The Vremde Mirror

Vooruit-voorzitter Conner Rousseau vindt de kritiek op de regeringsdeelname van zijn partij in zowel de Vlaamse als de federale regering nonsens. ‘Zonder ons zaten er geen socialisten in de regering. Of toch alleszins geen Vooruit.’

Naar aanleiding van 1 mei spreekt de Vooruit-voorzitter zich uit over welke verwezenlijking hem met de grootste trots vervult. ‘Zonder twijfel Vooruit in zowel de Vlaamse als de federale regering krijgen. We hebben ons programma zo geschreven en onze communicatie zo gevoerd om die kans te maximaliseren. En kijk, het is gelukt.’

Nochtans krijgt Vooruit vaak het verwijt wat het daar eigenlijk zit te doen. ‘Wat is dat nu voor een vraag? Veel politieke waarnemers verwarren middel en doel. Dankzij ons programma zijn we in de regering beland, mogen we daar een paar jaar van genieten? Je vraagt aan Wout van Aert als hij Parijs-Roubaix heeft gewonnen toch ook niet om nog een berg te beklimmen? Die wordt dan gehuldigd op een podium. Dat is Vooruit kennelijk niet gegund.’

‘Tegen al die mensen die vinden dat Vooruit ook inhoudelijke eisen moet stellen, zeg ik: relax’, gaat Rousseau verder. ‘Je kunt niet in een regering zitten én dingen voor elkaar krijgen. Dat zou te inhalig zijn. We zitten erbij als er over beleid wordt beslist. Dat is toch insane? Dat wil niet zeggen dat we ideologie compleet nutteloos vinden. Als het handig is voor onze branding op de socials, houden wij daar zeker rekening mee. We zijn niet debiel.’

‘We besparen, wordt dan verweten. Natuurlijk besparen we’, aldus Rousseau. ‘Heb je al eens stilgestaan bij de gevolgen mochten we dat niet doen? Dan maken we ons onmogelijk in de regering. Het is niet dat we niets doen of niet aan de toekomst van de mensen denken. We zeggen dat we bezorgd zijn over de koopkracht van de mensen. De gewone mensen. En dat is geen retorische truc of zo. Dat doen we met een doel. In 2029 voldoende mensen overtuigen om op ons te stemmen, zodat we opnieuw kunnen doen voor de mensen wat echt telt: in de regering belanden.’

Op de vooravond van 1 mei houdt Stijn Baert traditioneel betogen over werkzaamheidsgraden in talkshows en lanceert hij ook voorstellen. ‘Neem mensen hun werkloosheidsuitkering direct af wanneer zij een jaar zonder werk zitten en een gepersonaliseerd jobaanbod van Stijn Baert weigeren. Dat is de meest effectieve werkzaamheidsmaatregel. Dat zeg ik niet, dat zegt een studie van Stijn Baert.’

Wie na één jaar zoeken nog geen job heeft, moet worden uitgenodigd door Stijn Baert die een jobaanbod klaar heeft. Wie de job weigert, speelt zijn werkloosheidsuitkering onmiddellijk kwijt. Dat blijkt uit een studie van Stijn Baert, die zelf een kanttekening plaatst. ‘Ik kan deze ingrijpende hervorming helaas niet aankondigen op 1 mei, want dan zijn alle talkshows gesloten.’

‘Deze maatregel is de fundamentele hervorming waar de regering-De Wever op zit te wachten’, duidt arbeidseconoom Stijn Baert. ‘Veel mensen denken dat ze slechts voor één job in de wieg zijn gelegd, terwijl ze ook andere dingen kunnen. Om mezelf nu toevallig als inspirerend voorbeeld te nemen: ik besefte ook niet meteen dat je naast een populair mediafiguur ook een populaire arbeidseconoom kunt zijn.’

‘Gelukkig is er Stijn Baert’, bevestigt Stijn Baert. ‘Uit gezaghebbend wetenschappelijk onderzoek van Stijn Baert blijkt dat de werkzaamheidsgraad binnen de twee jaar tot boven de tachtig procent stijgt, wanneer Stijn Baert werkzoekenden een job aanbiedt die zij niet geschikt achten in tegenstelling tot Stijn Baert. Dat zijn fenomenale resultaten. In de studies van Stijn Baert wordt dan ook al snel gesproken van het Stijn Baert-effect.’

