Het Belgisch leger heeft vandaag via de lucht ongeveer 2 ton aan opiniestukken van Maarten Boudry gedropt in Gaza. De federale regering wil zo de Gazanen helpen om de genocide te relativeren die er in Gaza bezig is.
(c) Wikimedia Commons
‘Het Belgische leger doet er alles aan om het leed van de Gazanen te verzachten’, vertelt een trotse minister van Defensie Theo Francken (N-VA). ‘Daarom dropt het Belgische leger vandaag 2 ton aan opiniestukken van Maarten Boudry die de Gazanen helpen om wat hen overkomt te kaderen en te relativeren.’
‘Verandering van spijs doet eten’, aldus Francken. ‘Daarom droppen we niet één opiniestuk van Maarten, maar 15 verschillende. Zo vertelt Maarten in een opiniestuk dat de Gazanen Israël dankbaar mogen zijn vanwege zijn zachte houding, omdat het iedereen allang had uitgeroeid als het dat echt had gewild. In een ander opiniestuk schrijft hij dat Israël zeer gericht heel Gaza verwoest en niet zozeer heel Gaza verwoest. En nog een ander opiniestuk heeft als insteek dat in geen enkele ander oorlog de dader droppings toeliet met opiniestukken van Maarten Boudry.’
‘Het is begrijpelijk dat het mensen in Gaza moeite kost om te ontsnappen uit hun cirkeltje van verdriet’, zegt Francken. ‘Je kunt blijven treuren of je kunt nog iets van je leven maken. We willen de Gazanen een stukje perspectief bieden met een optimistische boodschap waardoor ze met een dankbare blik de toekomst tegemoet treden. Zo hebben ze toch nog iets aan de laatste weken van hun leven.’
De operatie bewijst ook de risico’s van droppings: één van de pakketjes viel op een van de weinige nog bruikbare stukken landbouwgrond dat nu voor minstens de rest van de eeuw vergiftigd is.
Sinds 7 oktober 2023 zijn er volgens CPJ 186 journalisten gedood in Gaza. Het is de dodelijkste oorlog ooit voor journalisten. Israël ontkent dat het journalisten in Gaza monddood wil maken en lanceert nu naar eigen zeggen een goodwilloffensief.
(c) Wikimedia Commons
‘We vinden vogelvrije pers belangrijk’, beklemtoont de Israëlische premier Benjamin Netanyahu. ‘Daarom openen we de poorten voor journalisten in Gaza. Zo slaan we twee vliegen in één klap. We laten niet alleen journalisten toe, we laten zo ook over land vet- en proteïnerijk voedsel toe waar de Gazanen hun al volle buikje mee kunnen vullen’
Netanyahu vreest niet dat de dode journalisten Israël met imagoschade opzadelen. ‘Niet om op te scheppen of zo en denk gerust dat ik overdrijf, maar we hebben al wel wat andere stoten uitgehaald en daar komen we in het Westen ook mee weg. En mochten we er niet mee wegkomen ditmaal, kunnen er toch almaar minder journalisten over berichten.’
Netanyahu besluit: ‘Er worden soms heel cynische stukken over ons geschreven. Maar zo willen we aan de wereld laten zien dat we mensen van vlees en bloed zijn.’
Hallo allemaal, wij zijn Maaike (6), Brent (4) en Miriam (5). Wij zijn gevraagd door de vaste columnist op deze plaats (een columnist is iemand die stukjes schrijft in de hoop de wereld te verbeteren en als dat niet lukt op zijn minst een emotie op te wekken zoals boosheid, blijheid of passionele verveeldheid) om iets te zeggen over de genocide in Gaza. De columnist zegt dat zijn effect onbestaande is en staat daarom zijn plaats af aan anderen, in dit geval wij. Je kunt hem hierom een loser vinden, maar ergens is het ook wel heel eerlijk en dat kunnen we alleen maar appreciëren.
(c) Wikimedia Commons
We hebben eigenlijk niet lang moeten twijfelen hoe we het zouden aanpakken. Hopelijk neemt hij het ons niet kwalijk, maar de columnist pakt het helemaal verkeerd aan. Hij moet niet de spot drijven met politici, tenzij hij schrijft uit therapeutische overwegingen, maar zich rechtstreeks richten tot wie de macht heeft. Daarom gaan we de politici uitleggen wat genocide is. Als ze weten wat dat is, gaan ze snel de situatie in Gaza verbeteren. Honderd procent zeker. Politici zijn als puntje bij paaltje komt ook mensen.
Dus beginnen wij met beste politicus. Je weet misschien dat de Israëliërs en de Palestijnen al lang een heftige ruzie hebben. Die geschiedenis moet je niet kennen. Je moet wel weten dat er in Gaza (zoek het maar eens op de landkaart op, je ziet het bijna niet liggen) twee miljoen Palestijnen wonen en dat ze daar opgesloten zitten. Eerst beloofde Israël alleen de gevaarlijke Palestijnen die wonen in Gaza te willen straffen door bommen op ze te gooien. Maar al snel bleek dat niet te kloppen. Eigenlijk wil het gewoon al de Palestijnen een lesje leren omdat ze Palestijn zijn.
