The Vremde Mirror

Een vremde eend in de bijt

Tag: Barry

De 5 herhalingen van Blokken die het leven van Barry hebben veranderd

Wij vroegen aan Barry (drie jaar werkloos) welke herhalingen van Blokken de grootste impact hebben gehad op zijn leven. Het werd een openhartige, verrassende en bijwijlen emotionele monoloog die een stukje van Barry’s ziel blootlegt.

Barry (links)

17 september 2014

Ik weet het nog goed. Het was een druilerige maandag. Het kan ook een dinsdag, woensdag, donderdag of vrijdag geweest zijn. Enfin, zoals reeds gezegd een prachtige nazomerdag. Het was de eerste herhaling van Blokken met het achtletterwoord in het finalespel.

Ik voelde me in snelheid gepakt. Eerst was er woede. Daarna strijdvaardigheid. En dan het Journaal van 13 uur. Bij wijze van protest sms’te ik toch het achtletterwoord van het kijkersspel, hoewel op het scherm in duidelijke termen kenbaar wordt gemaakt niet te sms’en omdat het een herhaling betreft.

Drie jaar later heerst een gevoel van bevrijding. Ik overdrijf het belang van de val van de Berlijnse Muur misschien een beetje, maar zo moeten de mensen zich toen ook gevoeld hebben. Ik wilde me niet ontketend voelen, omdat ik me geen herhalingen van Blokken kon inbeelden zonder het zevenletterwoord. Een belangrijke levensles: het aantal letters zegt niets over het woord.

6 december 2016 en 25 maart 2002 (ex aequo)

Moeilijk om een onderscheid te maken. Wat is het beklijvendst: de herhaling of de herhaling van de herhaling? Ik filosofeer er weleens een namiddag over. De herhaling is het authentiekst. Maar de herhaling van de herhaling is vaker herhaald dan de herhaling.

Ik vind het belangrijk dat mensen die keuze voor zich maken. Doen waar ze zich het best bij voelen. Maar evenzeer dat een werkloze op een weekdag om 12u35 wakker is om de herhaling van Blokken niet te missen. Het weekend dient om uit te slapen. Werkloosheid blijft een verhaal van rechten en plichten.

Dat is het probleem met Wallonië. Daar kennen ze de herhalingen van Blokken niet. En hebben werklozen geen strikt dagritme, waardoor ze lui en vadsig worden. Ik mag er niet aan denken dat mij dit zou overkomen.

29 oktober 2007

In de herhalingen van Blokken zitten wel meer zulke dilemma’s en morele vraagstukken. Groen lachen of beschaamd door de grond zakken? Ik verklaar me nader: Ben maakte in deze herhaling een slecht mopje. Ik bulderde van het lachen. In al mijn jeugdigheid liet ik me meeslepen door het moment.

Achteraf bekeken schiep ik daar een gevaarlijk precedent. Telkens Ben een slecht mopje maakt, moet ik nu schaterlachen. Goddank is dat bij die ene keer gebleven. Maar ik blijf waakzaam, ook Ben kan een uitschuiver maken.

20 januari 1999

Ik mocht voor het eerst met papa naar een herhaling van Blokken kijken. Mama vond me nog te jong. Ik was al 3,5! Je bent nooit te jong om een herhaling van Blokken mee te pikken, is het devies van papa altijd geweest. Daar pluk ik nu de vruchten van. (of net niet, nvdr)

Ik heb de herhalingen van Blokken mettertijd zien veranderen. Wat eerst een onschuldig spelletje was, is met de jaren voor werklozen en bejaarden uitgegroeid tot een vorm van escapisme. Ben kan banale onderwerpen zo banaal doen klinken dat eenieders leventje door het contrast minder banaal lijkt, toch voor even.

Gaandeweg veranderde ook de haarlijn van Ben. Nu eens wijkt ze terug, dan weer trekt ze vol in het offensief. Voorts kun je tegenwoordig ook uitgesteld kijken of online. Niets voor mij. De livebeleving van een herhaling van Blokken is me te dierbaar.

3 april 2009

De selectie is bikkelhard. De befaamde herhaling van 7 februari 2012, toen mijn pak paprikachips openscheurde en ik overmand door de situatie de zevende vraag van de eerste ronde miste, bezorgt me nog altijd kippenvel. Gelukkig was het een herhaling en kende ik de vraag en het antwoord al. Desondanks sluit ik af met 3 april 2009.

