The Vremde Mirror

Het baart voorzitter Raoul Hedebouw zorgen dat veel verkozenen PVDA verlaten: ‘We moeten beter zorg dragen voor hen. Daarom belonen we kritische mandatarissen met een studiereis naar Siberië. En dat helemaal op kosten van de mandatarissen van de partij!’

‘Ik ga daar niet flauw over doen. Natuurlijk vinden we het spijtig dat mensen vertrekken en hun beklag doen in de media’, aldus Hedebouw. ‘En natuurlijk heb ik me afgevraagd wat we beter kunnen doen. Ik heb me ingelezen hoe onze voorgangers met dissidente stemmen omgaan. Dat leverde nuttige inzichten op. Neem maar van me aan dat je de komende tijd veel minder verhalen van afgehaakte PVDA’ers in de media zult lezen.’

Daarom trakteert PVDA kriitsche verkozenen op een studiereis naar Siberië. ‘Helemaal op kosten van de mandatarissen van de partij’, verzekert Hedebouw. Hij is echter op zijn hoede om mensen te belonen die de partijcohesie in gevaar brengen. ‘De aard van de kritiek telt ook. Er is een verschil tussen vinden dat PVDA wat duidelijker Rusland en Noord-Korea mag aanbidden en oproepen tot interne democratie. Het ene is ronduit gevaarlijk en schadelijk, het andere een legitieme geopolitieke bekommernis.’

Dat sommigen gewag maken van een strafkamp, lacht Hedebouw weg. ‘Maar allez, dan hadden we ze wel naar Amerika, een receptie van VOKA of de redactie van De Tijd gestuurd. Onze mensen gaan dat een zeer aangename reis vinden. Ik zou er zelfs niet van schrikken als sommige mandatarissen daar zouden blijven.’

De internationale bultruggengemeenschap leeft massaal mee met een bootje met vluchtelingen dat al weken doelloos ronddobbert op de Middellandse Zee. ‘Als de langzame dood van weerloze mensen een bultrughart niet breekt, over welk leed ben je dan niet onverschillig?’

‘Het is natuurlijk schrijnend om te zien hoe vijftig haveloze mensen op elkaar gepakt op een gammel bootje aan hun lot worden overgelaten’, stelt de internationale bultruggengemeenschap. ‘Het is logisch dat dat harten doet breken. De verbazing hierover verbaast ons. Alsof wij onbeschaafde beesten zijn. Jazeker, bultruggen beschikken over een minimum aan emoties en empathie. Hoe kun je hier anders mee omgaan?’

Een bultrug zou een bultrug niet zijn, mocht hij niet in actie schieten. Zo organiseren bultruggen massaal planktoninzamelacties. ‘We hopen niet alleen de mensen te helpen, maar ook andere soorten te inspireren om hun steentje bij te dragen en een inventieve oplossing te zoeken voor deze mensen. Al hebben we ook niet meteen een idee van wie die redding kan komen.’

Dus zoeken de bultruggen naar een oplossing, helaas tevergeefs. ‘We kunnen niet anders dan machteloos toekijken hoe deze mensen langzaam sterven. We kunnen ze verder in zee duwen, maar daarmee maken we het probleem alleen maar erger. En als we ze richting het land duwen, worden ze illegaal en met geweld teruggeduwd in zee. Daarmee lossen we het probleem ook niet op, zeker niet gezien de traumatische voorgeschiedenis die ze allemaal hebben. Moeilijk om hier onverschillig over te doen.’

Terwijl heel wat bultruggen naar de Middellandse Zee afzakken om de lijdende mensen een hart onder de riem te steken, is er ook kritiek. Bultrug Timmy denkt er niet aan om zijn Duitse Oostzee te verlaten. ‘Nu wat zielig doen om een paar mensen in nood. Ze gaan die mensen zelfs een naam geven. Waar is de verontwaardiging wanneer schepen vastzitten in de Straat van Hormuz? En wanneer een bultrug die een beetje anders zingt in de knel zit, heeft ie het zelfgezocht en kan ie creperen. Walgelijk en hypocriet.’

In een opvallende solidariteitsactie heeft MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez zich gisteren tijdens de Waalse Pijl vastgelijmd aan het asfalt van de Muur van Hoei. Met de actie wil hij autogebruikers steunen en fietsers sensibiliseren vaker de auto te nemen.