Daar bestaat een moeilijk woord voor. Als je de titel hebt gelezen, kun je het misschien al raden. Mensen dood doen of zwaar verwonden omdat ze tot een bepaalde groep (bijvoorbeeld een volk of een groep mensen met hetzelfde geloof) behoren of het leven van mensen van een bepaalde groep onmogelijk maken zodat ze doodgaan of ervoor zorgen dat mensen uit een bepaalde groep niet kunnen worden geboren, in die mate dat het voortbestaan van deze groep wordt bedreigd en met de bedoeling om dat te doen? Dat is genocide. Snap je?
Als je dan kijkt naar Gaza: ziekenhuizen die worden gebombardeerd, vrouwen die geen eten hebben waardoor ze geen levende baby’s kunnen baren of geen borstvoeding kunnen geven, de willekeurige bombardementen op woonwijken, de uitspraken van stoute mensen in de Israëlische regering die hardop zeggen dat ze alle Palestijnen uit Gaza willen en mensen die worden doodgeschoten die bij een plaats wachten waar eten wordt uitgedeeld. Dan moet je niet te lang twijfelen of er een genocide is. En als je graag een beetje koppig doet vandaag, dan moet je toegeven dat er veel te veel onschuldige mensjes doodgaan. Lieve en vriendelijke mensen, ongetwijfeld ook stomme mensen. Maar de papa van Maaike is ook saai en nors (behalve in de buurt van de mama van Alice, maar dat is een ander verhaal), maar dat wil toch niet zeggen dat hij ook dood moet? We willen maar zeggen dat je moeilijk nog kunt beweren dat het proportioneel (dat woord moet je maar eens in het woordenboek opzoeken) is.
Het is heel normaal dat je je daar een beetje sip bij voelt. En dat je niet snapt dat de wereld dit niet helpt te stoppen. Het is echt heel heftig wat er in Gaza gebeurt. (Net als andere oorlogen en genocides in de wereld trouwens, dat willen we even erbij zeggen omdat we anders commentaar krijgen dat we daar niks over zeggen, maar we kunnen niet elk onrecht tegelijk bestrijden en je mag ons hierom gerust selectief vinden, maar het is nog altijd beter dan onze mond houden of anderen de mond snoeren die tegen een genocide strijden uit overwegingen die neerkomen op het minimaliseren of ontkennen van een genocide, vinden wij.)
Wat nog wel echt belangrijk is: nu je weet dat er een genocide is of dat op zijn minst heel veel gewone en brave mensen doodgaan, is het echt superbelangrijk dat je je laat horen en dat je alles doet wat je kunt doen om deze genocide te stoppen. We hebben dus ook goed nieuws. Jij bent een politicus en jij kunt daar iets aan doen. Misschien niet op je eentje. Maar als je met andere politici samen tegen Israël zegt dat het niet meer jullie vriendje is zolang het zo moordzuchtig doet, gaat het misschien al een keertje extra nadenken. En als dat niet helpt, kun je ook nog altijd stoppen met dingen te doen die Israël centjes oplevert of andere materiële voordelen en zo zijn er vast nog grotemensendingen waar wij geen benul van hebben waarmee jij je steentje kunt bijdragen. En als het niet uitmaakt, zegt dat veel over je oude vriendje en kun je achteraf toch niet zeggen dat je dommig hebt staan toekijken hoe gewone mensen elke dag werden doodgedaan.
Zo, dat was het. Hopelijk heb je er iets aan gehad. Als je iets nog niet helemaal snapt, kun je ons altijd contacteren.
De Israëlische regering heeft grote zorgen over de voedseldroppings boven Gaza. ‘Die zorgen voor veel ook dodelijke slachtoffers en berokkenen schade aan de al geteisterde infrastructuur en gebouwen.’
(c) Wikimedia Commons
De Israëlische premier Benjamin Netanyahu zegt in de strengst mogelijke bewoordingen de voedseldroppings boven Gaza te veroordelen. ‘Onschuldige burgers sterven omdat ze een voedselpakket op hun hoofd krijgen en de pakketten vernielen de al geteisterde gebouwen en infrastructuur in Gaza. En dan die beelden. Uitgehongerde mensen die zo wanhopig zijn dat ze vechten voor een blik conserven. Het is een vreselijke ontmenselijkende chaos waar het recht van de sterkste geldt.’
‘Dit moet onmiddellijk stoppen, anders gaan er nog meer doden vallen’, waarschuwt Netanyahu, die de grove middelen niet schuwt. ‘Ik doe het niet graag, maar ik doe een smeekbede aan alle landen om enerzijds te stoppen met de voedseldroppings boven Gaza en anderzijds om verregaande sancties te treffen tegen de landen die deze horror helpen in stand te houden.’
