Man die vindt het stil is over Soedan wanneer het over Gaza gaat vindt dat het stil is over Iran wanneer het over Soedan gaat en dat het stil is over het privéleven van Ruben Van Gucht wanneer het over Iran gaat

Arno (35) vond het ten tijde van de Gaza-protesten onaanvaardbaar stil over Soedan. Toen het een halve dag over Soedan ging, vroeg hij zich af waar de verontwaardiging bleef over Iran. Vandaag moet hij speuren naar nieuws over het privéleven van Ruben Van Gucht door de ontwikkelingen in Iran.

Ali Khamenei – (c) Wikimedia Commons

‘Het is zo hypocriet allemaal’, zucht Arno. ‘Eerst met zijn allen protesteren tegen het leed in Gaza, maar wat dan met Soedan? Is het leed daar dan zo veel minder erg? Maar nee, daar hoor je op dat moment niemand over. Die stilte, zo pijnlijk. Dat verdienen de mensen in Soedan niet. Maar ja, wegkijken is zo veel gemakkelijker natuurlijk.’

‘Dan gaat het ineens over Soedan’, merkt hij op. ‘Heel kort hoor, maar dat maakt het niet minder pijnlijk dat de situatie in Iran compleet over het hoofd werd gezien. Is die niet erg genoeg soms? Wat voor mens ben je als je al je aandacht richt op Soedan, maar je ogen sluit voor de situatie in Iran? Hoe kun je dat leed zo bagatelliseren? Ik snap het niet.’

‘Nu zie ik constant oproepen om al onze ogen te richten op Iran’, schudt Arno het hoofd. ‘Leren we dan echt niks? Ondertussen moet ik naar HLN.be surfen om me te informeren over het privéleven van Ruben Van Gucht. Dat kan toch niet de bedoeling zijn? En zelfs daar moet ik slalommen tussen nieuws over Iran. Waarom is het ene conflictgebied belangrijker dan het andere? Ik kan er niet goed tegen.’

‘Wat ik heb gedaan voor de mensen in Gaza, Soedan, Iran en het privéleven van Ruben Van Gucht? Uiteraard niets’, zegt Arno. ‘Hoe zou je je als Iraniër voelen als je me de situatie in Soedan ziet aankaarten? Dat is dus die selectieve morele verontwaardiging waar anderen blijkbaar geen last van hebben. Ik kan gelukkig wel met een gerust gemoed slapen. Ik lig nergens wakker van.’