‘Een van de belangrijkste verklaringen van het Stijn Baert-effect is dat een job aangeboden door Stijn Baert weigeren je cv voorgoed onbruikbaar maakt’, legt Stijn Baert uit. ‘Als je zelfs geen respect hebt voor de expertise van Stijn Baert, ga je dat dan ineens hebben voor werkgevers? Dat maakt hen terughoudend. Een ander aspect is dat Stijn Baert zo snel mogelijk trots zijn resultaten in De Tafel van Gert wil presenteren en er letterlijk alles aan zal doen om een HLN-column te kunnen schrijven over hoe hij een werkloze bibliothecaris in een bestuurder van bouwplaatsmachines heeft veranderd.’

Eerder kreeg Stijn Baert van de federale regering al de discretionaire bevoegdheid om te bepalen of iemand die “langdurig ziek” is langdurig ziek is.

CD&V wil dat de federale regering een extra studie doet naar hoelang CD&V de uitbreiding van de euthanasiewet nog kan vertragen. ‘Eerder kan CD&V een uitbreiding niet goedkeuren’, waarschuwt voorzitter Sammy Mahdi.

‘Gaat het over enkele maanden? Enkele jaren? Of toch nog meerdere decennia? Ik wil met zekerheid weten hoelang we de uitbreiding van de euthanasiewet nog kunnen uitstellen’, zegt Mahdi. ‘Het gaat over gevoelige materie waarvoor we zorgvuldig de tijd moeten nemen. Het zou onverantwoord zijn om al een beslissing te nemen op een moment dat wij nog maanden, mogelijk zelfs jaren, met de voeten kunnen slepen.’

‘De studie is noodzakelijk’, meent Mahdi. ‘CD&V wil dat dementerende mensen met een euthanasiewens weten waar ze aan toe zijn. Als uit de studie blijkt dat we nog jaren kunnen blokkeren, dan weten ze dat ze niet moeten hopen. Als het maar over enkele maanden gaat, weten ze dat ze valse hoop mogen koesteren omdat we vast nog een reden zullen vinden om een bijkomende studie te eisen.’

Kunnen de resultaten van de studie deze legislatuur nog worden verwacht? Mahdi maant aan tot rust. ‘Laat ons niet overhaast aan de slag gaan. Als de studie kan gestart worden voor het einde van de legislatuur zou dat uitstekend zijn. We willen het de federale regering niet moeilijk maken met dit dossier.’

Het geduld van minister van Justitie Annelies Verlinden raakt op. ‘Ik wacht al maanden op een Pano-reportage over de overvolle gevangenissen. Ontluisterend hoe weinig urgentiebesef er is op de redactie van Pano.’

De kritiek op Pano begint almaar luider te klinken. ‘Ik heb niet de indruk dat de redactie van Pano beseft hoe nijpend de situatie in onze gevangenissen is’, aldus minister Verlinden. ‘Anders had ze al wel een reportage over de overbevolking gemaakt die ontluisterend en schrijnend is en ook niet valt te negeren. Helaas verergert de situatie alleen maar door de traagheid van Pano. Ik vraag me af waar Pano op wacht.’

‘Ik beloof dat ik doe wat ik kan’, zegt Verlinden, die de ernst van de situatie wel snapt. ‘De Pano-redactie weet maar al te goed dat de politiek geen actie kan ondernemen zonder beelden van geanonimiseerde gedetineerden wier stem is vervormd en die met vier in een ruimte voor een halve persoon van 1,50 meter zitten en zonder close-ups van pensioengerechtigde schimmel op de muren. Je moet een beetje realistisch blijven. Nu is het onmogelijk om beleid te voeren.’

‘Ik vrees ook dat er niet onmiddellijk een uitzending op komst is’, meent Verlinden. ‘De Pano-redactie heeft nog geen contact met me opgenomen voor een interview of gecommuniceerd over een toekomstige uitzending. Ik hoop dat ik mis ben en dat de Pano-redactie tijdig die aankondiging doet. Dan kan ik twee dagen vrijhouden om verontwaardigd te reageren op de reportage en maatregelen aan te kondigen.’