Veel verwacht Netanyahu niet van zijn oproep. ‘Als het gaat over Gaza blijft het zoals gewoonlijk stil en blinken landen uit in nietsdoen. Dat wil niet zeggen dat we onze morele plicht niet hebben om al het gewicht dat we hebben in de schaal te gooien om deze schrijnende toestanden te laten ophouden. De geschiedenis zal anders ongenadig over ons oordelen.’
‘Er moeten andere mogelijkheden zijn om Gaza met voedsel te bevoorraden’, aldus Netanyahu. Op de vraag hoe juist moet hij het antwoord tot zijn grote spijt schuldig blijven.
Op 14 augustus komt de commissie Buitenlandse Zaken in de Kamer met urgente spoed bijeen om van gedachten te wisselen over de oorlog in Gaza, die intussen bijna twee jaar burgers de dood injaagt. De regering stelt er haar draaiboek voor hoe ze in het komende parlementaire jaar met deze oorlog zal omgaan en of sancties aan de orde zijn. Het moet gezegd: ze gaat hierbij niet over één nacht ijs. Laten we dit script even doornemen.
Het Israëlische leger bombardeert ziekenhuizen, scholen en huizen, burgers worden uitgehongerd en wie het erop waagt naar een voedseldeelpunt te gaan, loopt het risico te worden doodgeschoten door het Israëlische leger. De teller staat op 60.000 burgerslachtoffers.
Politici uit de regeringspartijen beginnen zich ongemakkelijk of toch al zeker niet al te comfortabel te voelen bij de beelden uit Gaza. Sommigen willen sancties of andere maatregelen tegen Israël. Laten we niet te overhaast te werk gaan en geen impulsieve beslissingen nemen, vinden andere regeringspartijen, die eraan toevoegen dat er niemand hierbij is gebaat en zeker de mensen in Gaza niet. Dat laatste maken ze evenwel niet concreet. Het komt erop neer dat aan het eind van de commissie Buitenlandse Zaken wordt aangekondigd dat de mogelijkheid voor sancties en andere maatregelen niet wordt uitgesloten, maar wordt onderzocht door een expertencommissie waarvan de samenstelling in de schoot van de regering nog moet worden afgeklopt en goed zal zijn voor een regeringscrisis van vier dagen (maandag-donderdag).
Een partijvoorzitter (MR) meldt de pers na afloop van de commissie dat sancties of andere maatregelen nooit aan de orde zullen zijn zolang hij deel uitmaakt van de regering. De premier zwijgt.
– De expertencommissie (3 à 4 maanden)
Op het moment dat je denkt dat het niet erger kan, verergert de situatie in Gaza. Dag na dag. Week na week. Het is niet dat de oorlog in Gaza op te weinig aandacht kan rekenen. Het gaat bijna over niets anders, wat het nog pijnlijker maakt dat de internationale gemeenschap er niet in slaagt meer te doen dan toekijken. Ik moet preciezer zijn: zorgelijk toekijken.
Gelukkig handelt de Belgische regering een stukje doortastender. Nog voor het einde van het jaar komt de expertencommissie met de aanbeveling om de oorlog in Gaza op de politieke agenda te houden en de mogelijkheid tot sancties of andere maatregelen open te houden en serieuzer te nemen naargelang de situatie in Gaza acuter wordt. Zo, hier kan de politiek een eind verder mee.
– Overlegcomité (permanent)
Dat moet ik volledigheidshalve nog zeggen. De onafhankelijke expertencommissie staat in permanent contact met het overlegcomité waarin de belangrijkste figuren uit alle regeringen zitten die België telt. Elke keer dat de expertencommissie een aanbeveling wil uitwerken, rapporteert ze over de contouren ervan aan het overlegcomité. Die toetst de politieke haalbaarheid, zodat de expertencommissie geen werk voor niets doet en zonder onnodig tijdverlies haar opdracht kan voltooien!
– Commissie Buitenlandse Zaken Kamer (tweede samenkomst inzake Gaza, samenkomst tillen over het kerstreces)
De teller staat op 100.000 burgerdoden. Het Israëlische leger verschuift de grens tussen Gaza en Israël westwaarts en de noordergrens zuidwaarts waarbij het met bulldozers alles vernielt wat het op haar weg tegenkomt. De Gazanen moeten zo zien te overleven op een almaar kleinere en onleefbaardere oppervlakte. De internationale gemeenschap vraagt zich bezorgd af waartoe dit alles leidt.
In de commissie Buitenlandse Zaken blijkt dat niet alle regeringspartijen op dezelfde lijn zitten als het gaat over de interpretatie van de aanbevelingen van de expertencommissie. Om uit deze impasse te geraken, wordt er parallel met een koninklijk verkenner een ontmijner aangesteld. De premier laat zich ontvallen dat hij al deze ruis maar niets vindt en zwijgt verder.