‘Het is tijd dat iemand opkomt voor mensen die elke dag moedig hun tank volgooien en in weer en wind naar hun werk rijden’, verklaart Bouchez zijn actie. Bouchez lijmde zich niet alleen vast aan de Muur van Hoei, ook deelde hij er bidons met nepbenzine aan de renners uit. ‘De regeringsbegroting liet helaas geen echte benzine toe. Maar het gaat over het gebaar. Automobilisten moeten weten dat ze niet alleen in de file staan.’

‘Het is onbevattelijk dat mensen vrijwillig bergop fietsen, terwijl er heel veel prachtige en degelijke wagens op de markt zijn’, verantwoordt Bouchez zijn actie tijdens een wielerwedstrijd. ‘Fietsers moeten beseffen dat ze de indruk wekken dat mensen zich ook met iets anders dan de wagen kunnen verplaatsen. Zelfs verder dan 500 meter. Mocht iedereen zo denken, zou dat een ramp zijn voor de oliesector.’

‘Dat heeft niets te maken met overheidsbemoeienis’, weet Bouchez. ‘Mensen hebben de volledige vrijheid om te kiezen met welke wagen ze rijden.’ Hij noemt zijn actie juridisch en moreel gerechtvaardigd: ‘Mijn actie was volkomen gericht tegen de fietsers. Ik heb nooit de volgwagens in gevaar gebracht of in gevaar willen brengen. Dan zou het een heel ander verhaal zijn.’

Woke geeft toe zich te hebben vergist. ‘Jarenlang vonden we het vervelend en onterecht dat Trump ons viseerde. Bij nader inzien is het toch gewoon beter voor iedereen dat hij al zijn pijlen op ons richt.’

‘We weten zelf niet goed waarom een Iraans regime ineens gevaarlijker is dan een sensitive reader’, zucht woke. ‘Vanuit rationeel oogpunt snappen we niet wat Trump bezielt om zich met geopolitiek bezig te houden. Een oorlog kost tijd en geld, je wint er geen kiezers mee en je zit lange tijd vast aan dezelfde vijand. Dan bieden wij meer flexibiliteit. Vandaag zijn wij een open brief van UGenters tegen rassenrealisten, morgen een Europees mensenrechtenhof en overmorgen een regenboogzebrapad.’

Woke stipt meer voordelen aan om als Amerikaans president het uitsluitend over woke te hebben. ‘Door ons aan te vallen, win je geheid kiezers, je kunt met woke bedoelen wie of wat je wilt, zonder dat je echt weet over wie het gaat, terwijl iedereen dat wel meent te weten. Een cultuurstrijd kost hoogstens een talkshowtafel. Als je het grondig wilt aanpakken een eigen tv-zender.’

Woke hoopt dat we snel weer in een vertrouwde situatie zitten waarin iedereen boos is op woke. Niet als het van X afhangt, daar krijgt woke er massaal van langs. ‘Mensen kunnen zelf wel bepalen wie ze beu zijn. Het is dit opgeheven vingertje dat de mensen moe zijn’, licht Theo Francken, een bekende X’er, toe. ‘Typische woke deugpronkerij. Altijd weer dat morele superioriteitsgevoel. Nu willen ze zich zelfs opofferen voor de wereldvrede. Bah.’

Wokekenner Rik Torfs vermoedt een dubbele agenda. ‘Woke zegt dat Trump woke moet aanvallen, maar eigenlijk willen ze dat Trump stopt met oorlogvoeren. Waarom kun je dat niet gewoon zeggen? En is het toeval dat het net een oorlog is in een islamitisch land? Waar was woke in de Vietnam-oorlog? Was ik Amerikaans president, ik probeer me niet in te beelden hoe de wereld er dan aan toe zou zijn, zou ik een extra oorlog starten. Woke is te gevaarlijk om het te laten winnen. Hopelijk richt Trump al zijn pijlen op woke.’

Esmée (23) heeft haar les geleerd na haar deelname vorig jaar aan de Antwerp 10 Miles. ‘Ik was zo gefocust op een mooie tijd dat ik vergat selfies te nemen onderweg.’ In haar voorbereiding focust ze daarom extra op visibiliteit.

