Partijbestuur wil voorzitter die van Groen brede volkspartij maakt door fors in te zetten op zaken die geen kat wil

Alles begint met een duidelijk profiel en scherpe keuzes maken. Dat weet het Groen-partijbestuur maar al te goed. Dat droomt van een voorzitter die van Groen een brede volkspartij maakt door fors in te zitten op zaken die geen kat wil.

Traditioneel gaat de verkiezing van een nieuwe partijvoorzitter gepaard met hoge verwachtingen. Het Groen-partijbestuur blijft liever realistisch. ‘We zoeken gewoon een voorzitter die van Groen een Vlaamse volkspartij maakt die het politieke midden leegzuigt door radicaal progressief uit de hoek te komen en revolutionair ambitieus te zijn op het vlak van klimaat, ongelijkheid en mensenrechten.’

‘We willen een authentieke voorzitter die het kapitalistische model en hoe we de aarde uitputten openlijk in vraag stelt en een voorzitter die populair is bij de gegoede middenklasse, bedrijfsleiders en Gert Verhulst. Voorts moet de voorzitter staan voor een sterk armoedebeleid in een taal die sociaal kwetsbare groepen niet aanspreekt. En in staat zijn om electorale monsterscores te halen door snoeihard op te komen voor de rechten van mensen die door 96% van de Vlamingen worden uitgespuugd.’

Het partijbestuur wil herbeginnen met een schone lei. ‘Daarom moet de voorzitter volslagen onbekend zijn bij het grote publiek en iemand zijn die het imago heeft van een oerdegelijke bestuurder en tienduizenden volgers heeft op TikTok door mallote dansjes te doen. Op Instagram moet de voorzitter volksheid uitstralen, al nippend van een matcha latte met ambachtelijke biologische havermelk.’

‘De voorzitter moet iemand zijn die voorstellen doet waarvoor geen draagvlak is en die hardop droomt van 20% of meer. Iemand met ervaring in het uitstippelen van visionaire plannen die resoluut rustig kunnen worden opgeborgen en die op avonden van opiniepeilingen al iets leuks heeft te doen. En iemand die hardnekkig genoeg is om na een onmogelijk te voorspellen tegenvallende verkiezingsuitslag de eer niet aan zichzelf te houden.’

Bij Groen leeft het besef dat communicatie cruciaal zal zijn. ‘Het is belangrijk dat onze voorzitter krachtig blijft dromen van een sociaal klimaatbeleid zonder hiermee zo zichtbaar in de kijker te lopen dat de dreiging reëel wordt om in een politiek debat te belanden. Het moet iemand zijn die kneiteambitieus wil aanmodderen aan de zijlijn. De lat ligt dan ook gekmakend hoog: in 2029 nog relevant genoeg zijn om van journalisten de vraag te krijgen of Groen nog relevant is.’