– Koninklijk verkenner (1,5 maand)
De koninklijk verkenner krijgt als opdracht om na te gaan onder welke voorwaarden welke bereidheid er is binnen de regeringspartijen voor sancties of andere maatregelen tegen Israël. Ook zoekt hij naar gedeelde opvattingen inzake de interpretatie van de aanbevelingen van de expertencommissie.
– Ontmijner (6 maanden)
Wanneer het werk van de koninklijk verkenner of later een andere intermediair tot onenigheid leidt, komt de ontmijner in actie die de verschillende regeringspartijen weer aan tafel moet brengen om het gesprek herop te starten. Wanneer de onderlinge relaties werkbaar zijn, kan de koninklijk verkenner weer aan de slag. In totaal moet de ontmijner acht keer aan de bak.
– Koelkast (2 weken, aanvankelijk 3 weken gepland, maar tekenen van verrotting)
In de media verschijnen berichten dat de situatie in Gaza ‘zich stabiliseert’. Dat betekent in dit concreet geval: elke dag een groot aantal doden, een groot aantal bombardementen op ziekenhuizen, scholen en huizen en een groot aantal uitgehongerde mensen. Maar gewoon niet meer dan de vorige week.
Na anderhalve maand houdt de koninklijk verkenner zijn opdracht voor bekeken. Het water tussen de verschillende regeringspartijen om tot een gezamenlijk standpunt te komen is te diep. Ineens gaat het in de politiek weer over de koopkracht van de mensen.
– Koninklijk bemiddelaar (2 maanden)
Israël bombardeert een konvooi VN-vrachtwagens met hulpgoederen. Er volgt een waarschuwing van de EU, geen sancties omdat Israël vermoedt dat er Hamas-leden zich in de vrachtwagens verstoppen. Blijkt een foutje. Wie overkomt het nooit? Tegelijkertijd annexeert het de Westelijke Jordaanoever volledig.
De Belgische regering voert het tempo op. Een koninklijk bemiddelaar gaat verder waar de koninklijk verkenner was gebleven. Omdat de oorlog in Gaza een delicaat onderwerp is met veel gevoeligheden neemt de koninklijk bemiddelaar zijn tijd. Twee maanden om precies te zijn. Hij dankt de ministers en de partijvoorzitters voor de constructieve samenwerking en is hoopvol over de vorderingen: er is niet gesproken over concrete sancties, maar ze kunnen zich beter inleven in elkaars standpunt, wat voor de verdere gesprekken een belangrijke basis is. Meer verwachten, was ook niet realistisch geweest, zegt hij. De premier zegt in besloten kring dat zijn visie over Israël en Gaza hardop uitspreken tot zijn ontslag zou leiden. Hij doet er dan maar het zwijgen toe.
– Dreigen met val regering (naar schatting 4 à 7 keer)
Doorheen het jaar dreigen partijvoorzitters (geen leden van de regering) er ettelijke malen mee om de regering te laten vallen. Zo willen ze het signaal aan hun achterban geven: zo belangrijk is Gaza/Israël (schrappen wat niet past) voor ons! (maar uiteindelijk niet belangrijk genoeg om de regering werkelijk te laten vallen)
– Koninklijk intendant (2 maanden)
De Gazanen zijn samengehokt op een oppervlakte die een jaar voordien een tiende van Gaza vormde.
Noem deze weergave van de feiten kritisch, maar de koninklijk intendant lijkt niet echt op te schieten. Er zijn uiteraard de omstandigheden waar men nadrukkelijk op wijst: de complexiteit van het Midden-Oosten, de verschillende politieke belangen, de beperkte impact van een landje als België, enzovoort enzovoort. Dat neemt niet weg dat de koninklijk intendant na twee maanden zijn opdracht staakt en moet toegeven dat hij niet verder staat dan de koninklijk bemiddelaar, al benadrukt hij dat er nog altijd bereidheid is om met elkaar in dialoog te gaan.
– Regeringsverklaring (na vijf nachten in juli 2026 met twee keer een dreiging tot val van de regering)
De laatste Gazaan is uit Gaza verdreven. Een Amerikaanse projectontwikkelaar legt aan de kustlijn van Gaza de eerste steen van een all-inclusiveresort.
In België komt er vlak voor het zomerreces een doorbraak. Na een week vol onderhandelingen tot elke keer diep in de nacht, komt men op vrijdagochtend omstreeks 5 uur met een compromis. De federale regering besluit de hele situatie in Gaza uiterst zorgwekkend te vinden en volgt de situatie op de voet op. Ze moet tegelijkertijd vaststellen dat de doden niet tot leven worden gewekt door te spreken van etnische zuivering of genocide. Ook sancties tegen Israël zijn symboolpolitiek. Wat hebben de mensen in Gaza daar nu nog aan?