‘Vorig jaar heb ik mezelf niet tot het uiterste gedreven’, aldus een zelfkritische Esmée. ‘Ik nam tijdens de race één selfie en postte die daarna op Instagram. Meer niet. Door de inspanning oogde ik ook niet ontspannen en vergat ik zelfs te smilen. Dat gaf me achteraf een leeg gevoel. Ik focuste me in mijn voorbereiding eenzijdig op fysieke uithouding en herstel verbeteren. Alles voor een zo scherp mogelijke tijd. Ik was zo geobsedeerd met cijfers dat ik de essentie van hardlopen vergat.’

Die naar eigen zeggen beginnersfout wil Esmée niet opnieuw maken. ‘Ik heb mezelf het afgelopen jaar de vraag gesteld: waarom hardloop ik? Toen dat duidelijk werd, ben ik begonnen met een intensieve corevisibility training van drie maanden. Uiteraard is het onverantwoord om dat in je eentje te doen, dus deed ik dat samen met mijn volgers op Instagram, Strava, TikTok en LinkedIn.’

‘Voeding is superbelangrijk’, weet ze nu. ‘Vorig jaar at ik in functie van een snellere tijd. Nu maak ik op zondagavond zeven healthy granolavariaties klaar, fotografeer ik die en plan ik al mijn ontbijtposts in op mijn socials voor de week nadien. Vorig jaar was ik nu aan het stressen over de laatste week van mijn trainingsschema van drie maanden, nu regelt een personal contentplanner mijn voorbereiding. Vorig jaar vergezelde een Keniaanse haas me tijdens de race, nu lopen drie beroepsfotografen met me mee die de fotogeniekste hoekjes van de Kennedytunnel op hun duimpje kennen. Zie je het verschil?’

‘Het is een fout die veel lopers maken. Het is de ervaring die telt. Vergeet jezelf niet te profileren in de je voorbereiding de maanden voordien. Het zou zonde zijn van al dat zweet dat het maar één rugnummerselfie oplevert.’ Esmée heeft er vertrouwen in dat ze beter zal doen dan vorig jaar: ‘Ik weet dat ik meer in mijn mars heb dan die 150 Instagramlikes.’

Het moet niet altijd ellende zijn. Graag zetten we ook hartverwarmende initiatieven in de kijker. In het woonzorgcentrum Witte Huis doven bewoners niet als een kaars uit, maar krijgen ze de ultieme kans om de wereld te veranderen.

‘De filosofie van Woonzorgcentrum Witte Huis is helder’, vertelt directrice Melanie. ‘Ouderen mogen vooral niet voor te veel last zorgen in hun laatste levensjaren met als gevolg dat ze veel overbodige medicatie krijgen voorgeschreven. Bij ons niet. Wij laten ouderen zijn wie ze zijn, geloven dat ze nog echt effect kunnen hebben in de samenleving en willen hun dromen helpen realiseren.’

‘Het laatste decennium hebben we altijd wel een bewoner die president van Amerika wil zijn. Je zou ervan schrikken waartoe deze mensen, zelfs zonder al te veel hulp, nog in staat zijn.’ Directrice Melanie illustreert: ‘Neem nu Donny. Ons succesverhaal. Elders zou Donny volledig platgespoten zijn. Wat een zonde zou dat zijn. Dankzij ons krijgt hij de kans om zich relevant te voelen. Dat lukt aardig, ja.’

‘Het is logistiek soms een hele uitdaging’, erkent Melanie. ‘Je kunt niet geloofwaardig president van Amerika zijn door louter persconferenties te houden in de cafetaria van een woonzorgcentrum. We zorgen ook voor attributen als een rode knop, een balzaal van 37 miljoen, een Amerikaanse investeerder-zedendeliquent en een rechtstreekse telefoonlijn met Poetin. Toen hij een eigen golfdomein wou, was het wel even slikken. Om het draaglijk te houden voor ons personeel laten we hem ook 12 uur per dag op sociale media zitten. Daar kan hij weinig kwaad doen.’