Verlinden verdenkt Pano ervan dat het de materie niet sexy genoeg vindt. ‘Pano is duidelijk bang om kijkers te verliezen. Liever wacht het tot de regering de overbevolking hoog op de agenda plaatst, zodat het onderwerp al wat leeft bij de publieke opinie. Hoe opportunistisch allemaal.’

Vlak voor het duidingsprogramma bij de halve finales en de finale van Eurosong brengt de VRT een extra duidingsprogramma. De VRT wil zo tegemoetkomen aan de vele vragen rond het duidingsprogramma voor Eurosong.

‘In het extra duidingsprogramma zullen we duiden waarom we het nodig vonden om een duidingsprogramma te maken bij Eurosong’, klinkt het bij de VRT. ‘Uit de verschillende commentaren merken we dat kijkers nood hebben aan context bij de context. Het is dan ook bijzonder ingewikkeld te begrijpen en uit te leggen dat je een duidingsprogramma nodig hebt om een deelname aan Eurosong te verantwoorden. Daar heb je een extra duidingsprogramma voor nodig.’

‘In het extra duidingsprogramma plaatsen we ons duidingsprogramma voor Eurosong in de juiste context, leggen we uit waarom dit geen duidingsprogramma is zoals een ander en schakelen we live over naar BV’s die vertellen met welke gevoelens zij naar het duidingsprogramma zullen kijken. Tot slot beschouwen we het duidingsprogramma voor met enkele experts die verwachten dat de complexiteit van de situatie zal worden benadrukt, maar dat het ook helemaal anders kan uitdraaien.’

De VRT belooft alle lastige vragen te behandelen in het extra duidingsprogramma. ‘Vragen zoals waarom de VRT kiest voor een duidingsprogramma in plaats van de morele moed te tonen niet deel te nemen? Vragen zoals wat er zo moeilijk is aan te begrijpen dat een deelname van Israël de praktijken in Gaza normaliseert? Vragen zoals of een duidingsprogramma eigenlijk geen bekentenis is dat je weet dat je een foute keuze maakt en hoopt dat je die met een bordje ‘wegdek in slechte staat’ kunt wegpoetsen? En ongetwijfeld de moeilijkste vraag: waarom moet Kobe Ilsen het presenteren?’

Ruben Van Gucht maakt zich zorgen over het snel groeiende succes van Pommelien Thijs. ‘In deze fase van haar carrière is het belangrijk dat ze ‘nee’ leert zeggen. Voor je het weet zit je overal.’

‘Ze zingt. Ze acteert. Dan denk ik: Pommelien, wordt dat allemaal niet wat veel?’ Aan het woord is Ruben Van Gucht. ‘Opgelet, ik begrijp het wel. Je bent jong, alles lukt en je denkt dat je op alles ‘ja’ moet zeggen. Ze mag niet overmoedig worden. Je moet daar echt je grenzen leren stellen. Voor je het weet zit je overal.’

‘Ik vraag me af wat al die media-aandacht doet met een mens, maar gezond kan het niet zijn’, vreest Van Gucht. ‘Ik ben benieuwd of ze hiermee om kan gaan. Mensen gaan zeggen hoe je je moet gedragen en zullen je gedrag beoordelen. Ik vind dat ze moet opletten geen karikatuur van zichzelf te worden. Het belangrijkste is dat je jezelf blijft. Dat je niet overal zomaar opduikt omdat het kan. Mensen prikken daar op den duur doorheen.’

Van Gucht ziet parallellen met zichzelf: ‘Pommelien is heel goed bezig.’ Al kunnen die parallellen volgens Van Gucht tijdelijk zijn. ‘Als ze de juiste keuzes maakt, is het niet uitgesloten dat ze mijn succes benadert. Maar dan zal ze die keuzes wel moeten maken. Dat betekent dat je mensen moet ontgoochelen en zelf minder zichtbaar wordt. Het alternatief is dat je ingaat op dingen waar je eigenlijk geen talent voor hebt zoals koken, deejayen en wielercommentaar geven.’

‘Je moet je afvragen: voegt dit iets toe aan mijn leven? Dat is een reflex die je gaandeweg ontwikkelt. Met het ouder worden zal ze dat nog wel leren, weliswaar met vallen en opstaan.’ Van Gucht wijst op het belang van rolmodellen. ‘Pommelien mag zich gerust spiegelen aan mij. Ik ben zelf nog nooit in de situatie gekomen dat ik achteraf spijt had dat ik op iets ‘ja’ had gezegd. Ik wil haar altijd wel wat tips geven, uiteraard. Ze mag zelf kiezen in welk televisieprogramma. Als ze slim is, zegt ze ‘ja’.’