In een ontbijtinterview op RTBF met boterkoeken, meergranenpistolets en vers geperst sinaasappelsap waarschuwt MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez: ‘Als het van woke afhangt, mogen mensen geen honger meer lijden in oorlog. Wat is dan nog het nut van oorlog?’
(c) Wikimedia Commons
Terwijl de kans bestaat dat er een optie komt om de mogelijkheid te benutten dat er groen licht wordt gegeven voor voedselhulp in Gaza, voelt Georges-Louis Bouchez de bui al hangen.
‘Als het van mij afhangt, gaat er geen voedselhulp naar Gaza,’ aldus Bouchez die een hap neemt van zijn boterkoek. ‘Hoe kun je nu nog fatsoenlijk een genocide plegen als je een volk niet mag uithongeren? Een feit dat onderbelicht blijft, is dat achter de oproepen voor voedselhulp in Gaza een politieke agenda schuilt: het bemoeilijken van genocides.’
Het interview wordt even onderbroken omdat Bouchez in al zijn agitatie zijn boterkoek op de grond laat vallen. Gelukkig lagen er nog op tafel en kon hij er een nieuwe pakken.
‘Waar was ik gebleven?’ smikkelt Bouchez. ‘Juist, politieke krachten met hun eigen agenda instrumentaliseren de oorlog in Gaza. Zeg me in alle eerlijkheid, hoe kun je van een oorlog spreken zonder honger? Laat staan van een genocide? Onze grootouders hadden in de wereldoorlogen nooit dat oorlogsgevoel gehad als ze elke dag hun buikje rond konden eten. Woke wil dat gevoel van de Gazanen nu afpakken. Wil woke zo de geschiedenis ingaan?’
‘Kun je me de ham geven?’ vraagt Bouchez. ‘Je kunt niet van Israël verwachten dat ze alles tot spijs bombarderen om daarna zelf zakjes rijst te gaan uitdelen. Mon dieu, laat de Gazanen hun verantwoordelijkheid eens nemen en zoals iedereen zelf werken voor hun eten in plaats van alles op een presenteerblaadje aangeboden te krijgen. Dan smaakt eten ook zo veel beter.’
Bouchez denkt dat voedselhulp uiteindelijk overbodig zal blijken: ‘Goede tiramisu. Ik wil nog wel wat. Let op, niet zo lekker als ik hem maak, maar hoe langer de oorlog in Gaza duurt, hoe minder mensen er eten nodig hebben.’
De Pro League heeft een akkoord bereikt met alle stakeholders om de verdeling van de tv-rechten voor het Belgisch profvoetbal vlotter te laten verlopen. Een play-offsysteem moet soelaas bieden.
De bedachte verdeelsleutel is heel eenvoudig, neemt minder dan een kalenderjaar in beslag en beslist wie het volgende voetbalseizoen mag uitzenden. Volgens de Pro League is het systeem transparanter en begrijpelijker voor de voetbaluitzendrechtenfan dan het huidige systeem.
Ter waarborging van de eerlijke mededinging vindt eerst een reguliere competitie plaats waarin de zestien kapitaalkrachtigste potentiële rechtenhouders twee keer tegen elkaar uitkomen. De beste 4 nemen het vervolgens in play-offs nog eens tegen elkaar op. De winnaar krijgt de uitzendrechten van het Belgische profvoetbal en de Champions League. De nummer 2 zendt de Europa League uit en mag uitgebreide samenvattingen tonen van de Belgische voetbalcompetitie. De nummer 3 mag onderhandelen met de nummer 2 om samenvattingen van de samenvattingen te tonen en vecht met de winnaar van de Europe Play-Offs (de nummers 5-14 van de reguliere competitie nemen het in een minicompetitie ook nog eens tegen elkaar op) om de uitzendrechten van de Conference League. De nummer 15 en de nummer 16 nemen het ook tegen elkaar op. De verliezer moet alle matchen van de Challenger Pro League uitzenden. Wie de uitzendrechten van de Croky Cup krijgt, wordt in een apart format met rechtstreekse uitschakeling beslecht.
Toch zijn hiermee nog niet alle problemen van de baan. De rechtenhouder van de voetbaluitzendrechten DAZN ligt in conflict met andere potentiële rechtenhouders waardoor fans zonder DAZN-app op de eerste speeldag noch live noch achteraf beelden konden zien van de topper tussen Telenet en Proximus.