‘Natuurlijk spreekt hij zich soms tegen of verkondigt hij de waanzinnigste gortigheden die de wereld aan de rand van de ondergang brengen. Al een geluk dat hij president van Amerika wil zijn en niet directeur van ons woonzorgcentrum. Maar dan sijpelt het besef binnen dat we Donny gelukkig maken en dat maakt ons ook gelukkig. Vergeet niet dat hij een oude verwarde man is. Op die leeftijd wordt hem dat gelukkig vergeven. Zeker de andere westerse leiders zijn altijd lief voor hem. Dat is echt hartverwarmend.’

Na aanhoudende druk trekt de federale regering de duur van de maatschappelijke onrust over de pensioenhervorming op tot 67 jaar. Volgens minister van Pensioenen Jan Jambon is dat een realistische inschatting van de tijd die nodig is om alle gevolgen van de hervorming te begrijpen.

‘Voorheen was na 65 jaar de onrust over een pensioenhervorming al een tijd weggeëbd’, erkent Jambon. ‘Met de huidige pensioenhervorming is dat gewoonweg onrealistisch. Ze is te complex, bevat te veel onvoorziene gevolgen en zit op veel vlakken ook niet consequent of rechtvaardig in elkaar. Communiceer dan ook maar eens helder. We kunnen niet van de mensen vragen dat ze al de gevolgen in minder dan 67 jaar tijd vatten.’

‘Het systeem is doodeenvoudig’, verzekert Jambon. ‘Door de wettelijke pensioenleeftijd en de duur van de onrust over de pensioenhervorming gelijk te stellen, willen we ervoor zorgen dat iedereen zich zijn hele leven zonder zorgen zorgen kan maken over zijn pensioen. Een kind dat nu geboren wordt, kan tot aan zijn pensioenleeftijd opiniestukken en posts op LinkedIn schrijven en rechtszaken aanspannen. Wie nu dertig is, kan zelfs tot ver voorbij zijn pensioengerechtigde leeftijd kwaad worden over de nu nog niet in te schatten gevolgen van onze hervormingen. Een kind dat over twee jaar wordt geboren, kan zich nog 65 jaar zorgen maken, want die heeft niks anders gekend. Bij een nieuwe pensioenhervorming begint de teller opnieuw te lopen.’

‘We kunnen als regering de hervormingen niet eenvoudiger of eerlijker maken. Dat begrijpt het kleinste kind. Maar we kunnen ze wel draaglijker maken door de verwarring en onrust eerlijk te spreiden over een volledige loopbaan.’ Jambon ontkent dat hij zwicht voor de druk van de straat. ‘De vakbonden hebben hier geen enkele verdienste, geen enkele. We hebben die 67 jaar zelf nodig om te begrijpen wat we hebben gecreëerd.’

Na de Pano-reportage over drones zoekt minister van Defensie Theo Francken de verzoening op. ‘Ik heb voor de hele Pano-redactie een onbetaalde stage geregeld bij HLN. Ik wil dat ze de kans krijgen om te leren hoe je bronnen moet checken.’

‘Ik wou het zelf niet onder de aandacht brengen’, zegt Francken. ‘Het is HLN dat er tot mijn verrassing vandaag over bericht. Ze hebben daar blijkbaar goede bronnen. Ik wil de Pano-journalisten de kans geven te leren hoe je als journalist in Vlaanderen moet werken. Dat gaat over omgaan met politici, weten welke bronnen je moet checken en dubbelchecken en vooral niet alles zomaar voor waar aannemen wat bronnen je vertellen. Anders voer je gewoon hun agenda uit.’

‘De Pano-journalisten hebben al veel geleerd op hun eerste dag’, zegt hun stagementor. ‘Zo stuurde een minister hen privé een filmpje op. Routineklusje, filmpje posten met als bronvermelding ‘eigen onderzoek’ en klaar. Wij blij met onze primeur, minister blij dat hij het nieuws kan bepalen. Wat deden ze? Ze wilden het filmpje checken en het daarna posten met de naam van de minister boven. Dat een minister dat filmpje uit zichzelf naar journalisten stuurde, vonden ze het echte nieuws. Dat konden we gelukkig tegenhouden. Bijna waren we een belangrijke bron kwijt.’

‘Als je zo je relaties met politici beheert, komen ze niet meer’, legt de stagementor uit. ‘Dan zit je daar over een lege stoel. Dat zou geen zicht zijn.’ Het bleek niet het enige voorval op hun eerste dag te zijn. ‘Ze hebben natuurlijk nog veel te leren. Toch was het schrikken dat we een kwartier nodig hadden om uit te leggen wie Ruben Van Gucht is.’