Advertenties

Barry schrijft emotionele open brief

Barry (21) deelde gisterennamiddag een emotionele open brief op Facebook gericht aan een onbekende. De brief wordt massaal genegeerd.

Barry (links)

Beste onbekende,

Ik ken je niet, ik weet ook niet of ik dat wel wil, we zouden elkaar zonder twijfel straal negeren mochten we elkaar in het echt tegenkomen, maar nu hebben we elkaar nodig. Om een lang verhaal waarin ik je gemoed bespeel kort te maken: de pickles chips zijn op en ik ben te lui om naar buiten te gaan, het ziet er bovendien regenachtig uit, kun je mij pickles chips bezorgen? Je hoeft niet lang te blijven. Je mag van de chips proeven bij wijze van wederdienst. Als het echt niet anders kan, maar liever niet eigenlijk.

Deel als je vindt dat een leven zonder pickles chips het leven NIET waard is.

Barry

Onze reporter probeerde zo dicht mogelijk bij Barry (21) te komen. Dit is zijn verslag

Dopboegbeeld Barry (21) laat zich niet gauw in het openbaar zien. ‘Werkloos ben je voltijds of je bent het niet,’ onthulde hij in een eenmalige conversatie met een VDAB-consulent. Onze undercoverjournalist dacht dat het niet heel moeilijk kon zijn om hem te ontmoeten en ging op zoek naar de man achter de mythe. Dit is zijn eerlijke relaas.

Barry (links)

Ik heb al voor heel wat hete en onzekere vuren gestaan: ik ben in handen gevallen van IS en ben oog in oog komen te staan met een opiniestuk van Mia Doornaert, ik infiltreerde bij Boko Haram en heb een woede-uitbarsting van Michel Preud’homme overleefd.

Ik kuste mijn vrouw, keek in de richting van Mike en Maaike, mijn twee oogappels, en de tranen schoten me in de ogen. Sterk blijven, vermande ik mezelf. Ik mocht hen niet nodeloos ongerust maken. Dat papa voor enkele dagen of zelfs weken weg is, waren ze inmiddels wel gewend, papa kwam ook altijd terug. Maar nu was het anders. Wat er me nu te wachten stond, was ten zeerste onzeker.

Er was geen weg terug. De maandenlange research aan deze operatie voorafgegaan diende zich nu uit te betalen: via via kwam ik te weten waar Barry woont en dan was het wachten tot de dag dat ik een gaatje in mijn agenda vond om hem op te zoeken. Donderdag, drie weken geleden, zou ik Barry opsporen, maar het tuinhok moest worden geschilderd.

Ik bleef de operatie voor me uitschuiven. Waarom? Is het uit angst dat alles nooit nog hetzelfde zal zijn als voorheen? Over Barry doen dan ook de wildste verhalen de ronde: hij komt voor 12u35 principieel niet uit zijn bed en zijn idool is Ben Crabbé.

Het is drie kwartier rijden naar Barry’s woonplaats. Stiekem hoop ik op files. Had ik niet beter de trein genomen? Mijn blik oogt gepijnigd, maar ik probeer cool te blijven. Voor wie of voor wat? Het is dat soort van misplaatst professionalisme dat ernst moet geven aan onze bezigheden. Alsof dat in mijn geval nodig is. Binnenin vreten zenuwen en stress me op. Anderzijds, ik kan niet zonder. De adrenaline houdt me alert. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel. Voor zover ik kan inschatten, word ik niet achtervolgd.

Ik zet om toch ietwat te ontspannen de radio aan. Ik heb geen idee welke song ik hoor, dus weet ik evenmin of die op welke wijze dan ook als melige metafoor in mijn verslag kan dienen. Vlak voor ik vertrok, vlooide ik op Google Maps uit waar Barry woont. Het betreft een gewoon huis in een al even normale straat. Barry kan dus je buurman zijn. Je denkt er beter niet aan.

Ik denk liever aan de jaloezie bij andere journalisten en de Pulitzerprijs wanneer mijn – hun woorden – idiote missie lukt. Het moment van de waarheid breekt aan. Ik ben er. Ik parkeer mijn wagen in een nabijgelegen straat, zodat ik niet te hard opval en Barry totaal verrast geen kans krijgt om op de vlucht te slaan.

