The Vremde Mirror

Een vremde eend in de bijt

Maand: september, 2017

N-VA wil zichzelf opvolgen als partij Bart De Wever

N-VA is kandidaat om zichzelf op te volgen als de partij van Bart De Wever. ‘Wij leggen met plezier ons lot volledig in handen van Bart De Wever de komende jaren,’ bevestigt voorzitter van N-VA Bart De Wever.

‘Wij kunnen niet beschrijven hoe blij wij zijn dat wij al die jaren de partij van Bart De Wever mochten zijn,’ spreekt voorzitter Bart De Wever namens de hele partij. ‘Het zou een grote eer voor ons zijn om ons te blijven onderwerpen aan de wil van De Wever.’

‘Dat we afhankelijk zijn van De Wever heeft ons al prachtige scores opgeleverd. Onze opvattingen over mens en maatschappij zijn nagenoeg gelijk. Onze gezamenlijke afkeer voor sossen, moslims en Walen en onze bitterheid in het algemeen bewijst dat ons hele partijapparaat bestaat om hem te dienen en niemand anders,’ bepleit de N-VA-voorzitter.

‘Graag nodigen we Bart De Wever uit om de werking van onze fractie in De Kamer te bekijken,’ vertelt voorzitter van N-VA Bart De Wever. ‘Dan ziet hij zelf hoe trouw onze leden onze verrukkelijke leider nog nalopen na jaren van gedweep en onderdanigheid.’

Bart De Wever was niet bereikbaar voor commentaar. Maar volgens voorzitter van N-VA Bart De Wever waren er al discrete contacten met De Wever die constructief en hoopvol waren.

Advertenties

De 5 herhalingen van Blokken die het leven van Barry hebben veranderd

Wij vroegen aan Barry (drie jaar werkloos) welke herhalingen van Blokken de grootste impact hebben gehad op zijn leven. Het werd een openhartige, verrassende en bijwijlen emotionele monoloog die een stukje van Barry’s ziel blootlegt.

Barry (links)

17 september 2014

Ik weet het nog goed. Het was een druilerige maandag. Het kan ook een dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdag geweest zijn. Enfin, zoals reeds gezegd een prachtige nazomerdag. Het was de eerste herhaling van Blokken met het achtletterwoord in het finalespel.

Ik voelde me in snelheid gepakt. Eerst was er woede. Daarna strijdvaardigheid. En dan het Journaal van 13 uur. Bij wijze van protest sms’te ik toch het achtletterwoord van het kijkersspel, hoewel op het scherm in duidelijke termen kenbaar wordt gemaakt niet te sms’en omdat het een herhaling betreft.

Drie jaar later heerst een gevoel van bevrijding. Ik overdrijf het belang van de val van de Berlijnse Muur misschien een beetje, maar zo moeten de mensen zich toen ook gevoeld hebben. Ik wilde me niet ontketend voelen, omdat ik me geen herhalingen van Blokken kon inbeelden zonder het zevenletterwoord. Een belangrijke levensles: het aantal letters zegt niets over het woord.

6 december 2016 en 25 maart 2002 (ex aequo)

Moeilijk om een onderscheid te maken. Wat is het beklijvendst: de herhaling of de herhaling van de herhaling? Ik filosofeer er weleens een namiddag over. De herhaling is het authentiekst. Maar de herhaling van de herhaling is vaker herhaald dan de herhaling.

Ik vind het belangrijk dat mensen die keuze voor zich maken. Doen waar ze zich het best bij voelen. Maar evenzeer dat een werkloze op een weekdag om 12u35 wakker is om de herhaling van Blokken niet te missen. Het weekend dient om uit te slapen. Werkloosheid blijft een verhaal van rechten en plichten.

Dat is het probleem met Wallonië. Daar kennen ze de herhalingen van Blokken niet. En hebben werklozen geen strikt dagritme, waardoor ze lui en vadsig worden. Ik mag er niet aan denken dat mij dit zou overkomen.

29 oktober 2007

In de herhalingen van Blokken zitten wel meer zulke dilemma’s en morele vraagstukken. Groen lachen of beschaamd door de grond zakken? Ik verklaar me nader: Ben maakte in deze herhaling een slecht mopje. Ik bulderde van het lachen. In al mijn jeugdigheid liet ik me meeslepen door het moment.

Achteraf bekeken schiep ik daar een gevaarlijk precedent. Telkens Ben een slecht mopje maakt, moet ik nu schaterlachen. Goddank is dat bij die ene keer gebleven. Maar ik blijf waakzaam, ook Ben kan een uitschuiver maken.

20 januari 1999

Ik mocht voor het eerst met papa naar een herhaling van Blokken kijken. Mama vond me nog te jong. Ik was al 3,5! Je bent nooit te jong om een herhaling van Blokken mee te pikken, is het devies van papa altijd geweest. Daar pluk ik nu de vruchten van. (of net niet, nvdr)

Ik heb de herhalingen van Blokken mettertijd zien veranderen. Wat eerst een onschuldig spelletje was, is met de jaren voor werklozen en bejaarden uitgegroeid tot een vorm van escapisme. Ben kan banale onderwerpen zo banaal doen klinken dat eenieders leventje door het contrast minder banaal lijkt, toch voor even.

Gaandeweg veranderde ook de haarlijn van Ben. Nu eens wijkt ze terug, dan weer trekt ze vol in het offensief. Voorts kun je tegenwoordig ook uitgesteld kijken of online. Niets voor mij. De livebeleving van een herhaling van Blokken is me te dierbaar.

3 april 2009

De selectie is bikkelhard. De befaamde herhaling van 7 februari 2012, toen mijn pak paprikachips openscheurde en ik overmand door de situatie de zevende vraag van de eerste ronde miste, bezorgt me nog altijd kippenvel. Gelukkig was het een herhaling en kende ik de vraag en het antwoord al. Desondanks sluit ik af met 3 april 2009.

Heisa over verwijderde tweet Vlaamse overheid: ‘Foto wekt indruk dat kleren dragen verplicht is’

Verwarring troef. Ben je verplicht om kleren te dragen als je voor de Vlaamse overheid werkt? Een tweet met een foto van een vrouw die haar bovenlichaam bedekt, suggereert dit alvast wel volgens velen.

‘De foto doet uitschijnen dat wie werkt voor de Vlaamse overheid te allen tijde en in elke functie gekleed moet zijn,’ stelt Vlaams Minister voor Gelijke Kansen Liesbeth Homans (N-VA). ‘De dienstverlening van de Vlaamse overheid moet neutraal zijn en zo ervaren worden.’

En ja, op de foto is duidelijk merkbaar hoe de vrouw kleren draagt. Het vertelt iets over haar smaak, haar stijl en met een beetje moeite kun je achterhalen waar de vrouw kledij koopt, wat dan weer iets zegt over haar smaak, haar stijl en haar financiën. Dat laatste vertelt meer over de schraperigheid of de verspilzucht van belastinggeld bij de Vlaamse overheid.

‘Ze lacht op de foto ook zichtbaar met de norm om poedelnaakt te werken,’ vult Homans aan. ‘Dit is een flagrante provocatie van politieke aard. De vrouw wil tersluiks haar wetten en regels opleggen en de werking van de Vlaamse overheid ondermijnen. Wat is het volgende? Een persoonlijke mening ventileren tijdens de kantooruren?’

Dirk (57) gaat al dertig jaar in adamskostuum naar het werk en is blij dat de minister helderheid schept. Toch ziet hij graag nog één onzekerheid opgeklaard: ‘Mag ik mijn hoofddoek blijven dragen?’