geenszins: ‘Ik geloof dat ik met Antwerp nog dieper kan zakken dan met Anderlecht.’

‘Het wordt een flinke uitdaging om met Antwerp in meer en zwaardere crises te verzeilen dan Anderlecht’, beseft Vandenhaute. ‘Maar als iemand het kan, ben ik het wel. Ik ben niet tevreden met middelmatige chaos. Dat heb ik bij Anderlecht wel bewezen.’

Volgens sommige voetbalfans met een perskaart zijn de plannen van Vandenhaute grootheidswaanzin. ‘Ik heb nooit gezegd dat ik Antwerp helemaal afgebroken krijg in één voetbalseizoen. Ik zie het als een meerjarenproject. Ik wil de Antwerp-supporters nu al bedanken voor hun geduld.’

Vandenhaute zegt voorbereid te zijn. ‘We starten met veelbelovende verwachtingen, waarbij we op een vertrouwenswekkende mascotte kunnen rekenen. Dat is uitgerekend Toby Alderweireld. Dan volgen de eerste resultaten. Die zullen oké zijn. Maar na een verlies tegen La Louvière en een gelijkspel tegen Lommel begint de klad erin te komen. We doen paniektransfers in de winter en na een seizoen in de middenmoot beginnen de fans te morren en eisen ze je vertrek. Dan is het zaak om te blijven zitten en je visie helemaal om te gooien en daarover slecht te blijven communiceren. Daarna zien we wel weer.’

Volgens voetbalkenners zal Vandenhaute het niet cadeau krijgen. ‘Het is niet omdat het met Anderlecht zo vlot is gelukt dat het met elke ploeg lukt. Antwerp is landskampioen geweest in een recent verleden, dat kun je van Anderlecht niet zeggen. Dus bij Antwerp is vast nog meer structuur. En hoe gaat hij om met een twaalf op twaalf? Daar heeft hij geen ervaring mee.’

Jean (62) is opgelucht dat de Antwerp Pride Parade opnieuw in het weekend plaatsvindt. Daardoor hoeft hij geen vakantiedag te nemen om op sociale media uit te leggen waarom de optocht volgens hem volstrekt overbodig is.

Het is al de vierde editie van de Antwerp Pride Parade die Jean van achter zijn scherm bijwoont. Ook dit jaar volgt hij de optocht nauwgezet op via nieuwsberichten op sociale media en analyseert hij in de commentaarsecties de noodzaak van de Pride. ‘De vorige edities waren een doorslaand succes. Ik kreeg veel hartjes en positieve feedback. Al zaten er ook nog zure reacties tussen. Dat laat zien dat nog niet iedereen ervan overtuigd is dat de Pride overbodig is.’

Jean is tijdens de stoet van de start tot de finish online aanwezig. ‘Dat kan alleen maar omdat ik dan niet moet werken. Het is onmogelijk om tijdens pauzes kwalitatieve reacties te plaatsen en na mijn succes de vorige jaren is dat wel wat mijn publiek verwacht. Kwaliteit. Ik pas mijn oeuvre elk jaar aan. Een comment wil ik al verklappen. ‘En wanneer is er een parade voor witte heteromannen? Of moeten die weer naar achteren?’ Dat is een subtiele knipoog naar de actualiteit. Dat werkt altijd. Het is belangrijk om niet elk jaar hetzelfde te posten. Dat prikken je fans zo door.’

‘Het meest tijdrovende werk is actief op zoek gaan naar berichten over de Pride’, weet Jean, die nog één ding kwijt wil. ‘Ik heb niks tegen die mensen hé. Ik vind alleen dat al dat opvallend gedoe niet in mijn gezicht moet gebeuren. Ze hebben toch al rechten? Waren mensen van een andere cultuur – of hoe zeg ik dat vriendelijk – ook maar tolerant net als ik. Maar dat durf je weer niet op te schrijven hé?’