Ik wandel naar zijn woning en bel aan op hoop van zegen. Barry zelf doet open. Ik ga op hem liggen. Dichter bij Barry zal ik nooit komen.

Barry houdt met Kerst eenzame televisie gezelschap

Niet iedereen kent het geluk om Kerstmis door te brengen met vrienden en familie. Barmhartige Barry houdt daarom de eenzame televisie in de woonkamer een ganse dag gezelschap.

Barry (links)

Barry (links) met twee imaginaire vrienden.

‘We beseffen niet hoeveel televisies noodgedwongen Kerstmis in hun eentje vieren,’ luidt Barry de alarmbel. ‘En het is niet alleen een probleem van de oudere exemplaren. De televisie in de woonkamer wordt in februari vier jaar. En wie blijft er bij haar als ik haar alleen laat? Juist ja. Ik kan haar toch niet zomaar aan haar lot overlaten.’

Barry wuift weg dat zijn opofferingsgezindheid wel heel ver gaat. ‘Het heeft inderdaad jaren voorbereiding gevergd. Wat gebeurt er als ik vijftien uur achter elkaar naar haar staar? En wat als ik dat een jaar elke dag doe? Het minste wat je kunt doen. Een goede verstandhouding is essentieel. Ik wil met Kerst gewoon niet voor verrassingen komen te staan.’

‘Een eenzame televisie de dag van haar leven bezorgen. Vullen met solidariteit, warmte en hoop. Daar doe ik het voor. Dat altruïsme is een kant van mij die weinig mensen kennen,’ geeft Barry toe.

‘Een beproeving, maar een onvergetelijke ervaring. Ik zal heel geconcentreerd moeten zijn, want een blunder tijdens het zappen is snel gemaakt.’

Barry zal met Kerstmis de televisie daarom alleen gezelschap houden.

Barry noemt opstaan work-out en is nog altijd moddervet

Het kan zo niet verder. Barry (21) acht het zinvol zijn leven radicaal om te gooien en noemt opstaan vanaf heden een work-out. ‘Zonder opofferingen geen sixpack.’

Barry (links)

Barry (links)

Een work-out die minder dan een halve minuut duurt, maar efficiënter is dan een uur zigzagjoggen? Het is te mooi om waar te zijn. Toch gelooft Barry dat opstaan de beste work-out is. ‘Het moet wel pijn doen, anders doe je het niet goed.’

Die opvatting bestaat reeds langer. Opstaan is een uitputtende cardiovasculaire oefening die uiterste wilskracht vergt van een mens. Van complete rust naar volle activiteit in één wenk. Meedogenloos.

Het is 12u30. Barry demonstreert. Met een ultieme krachtinspanning tilt hij het laken en het deken die hem behoeden van de nachtelijke vrieskou de lucht in. Terwijl zijn armen verzuren, begint hij aan het volgende deel van de work-out. Hij zwaait het ene been uit bed, waarna het andere meteen volgt. Door zijn voeten op de ijselijke grond te zetten, veert de rest van zijn lichaam vanzelf op. Hij zit rechtop op zijn bed, maar om de work-out zo doeltreffend mogelijk te maken, komt het erop aan zo snel als kan recht te staan. Zijn verzuurde kuiten protesteren, maar héhé, het opstaan is gelukt.

Het resultaat laat zich raden. Barry is bekaf. Hij wrijft over zijn buik. Een tweede en een derde keer. Voelt hij dat nu goed? Hij kan het haast niet geloven. Geen sixpack. Om te bekomen van deze opdoffer kruipt hij weer onder de wol en valt in een diepe slaap die het herstel van een onmenselijke inspanning verraadt.

Barry is een doorzetter. Over drie weken probeert hij deze work-out gewoon opnieuw.

Barry maakt comeback in het voorjaar

Het is al enige tijd stil rond Barry. Afgelopen week zou hij een toespraak houden voor de Griekse politieke partij Gouden Dageraad, maar de gedachte alleen al aan de naam bleek te vermoeiend en hij liet zich noodgedwongen vervangen. Zo blijft het op straat zetten van het vuilnis in mei 2014 zijn laatste publieke optreden.