Er zijn twee manieren waarop een mens niet wil worden gezien: op een fatbike en als een hypocriet. Ik moest er vorige week aan denken (ik zat hierbij niet op een fatbike, toen niet) ter gelegenheid van de passage van Johan Bruyneel in Vive le vélo die later werd gerechtvaardigd door het feit dat de UCI Richard Virenque en andere ex-dopinggebruikers wel verwelkomt in de Tour. Nu kan de UCI wel wat hebben (hypocriet van mij?) en gaat het hier niet over leven en dood en zijn er andere argumenten te bedenken dan ‘Richard Virenque mag het wel’ waarom Bruyneel het Tourcircus met een bezoekje mag verblijden, niettemin is elk geval anders (in dit geval pathetisch versus misdadig gedrag) en heft het ene kwaad het andere niet op.
In maatschappelijk belangrijke discussies (wat ik natuurlijk wil zeggen: in andere maatschappelijk nog belangrijkere discussies) wordt het gebruik van de jij-bak een stukje wranger. Zo blijken diegene die er een minimalistische opvatting op nahouden over de genocide in Gaza vaak wel bezorgd over de oorlog in Soedan. Ze formuleren het alleen een beetje onhandig door mensen die weinig sympathie voelen voor genocides (meestal worden deze mensen in minder vriendelijke bewoordingen gelabeld, daar zou je al iets uit kunnen opmaken, maar laten we in deze column even uitgaan van het goede van de mens) te verwijten dat je hen hierover dan weer niet hoort. Niet dat de vraagsteller oprecht inzit met de door oorlog en honger op de vlucht geslagen Soedanezen (stel je de vraag: zou de vraagsteller zonder de rampspoed in Gaza weten dat er in Soedan een oorlog gaande is?), het is hem (meestal een hem, niet zelden ook met als voornaam Maarten), ondanks de onbeschrijfelijk schrijnende humanitaire toestanden, te doen om mensen wier moreel kompas wel af en toe activiteit vertoont ongeloofwaardig te maken.
(je zult zien dat het conflict tussen Cambodja en Thailand plots op veel belangstelling kan rekenen, ironisch genoeg omdat ‘je er niemand over hoort’, al valt het nooit uit te sluiten dat er een expert over grensconflicten in Zuidoost-Azië opduikt die al een leven lang op dit moment wacht)
Hypocriet is wel: vurige betogen voeren over de liberaal-democratische waarden en het internationaal recht, maar hulpeloos naar je voeten staren wanneer een bondgenoot een genocide pleegt in plaats van al je macht te gebruiken om die te beëindigen.
Nu kunnen we een filosofische discussie voeren over collectieve en individuele verantwoordelijkheid, maar dit alles moet herkenbaar in de oren klinken van klimaatactivisten die zijn gespot in de Quick. Dat neemt niet weg dat een lamskotelet etende tiener die met de ouders jaarlijks naar Andalusië vliegt en tegelijk de politiek aanzet om een effectief klimaatbeleid te voeren nog altijd beter is voor de planeet dan een lamskotelet etende tiener die met de ouders jaarlijks naar Andalusië vliegt en geen actie voert. Ze zeggen in feite: we kunnen dit niet alleen, zend hulp!
Hypocriet is wel: met de glimlach verdragen ondertekenen en wetten goedkeuren, maar daarna met de glimlach weigeren het beleid te voeren dat noodzakelijk is om de doelstellingen te behalen. Extra punten als je als zelfverklaard hoeder van de rechtsstaat vervolgens je eigen wetten niet in de praktijk omzet en rechters activistisch noemt omdat ze binnen hun controletaak je op je verplichtingen wijzen die je bent aangegaan.
We worden graag als consequente mensen beschouwd waardoor de hypocrisiebeschuldiging min of meer het ergste is wat een mens kan overkomen, in die mate dat het soms verwijtbaarder lijkt om als een hypocriet door het leven te gaan dan om de aarde kapot te exploiteren of een genocide te plegen. Het is niet alleen een oneerlijke wedstrijd die de hypocrisieverwijters altijd winnen, omdat het nu eenmaal onmogelijk is om volstrekt zuiver in de consistentieleer te zijn, maar ook omdat je van wie niets doet niets kunt verwachten behalve hoogstens van anderen de maat nemen. (oké, misschien ook weten dat Soedan een land is dat zelfs met het blote oog relatief zichtbaar is op de landkaart) Je zou dit soort morele sabotage … kunnen noemen. (ik zou het minstens duizend keer kunnen zeggen, maar ik kan even niet op het woord komen)
Het is niet eenvoudig om Vlaamse wielerjournalist te zijn. Voor de ene zijn ze te kritisch, voor de andere te veel supporter. Met behulp van deze goed-fouthandleiding kunnen ze het vanaf heden alleen maar goed doen!
(c) Wikimedia Commons
1. Welke Belgische renner won vorig jaar olympisch goud in het tijdrijden en op de wegrit?
Fout: Remco/de ket van Schepdaal/de aerokogel
Goed: Evenepoel/Remco Evenepoel
2. Je hebt je laten vertellen dat Evenepoel voor de familie van zijn vrouw zorgt.
Fout: je vindt dat er te weinig sappige niet-geverifieerde privéverhaaltjes de ronde doen over renners en gooit dit zo achteloos mogelijk op in een talkshow.