Het baart voorzitter Raoul Hedebouw zorgen dat veel verkozenen PVDA verlaten: ‘We moeten beter zorg dragen voor hen. Daarom belonen we kritische mandatarissen met een studiereis naar Siberië. En dat helemaal op kosten van de mandatarissen van de partij!’

‘Ik ga daar niet flauw over doen. Natuurlijk vinden we het spijtig dat mensen vertrekken en hun beklag doen in de media’, aldus Hedebouw. ‘En natuurlijk heb ik me afgevraagd wat we beter kunnen doen. Ik heb me ingelezen hoe onze voorgangers met dissidente stemmen omgaan. Dat leverde nuttige inzichten op. Neem maar van me aan dat je de komende tijd veel minder verhalen van afgehaakte PVDA’ers in de media zult lezen.’

Daarom trakteert PVDA kriitsche verkozenen op een studiereis naar Siberië. ‘Helemaal op kosten van de mandatarissen van de partij’, verzekert Hedebouw. Hij is echter op zijn hoede om mensen te belonen die de partijcohesie in gevaar brengen. ‘De aard van de kritiek telt ook. Er is een verschil tussen vinden dat PVDA wat duidelijker Rusland en Noord-Korea mag aanbidden en oproepen tot interne democratie. Het ene is ronduit gevaarlijk en schadelijk, het andere een legitieme geopolitieke bekommernis.’

Dat sommigen gewag maken van een strafkamp, lacht Hedebouw weg. ‘Maar allez, dan hadden we ze wel naar Amerika, een receptie van VOKA of de redactie van De Tijd gestuurd. Onze mensen gaan dat een zeer aangename reis vinden. Ik zou er zelfs niet van schrikken als sommige mandatarissen daar zouden blijven.’

De internationale bultruggengemeenschap leeft massaal mee met een bootje met vluchtelingen dat al weken doelloos ronddobbert op de Middellandse Zee. ‘Als de langzame dood van weerloze mensen een bultrughart niet breekt, over welk leed ben je dan niet onverschillig?’

‘Het is natuurlijk schrijnend om te zien hoe vijftig haveloze mensen op elkaar gepakt op een gammel bootje aan hun lot worden overgelaten’, stelt de internationale bultruggengemeenschap. ‘Het is logisch dat dat harten doet breken. De verbazing hierover verbaast ons. Alsof wij onbeschaafde beesten zijn. Jazeker, bultruggen beschikken over een minimum aan emoties en empathie. Hoe kun je hier anders mee omgaan?’

Een bultrug zou een bultrug niet zijn, mocht hij niet in actie schieten. Zo organiseren bultruggen massaal planktoninzamelacties. ‘We hopen niet alleen de mensen te helpen, maar ook andere soorten te inspireren om hun steentje bij te dragen en een inventieve oplossing te zoeken voor deze mensen. Al hebben we ook niet meteen een idee van wie die redding kan komen.’

Dus zoeken de bultruggen naar een oplossing, helaas tevergeefs. ‘We kunnen niet anders dan machteloos toekijken hoe deze mensen langzaam sterven. We kunnen ze verder in zee duwen, maar daarmee maken we het probleem alleen maar erger. En als we ze richting het land duwen, worden ze illegaal en met geweld teruggeduwd in zee. Daarmee lossen we het probleem ook niet op, zeker niet gezien de traumatische voorgeschiedenis die ze allemaal hebben. Moeilijk om hier onverschillig over te doen.’

Terwijl heel wat bultruggen naar de Middellandse Zee afzakken om de lijdende mensen een hart onder de riem te steken, is er ook kritiek. Bultrug Timmy denkt er niet aan om zijn Duitse Oostzee te verlaten. ‘Nu wat zielig doen om een paar mensen in nood. Ze gaan die mensen zelfs een naam geven. Waar is de verontwaardiging wanneer schepen vastzitten in de Straat van Hormuz? En wanneer een bultrug die een beetje anders zingt in de knel zit, heeft ie het zelfgezocht en kan ie creperen. Walgelijk en hypocriet.’