Barry (links)

Barry (links)

Toch is er niemand die zich zorgen maakt om Barry en hem opzoekt. ‘Dat zou alleen maar gedoe opleveren. Opstaan en de voordeur opendoen,’ vertelt Barry vanuit zijn bed aan zijn management.

‘Het hakt er stevig in. Het helse ritme van opstaan, in de zetel verpozing zoeken en weer gaan slapen. En dat dag na dag, zonder uitzondering. Het werd haast obsessief, ik kon het niet loslaten. Dat is mijn perfectionistische instelling.’

‘Nu blijf ik al eens een hele dag in mijn bed liggen,’ geeft Barry toe. ‘Altijd diezelfde tv-programma’s, diezelfde geribbelde chips, diezelfde barre tocht van de zetel naar de koelkast en terug. Het vernielde mijn levenslust achteraf bekeken.’

‘Ben ik daarom een slechte werkloze?’ stelt Barry zich de vraag. ‘Dan is dat maar zo. Vroeger zou ik een godganse dag herhalingen van Blokken bekijken om het tegendeel te bewijzen, nu kan ik dat beter relativeren.’

Doch heeft hij nog wat tijd nodig voor zichzelf. ‘Ik heb lange tijd op een slappe koord gebalanceerd. Volledig herstel is nu het voornaamste, maar ondanks de omstandigheden maak ik in het voorjaar al een comeback,’ onthult een strijdvaardige Barry. ‘Een exact tijdstip kan ik niet geven, maar hoe dan ook voor 2034.’

Barry wordt ondernemer om het land te redden

‘Het land heeft mij nodig,’ weet Barry. ‘Zonder ondernemers staan we nergens. Wie creëert er welvaart? Stabiliteit in de economie? Wie zorgt er voor werkbaar werk? Voor jobs, jobs, jobs, jobs?’

Barry (links)

Barry (links)

‘Het land heeft jonge starters nodig in plaats van indolente nietsnutten.’ Barry heeft de boodschap begrepen. ‘Ik maak zonder veel tegenzin een halfuur per week vrij voor mijn eigen onderneming. Dat heeft alles met verantwoordelijkheid en burgerzin te maken. Als ik het land en de begroting kan redden gewoon door me te laten pluimen, dan is dat mijn verdomde plicht.’

Barry kent ook de verplichtingen van een ondernemer. ‘Ganser dagen twitteren over bananenrepubliek België en welke hel het hier is om zelfstandige te zijn. Dreigen met een verhuis naar het buitenland, maar toch blijven. Je derhalve superieur wanen, want je bent het land aan het redden. Meer respect eisen. Nodeloos neerbuigend doen over ambtenaren, Walen en andere werklozen. Vermoeiend. Hoe sommige ondernemers dit in hun eentje klaren. Diep respect. Gelukkig heb ik personeel.’

‘Dat betekent niet dat ik mijn verplichtingen als werkloze zal verwaarlozen,’ benadrukt Barry. ‘Wanneer ik me verslaap, kan mijn personeel naar de herhaling van Blokken ’s middags kijken en me hierover rapporteren. Het maakt mijn leven als werkloze alleen minder stressvol.’

Barry slaapt altijd exact de klok rond: ‘Dat is de perfectionist in mij’

Het is 13u00. Barry ontwaakt. ‘Ik had zin om nog wat verder te slapen, maar dat is nu eenmaal de perfectionist in mij. De klok rond is geen minuut minder, maar ook geen minuut meer.’

Barry (links)

‘Het vereist veel zelfdiscipline om de aardse verlokkingen te weerstaan,’ stelt Barry. ‘Laatst, drie jaar geleden, werd ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek om 9 uur. In de ochtend. Dat viel onmogelijk te combineren met de klok rond slapen. Uiteraard afgezegd. Ik ken mijn prioriteiten.’

‘Je wordt als perfectionist vaak misbegrepen,’ klaagt hij aan. ‘Die werkgever kon er niet mee lachen dat ik niet kwam opdagen, terwijl daaruit net bleek wat voor een perfectionist ik ben. Hoe gedisciplineerd ik in het leven sta. Maar ja, gemiste kans voor hem.’