Goed: je haalt je schouders op als je dit hoort. Het is niet omdat je betaald wordt om over wielrennen te praten dat het verboden is om een beetje zelfrespect te hebben.
3. Evenepoel staat aan de start van de Tour.
Fout: je laat je meeslepen in de hoge verwachtingen van Evenepoel en zijn entourage. Je projecteert zijn opvoeringen in eendagswedstrijden op drie weken bergje op bergje af rijden in de Tour. Je presenteert hem als één van ‘de grote drie’, omdat hij vorig jaar derde werd in de Tour op ruim negen minuten van Pogacar. Je schrijft al je verwachtingen netjes op en laat de eindredactie een stevig aangezette titel kiezen.
Goed: als wielerjournalist kijk je niet alleen naar de wedstrijden waar Evenepoel en Van Aert starten. Zo weet je dat het niet evident is dat hij de uitdager wordt van Pogacar en Vingegaard, omdat er gek genoeg nog andere renners starten onder wie enkele die dit jaar een stukje beter uit de verf komen in rittenwedstrijden. Een derde plaats kan zeker en dat is op zich al een bewonderenswaardige prestatie. Overdreven verwachtingen leveren misschien de meeste airplay op, maar daar is het jou als journalist uiteraard niet om te doen.
4. Evenepoel sommeert een kind dat een handtekening vraagt uit de weg te gaan vlak na een Touretappe.
Fout: je plaatst de beelden op je website want je ziet dat ze op sociale media gretig worden verspreid, je denkt daarna ‘oh nee, we moeten hem nog drie weken voor de etappe kunnen vragen of hij lekker heeft geslapen en nu gaat hij boos zijn op ons’, dus publiceer je een nieuw bericht met beelden van zijn eigen ploeg hoe Evenepoel kinderen een handtekening geeft en schrijf je expliciet op dat het logisch is dat Evenepoel vlak na de rit eventjes te moe is om handtekeningen uit te delen, maar dat hij daarna als weldoener van de wereld daar graag tijd voor maakt.
Goed: je herinnert jezelf eraan dat je een journalistiek medium bent en niet een onderafdeling van de cel marketing van een wielerploeg. Het is niet alleen zaak om te matigen qua toon die alle kanten uitschiet, maar ook om te matigen qua hoeveelheid berichten. Al de berichtgeving over Evenepoel vormt op zichzelf al een geologische laag zonder dit soort hijgerig non-nieuws.
5. Evenepoel wint de tijdrit.
Fout: nu is hij echt vertrokken. Hij staat voor Vingegaard in het klassement. Die zal aan Evenepoel een vette kluif hebben! Of moeten we nu zeggen dat Vingegaard de grote uitdager van Evenepoel is? En Pogacar kan ook altijd iets meemaken! Je neemt een selfie met de winnaar en zet het op je sociale media. ‘Selfie met de toekomstige Tourwinnaar?’
Goed: tijdrijden is de specialiteit van Evenepoel. Prachtige prestatie, dat mag blijven worden gezegd, maar eerdere wedstrijden hebben aangetoond dat bergop rijden de grote test wordt.
6. Hij geeft op in de Tour. Je…
Fout: je verfoeit zijn gebrek aan doorzettingsvermogen na drie lange revalidaties na zware valpartijen, hij had immers nog een rit kunnen winnen en schrijft op welke wedstrijden hij moet rijden na de Tour.
Goed: je stelt vast dat niet alles je is verteld over zijn voorbereiding en je wilt er nu werkelijk het fijne van weten. Je spoort mensen uit zijn omkadering aan om zonder meel in de mond met een eenduidige verklaring te komen. Je vraagt je af hoe het kan dat met deze wetenschappelijke begeleiding het gissen is naar een oorzaak.
7. Hij geeft op in de Tour. Je bent hoofdredacteur van het VRT-journaal. Je erkent de nieuwswaarde van zijn opgave, maar wil tegelijkertijd ook maat houden.
Fout: je houdt maat door het nieuws van 19 uur te beginnen met het bericht over een Evenepoel die in tranen (sterk te benadrukken) de Tour verlaat. Je laat het item over zijn opgave 6 minuten en 40 seconden duren. Het vijfde item over de oorlog in Gaza duurt 1 minuut 45 seconden.
Goed: je houdt maat door een opgave van een renner in de Tour net zoals een luisterrijke triomf van een renner in de Tour te reserveren voor het sportblok aan het eind van het nieuws. Het is niet de bedoeling dat mensen hun tranen op zijn bij het item over Gaza omdat ze vlak voordien Evenepoel vanuit alle mogelijke camerastandpunten een bidon aan een kind hebben zien geven.