In een opvallende solidariteitsactie heeft MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez zich gisteren tijdens de Waalse Pijl vastgelijmd aan het asfalt van de Muur van Hoei. Met de actie wil hij autogebruikers steunen en fietsers sensibiliseren vaker de auto te nemen.

‘Het is tijd dat iemand opkomt voor mensen die elke dag moedig hun tank volgooien en in weer en wind naar hun werk rijden’, verklaart Bouchez zijn actie. Bouchez lijmde zich niet alleen vast aan de Muur van Hoei, ook deelde hij er bidons met nepbenzine aan de renners uit. ‘De regeringsbegroting liet helaas geen echte benzine toe. Maar het gaat over het gebaar. Automobilisten moeten weten dat ze niet alleen in de file staan.’

‘Het is onbevattelijk dat mensen vrijwillig bergop fietsen, terwijl er heel veel prachtige en degelijke wagens op de markt zijn’, verantwoordt Bouchez zijn actie tijdens een wielerwedstrijd. ‘Fietsers moeten beseffen dat ze de indruk wekken dat mensen zich ook met iets anders dan de wagen kunnen verplaatsen. Zelfs verder dan 500 meter. Mocht iedereen zo denken, zou dat een ramp zijn voor de oliesector.’

‘Dat heeft niets te maken met overheidsbemoeienis’, weet Bouchez. ‘Mensen hebben de volledige vrijheid om te kiezen met welke wagen ze rijden.’ Hij noemt zijn actie juridisch en moreel gerechtvaardigd: ‘Mijn actie was volkomen gericht tegen de fietsers. Ik heb nooit de volgwagens in gevaar gebracht of in gevaar willen brengen. Dan zou het een heel ander verhaal zijn.’

Woke geeft toe zich te hebben vergist. ‘Jarenlang vonden we het vervelend en onterecht dat Trump ons viseerde. Bij nader inzien is het toch gewoon beter voor iedereen dat hij al zijn pijlen op ons richt.’

‘We weten zelf niet goed waarom een Iraans regime ineens gevaarlijker is dan een sensitive reader’, zucht woke. ‘Vanuit rationeel oogpunt snappen we niet wat Trump bezielt om zich met geopolitiek bezig te houden. Een oorlog kost tijd en geld, je wint er geen kiezers mee en je zit lange tijd vast aan dezelfde vijand. Dan bieden wij meer flexibiliteit. Vandaag zijn wij een open brief van UGenters tegen rassenrealisten, morgen een Europees mensenrechtenhof en overmorgen een regenboogzebrapad.’

Woke stipt meer voordelen aan om als Amerikaans president het uitsluitend over woke te hebben. ‘Door ons aan te vallen, win je geheid kiezers, je kunt met woke bedoelen wie of wat je wilt, zonder dat je echt weet over wie het gaat, terwijl iedereen dat wel meent te weten. Een cultuurstrijd kost hoogstens een talkshowtafel. Als je het grondig wilt aanpakken een eigen tv-zender.’

Woke hoopt dat we snel weer in een vertrouwde situatie zitten waarin iedereen boos is op woke. Niet als het van X afhangt, daar krijgt woke er massaal van langs. ‘Mensen kunnen zelf wel bepalen wie ze beu zijn. Het is dit opgeheven vingertje dat de mensen moe zijn’, licht Theo Francken, een bekende X’er, toe. ‘Typische woke deugpronkerij. Altijd weer dat morele superioriteitsgevoel. Nu willen ze zich zelfs opofferen voor de wereldvrede. Bah.’

Wokekenner Rik Torfs vermoedt een dubbele agenda. ‘Woke zegt dat Trump woke moet aanvallen, maar eigenlijk willen ze dat Trump stopt met oorlogvoeren. Waarom kun je dat niet gewoon zeggen? En is het toeval dat het net een oorlog is in een islamitisch land? Waar was woke in de Vietnam-oorlog? Was ik Amerikaans president, ik probeer me niet in te beelden hoe de wereld er dan aan toe zou zijn, zou ik een extra oorlog starten. Woke is te gevaarlijk om het te laten winnen. Hopelijk richt Trump al zijn pijlen op woke.’