Barry’s repertoire schijnt eindeloos. ‘Ik wil alles zo goed mogelijk doen. Lummelen, luilakken, pauzeren, pitten, niksen, rusten, maffen, tukken, relaxen, verpozen, dutten, soezen, slampampen, lanterfanten, suffen, luiwammesen, dagdieven, noem maar op. Dit perfectionisme is niet voor iedereen weggelegd. Vele mensen worden al moe als ze er maar aan denken. Dat weet ik heel goed. Ik werp me voor hen graag op als rolmodel. Of nee, te vermoeiend.’

Neemt Barry wel genoeg tijd om te recupereren? Een burn-out ligt altijd op de loer. ‘Het draait allemaal om het vinden van de juiste balans. Dat is niet altijd even evident als perfectionist. Als ik aan iets begin, wil ik wel dat het resultaat al bij al best ça va is.’

Barry staat op om vriendin ten huwelijk te vragen

Wat een romanticus. Terwijl het buiten nog relatief donker was, stond Barry (21) speciaal op om zijn vriendin te verrassen en ten huwelijk te vragen. ‘Je moet er wat voor over hebben.’

Barry (links)

Barry (links)

‘Liefde doet mensen de gekste dingen doen.’ En dus stond Barry reeds om 11u15 op. ‘Dat is toch niet iets voor elke dag.’ En voegt hij er snel aan toe: ‘Voor mijn liefje doe ik dit met plezier elk leven één keer. Maar alleen voor haar. Verschil moet er zijn.’

Barry beschrijft het heroïsche tafereel. ‘De benen waren goed, maar niet super. Ik wist dat het veel pijn zou doen, maar de beloning – nooit nog naar de koelkast moeten lopen terwijl er voetbal is op televisie – is niet min.’

Onder het motto korte pijn, lang genot gooide de Barry vervolgens de lakens van zich af en stond hij nog voor het middaguur op. ‘Don’t try this at home. Ik steeg werkelijk boven mezelf uit. Nog altijd schrik ik van de mentale veerkracht die ik daar etaleerde.’

Voor vele normale stervelingen is de prestatie van Barry niet na te bootsen. Zij noemen hem een uitslover. Barry weet inmiddels: ‘Zonder inspanning te leveren krijg je niets in het leven. En haters gonna hate.’

Hij kon ook later op de dag haar ten huwelijk vragen, zeggen criticasters. ‘Maar deze ongeziene krachttoer moet beklemtonen hoe uniek het huwelijksaanzoek is.’ Een ding zag Barry over het hoofd. ‘Een vriendin. Vergeten te regelen. Je kunt niet aan alles denken. Zonde van al die moeite.’

Barry verveelt zich uit verveling

Uit verveling verveelt Barry zich ganser dagen. ‘Ik heb nu eenmaal niks anders te doen. En rust roest.’

Barry (links)

Barry (links)

Zich vervelen. Ogenschijnlijk niet de meest opwindende bezigheid. Barry vindt het prima. ‘Beter dit dan niks doen.’

Is het niet wat te actief? ‘Ik heb het me ook al afgevraagd, maar het ligt in mijn aard. Ik ben altijd al heel vlijtig geweest; als er niemand thuis was, stond ik altijd zelf recht als kind om de afstandsbediening te zoeken in plaats van te wachten tot er iemand thuis is. Noem me een streber, maar waar zie je die ondernemingszin nog?’

‘Work hard, play hard.’ Barry kan het iedereen aanraden. ‘Als je jong bent, moet je ambities koesteren. Ook al kies je dan niet voor de weg van de minste weerstand.’ Hoe ver die dan moeten reiken? ‘The sky is the limit.’

Barry ziet in zichzelf het perfecte rolmodel voor jonge nietsnutten en luilakken. ‘Kijk naar mij. Ik kan perfect hele dagen lanterfanten, lummelen, aanmodderen en niks doen. Maar ik kies ervoor me te vervelen. Zo kan het ook. Veel vermoeiender, maar het zijn de opofferingen die je moet maken wil je iets bereiken in het leven. Mijn toekomst zal niet uit spijt bestaan.’

Is Barry dan niet bang een burn-out te krijgen? ‘Natuurlijk spookt die gedachte weleens door mijn hoofd. En soms maan ik mezelf aan op de handrem te staan. Maar lang duurt het dan niet vooraleer ik me weer loeihard aan het vervelen ben. Je bent jong en je wilt wat.’