Je gaat om eten en keert in een lijkzak terug. Dat Israël burgers lukraak neerknalt die wachten in rijen bij voedselbedelingen strekt de EU-leiders tot bezorgdheid die ze uitdrukken in een gezamenlijk en zo fors mogelijk statement. Leest u maar even mee.
Tot onze spijt (26 van de 27 EU-leiders zijn akkoord met het gebruik van het woord ‘spijt’. Duitsland spreekt liever van een ‘vaststelling’ of ‘Naar onze smaak die per definitie subjectief is en dus zeker voor discussie vatbaar is’, maar gaat akkoord met het woord ‘spijt’ als het statement duidelijk aangeeft dat het voor Duitsland om een vaststelling gaat en dat het aanvankelijk gebruikte adjectief ‘grote’ voor het woord ‘spijt’ sneuvelt.) vallen er doden onder de Gazanen (De aanvankelijke woordkeuze ‘schiet het Israëlische leger Gazanen dood’ werd door twee derde van de lidstaten als onnodig beschuldigend beschouwd.) die een hapje willen eten omdat ze een hongertje hebben. (Eerst stond er: ‘onder de Gazanen die honger hebben’. Ongeveer de helft van de lidstaten vindt dat dit de indruk wekt dat de honger iets structureels is in Gaza, waardoor automatisch naar de agressor wordt gekeken die mensen zou uithongeren. De andere helft kan zich verzoenen met de tekst als de woordkeuze eenvoudigweg wordt toegelicht.)
We roepen als EU-leiders de Israëlische regering op om in de zo nabij mogelijke toekomst (Nu, direct of onmiddellijk eisen zou getuigen van zelfoverschatting, zo werd geoordeeld.) een poging te ondernemen deze praktijk zo definitief mogelijk en weliswaar binnen de grenzen van het haalbare en met respect voor de eigen tradities een halt toe te roepen.
Mocht blijken dat de Israëlische regering onvoldoende gevolg geeft aan deze oproep, zal er een tweede oproep volgen die nog kordater zal zijn.
Het woord ‘onvoldoende’ wordt in een aparte resolutie toegelicht. Hoeveel kordater die zal zijn, wordt op een later ogenblik beslist.
Ook bevat deze oproep de stellingname dat misdaden tegen de menselijkheid over het algemeen en mogelijke uitzonderingen daargelaten een zorgwekkend karakter hebben.
De oproep somt bij wijze van illustratie enkele misdaden tegen de menselijkheid op zoals uithongering als oorlogstactiek, het systematisch bombarderen van ziekenhuizen, het uitmoorden van burgers onder wie duizenden en duizenden baby’s en kinderen, ministers die hardop fantaseren over een etnische zuivering en die vervolgens in de praktijk brengen etc.
Het spreekt voor zich dat deze opsomming willekeurige voorbeelden bevat en gelijkenissen met de werkelijkheid louter op toeval berusten. (Sommige landen wilden de voorbeelden schrappen uit dit statement. Andere landen geloven in de kracht van voorbeelden. Als compromis is geopteerd voor de disclaimer voor deze toelichting tussen haakjes.)
In de hypothese dat er zich genocidale (spreektalige connotatie, niet juridisch bedoeld) daden zouden voltrekken in Gaza, bevat deze oproep logischerwijs de stellingname dat dit een zorgelijke evolutie is die volgens de EU-leiders unaniem (!) valt te betreuren.
Mocht blijken dat de Israëlische regering onvoldoende gevolg geeft aan deze oproep, zal er een tweede oproep volgen die nog kordater zal zijn.
Het woord ‘onvoldoende’ wordt in een aparte resolutie toegelicht. Hoeveel kordater die zal zijn, wordt op een later ogenblik beslist.
In de hypothese dat de Israëlische regering geen gehoor geeft aan deze tweede oproep, kan de EU niet langer uitsluiten dat het zal dreigen met de mogelijkheid om te bekijken of er al dan niet maatregelen of acties kunnen worden getroffen. Dat is overigens niet alles. De EU zal tegelijkertijd een bericht de wereld insturen dat in alle lidstaten de bezorgdheid omtrent de situatie aanwezig is.
De mogelijkheid om te bekijken of er maatregelen of acties kunnen worden getroffen, gaat uiteraard pas van kracht nadat een onafhankelijke onderzoekscommissie de situatie eerst grondig in kaart heeft gebracht en gebeurt met respect voor het internationaal recht. Dat niet respecteren zou neerkomen op onszelf helemaal ongeloofwaardig maken bij de Israëlische regering.
De tijd van de omfloerste bewoordingen is voorbij. We hopen met dit statement de Israëlische regering te ontmoedigen om daden te stellen die ons ertoe zouden kunnen aanzetten om verdere stappen te zetten in het proces van een eventueel besluit over potentiële maatregelen. Voor de EU is de maat nu echt stilaan voor een tiende vol. Grijp deze allerlaatste kans alvorens er zich een nieuwe aandient.
The Vremde Mirror 