Na uitvoerig onderzoek heeft het VRT-onderzoeksprogramma Pano niet te weerleggen bewijs gevonden dat Theo Francken nog altijd minister van Defensie is. De makers van de Pano-aflevering spreken van een verontrustende ontdekking en zijn verbaasd dat niemand hier wat van zei.

Tijdens een banaal onderzoek over drones boven België ontdekten journalisten van Pano dat Theo Francken nog altijd minister van Defensie is. ‘Een drone kregen we niet te zien. Wel dook altijd dezelfde figuur op van wie we ons afvroegen wat hij te betekenen heeft. We kregen een tip dat hij ’s lands minister van Defensie is. Toegegeven, we geloofden het zelf eerst ook niet. En toen moesten we zijn X-account nog ontdekken.’

‘Natuurlijk kenden we Francken al, daarom zijn we zo verbaasd’, aldus de makers van Pano die hun ontdekking bij meerdere bronnen hebben gecheckt. ‘Dit roept vragen op over het functioneren van onze samenleving en onze geopolitieke kwetsbaarheid. Hoe is Francken op die post beland en hoe komt het dat er niemand wat van zei? Hij was niet alleen in functie de afgelopen tijd, maar hij is nog altijd minister. We hebben ook geen enkele indicatie dat dat de komende maanden zal veranderen.’

Francken wenste niet te reageren: ‘In een functie als deze telt ego niet, wel elk woord. Ik kan het risico niet nemen om onrust te creëren.’ Het ministerie van Defensie betreurt de sfeerschepping en meldt een intern onderzoek te zijn gestart naar hoe een filmpje waarin Francken zich voordoet als minister van Defensie op de redactie van Pano is beland. ‘Geen idee door wie zulke gevoelige informatie in de openbaarheid wordt gegooid. Dit brengt de veiligheid van ons land in gevaar.’

De makers van Pano tonen ook aan dat men binnen Defensie van alles op de hoogte was. ‘Om de relevantie van de minister te verhogen, gaf het ministerie marktconform vijftig miljoen euro uit.’

Minister van Asiel Anneleen Van Bossuyt is op ontradingsmissie in Congo: ‘Het geheugenverlies over het Belgisch koloniaal verleden is schrikbarend. We merken dat veel Congolezen naar België komen zonder te beseffen wat wij daar ooit hebben uitgespookt. Anders waren ze nooit gekomen.’

‘Ik ben in Congo om Congolezen met plannen om naar België te komen te verwittigen’, aldus Van Bossuyt. ‘Veel Congolezen hebben een te rooskleurig beeld van Belgen, omdat ze zich weinig kunnen voorstellen bij het Belgisch koloniaal verleden. België is geen gastvrij land. België is een vreselijk land met vreselijke mensen. Geloof me vrij, ze zouden tot veel in staat zijn voor een paar Congolezen minder op hun grondgebied.’

Van Bossuyt begrijpt niet waarom de Congolezen zo losjes omgaan met het Belgisch koloniaal verleden. ‘Ik projecteer op deze missie beelden van koloniale rubberpraktijken en actuele foto’s van standbeelden van Leopold II om een stukje bewustwording te creëren. Daar wil je toch niet heen? Zo kunnen ze het niet op onwetendheid steken. De Congolezen mogen hun ogen niet sluiten voor wat de Belgen hen hebben aangedaan. Ze kunnen niet doen alsof er niets is gebeurd. Dat zou te gemakkelijk zijn.’

‘Er wordt in België zelfs moeilijk gedaan over excuses vanwege dat vreselijke verleden’, zucht Van Bossuyt. ‘Zelfs door de grootste politieke partijen. Je kan je het misprijzen niet voorstellen.’ Ze geeft toe dat ze in Congo ook is om zichzelf in de spiegel te kunnen blijven kijken. ‘Ik kan het niet maken dat Congolezen zonder het te willen in een land belanden waar ministers rechterlijke uitspraken naast zich neerleggen terwijl ik me daar ten volle bewust van ben. Dat zou schuldig verzuim zijn.’