The Vremde Mirror

Het was een prachtige eerste Tourweek en ik geef graag een podium aan een Sporza-wielerjournalist die erbij was en voor het nageslacht een dagboek bijhield.

Zaterdag

Zaterdag was al bij al een mooie dag. Het aantal Vlaamse fans was niet te tellen. Letterlijk. Ik kreeg van de Sporza-hoofdredactie het klusje om te weten te komen hoeveel Vlamingen en niet-Vlamingen er langs de kant van het parcours stonden. Ik stuurde mijn hoofdredacteur dat mijn aanvoelen zegt dat er meer Vlamingen dan niet-Vlamingen op het parcours stonden. Een boos berichtje van mijn hoofdredacteur: ‘Nu moet Ruben in het journaal dingen zeggen op basis van wat hij zich heeft laten vertellen.’

Na de rit aan Remco (ik mag Remco zeggen) enkele vraagjes gesteld. Vooraf gelukkig filmpje van boze Remco gezien die geen handtekening geeft aan kind vlak na de etappe. Handtekening vraag ik een andere keer. Daarna filmpje gezien van Remco die handtekeningen uitdeelt nadat hij even op adem is gekomen. Nu spijt. Tijdens interview was hij zichtbaar gekalmeerd.

Zondag

Zondag waren er twee hoogtepunten. Voor de etappe kon ik een selfie maken met Jasper Philipsen. Ik moest aanschuiven, want er zijn ook veel andere Vlaamse wielerjournalisten in de Tour. In kleinere koersen moet je de renners met minder fans delen.

Na de etappe mocht ik vraagjes stellen aan Mathieu van der Poel, toch ook een beetje een Belg. Ik had gelukkig veel inspiratie die dag. Ik vroeg hoe hij zich voelt nu, hoe hij dit gaat vieren en nog iets over champagne. De kijker is geïnformeerd.

Maandag

Maandag heb ik Remco (ik mag Remco zeggen) geïnterviewd voor de start van de etappe. Uiteraard kritisch. Normaal gezien doet Ruben mijn job, maar de Tour is te klein voor hem geworden.

Ik zei hem dat ook fors: ‘En nu Remco, nu ga ik een kritische vraag stellen.’ Daarom ben ik per slot van rekening journalist. Ik vroeg op een zo afstandelijk mogelijke toon of hij lekker had geslapen. Je zag dat hij moest nadenken. Dat is het verschil dat je wil maken.

Dinsdag

Op het matje geroepen. Ik had die vraag niet mogen stellen aan Remco. Te negatief. Vraag hem liever hoeveel handtekeningen hij heeft uitgedeeld de afgelopen 24 uur. ‘Oké chef’, zei ik in de hoop dat het hierbij zou blijven. Mijn chef hield het hier echter niet bij: ‘Nu wil Remco misschien niet meer naar de tafel van Karl komen.’

Toen wist ik hoe laat het was. Boos telefoontje van Karl. ‘Die bewijsdrang is voor niets nodig. Laat het niet altijd zo over jezelf gaan’, beval hij.

‘Ik ga met dat advies aan de slag, maar geef me nog een kans’, smeekte ik hoewel ik wist dat er aan de geijkte minimumstraf voor dit soort vergrijpen geen ontkomen was.

Woensdag

Woensdag was een dag om snel te vergeten. Het was een dag die je alleen maar kon overleven als je vergeet met welke idealen je ooit journalistiek begon te studeren en welke beproevingen je doorstaan hebt om die master journalistiek te behalen. Dat wist ik. Maar je weet hoe dat gaat, hoe meer je aan iets niet wil denken, hoe meer je eraan denkt. Als straf moest ik me een volledige shift begeven in het afvoerputje van het internet. Het enige positieve dat ik kan zeggen is dat er op de webredactie van Sporza airco is.

Donderdag

Een grote opluchting. Ik mocht een dag vol onzekerheid wanneer een renner iets op Instagram zet achter me laten en zit weer in de Tour. Het was toch weer even zoeken. Bij de start passeerde er een renner in een gele trui. Zijn gezicht zei me iets. Ik moest hem bedremmeld hebben staan aanstaren, aangezien hij vroeg in het Engels of ik een interview van hem wilde. Ik gebaarde van niet en beende weg op zoek naar een landgenoot.

’s Avonds kreeg ik een zware klap te verwerken. Ik moet voor de interne deontologische commissie verschijnen. Een grote vestimentaire fout gemaakt. Ik droeg nochtans zoals altijd slippers en een korte broek maar geen shirt uit de webshop van Vive le vélo. Ik besef dat ik mijn lot niet meer in eigen handen heb. Straks toch even opzoeken of er al iemand levend uit de online redactie is gekropen na drie opeenvolgende dagen.

Matthias Vangenechten

Er is al een tijdje een vurig debat gaande: moeten automobilisten een helm dragen of niet? Ik vind van wel.

Het probleem is bekend: er sterven meer dan dubbel zoveel automobilisten in het verkeer dan fietsers. Ze zitten in een kooi van een ton of meer die ze zelfs met een VO2max van -30 zonder zuchtje inspanning verplaatsen. Dat leidt tot ongelukken en zware hoofdletsels. Een gordel alleen volstaat niet. We moeten automobilisten beter beschermen, maar ook de hele samenleving.

Tegenstanders zeggen dan dat een autohelmplicht automobilisten niet trager doet rijden, niet nuchter achter het stuur doet kruipen of hun smartphone aan de kant doet schuiven, maar zij gaan daarbij bewust voorbij aan een hele rist maatschappelijke voordelen. Het is niet voor niets dat de automobielsector tegen is. Zij vreest dat mensen door een helmplicht de auto mijden, wat onze blik op mobiliteit radicaal zou veranderen. Doordat er minder mensen de wagen nemen, zal het openbaar vervoer populairder worden en zullen er meer zachte weggebruikers zijn, met alle gevolgen van dien natuurlijk. De druk om te investeren in openbaar vervoer wordt groter, terwijl de stijging aan zachte weggebruikers investeringen in fiets- en voetpaden noodzaakt.

We zullen meer geneigd zijn om naar de publieke ruimte te kijken vanuit het perspectief van fietsers en wandelaars, wat de hele inrichting van de publieke ruimte op zijn kop zet aangezien de auto op de meeste plaatsen dominant is, wat ten koste gaat van ruimte en veiligheid voor andere vervoersmodi. Minder autoverkeer zorgt ervoor dat fietsers en wandelaars zich veiliger voelen waardoor ze ook sneller de wagen laten staan. Sommigen zouden na een tijd zich zelfs bedenken hoe idioot het is dat een weg een ruimte is op maat van twee auto’s die elkaar passeren, vaak chauffeurs met naast zich een lege passagierszetel, terwijl er voor andere energievriendelijke en ongemotoriseerde verplaatsingsvormen nauwelijks ruimte is. Dit alles uiteraard met het bijbehorende park aan duur verkeersmeubilair dat zonder wagens volkomen overbodig zou zijn en verharde ruimtes die publieke ruimte stelen ten koste van groen en zachte vervoersmodi om al die individuele wagens met op lukrake momenten openzwaaiende portieren te stallen.

Mensen worden niet alleen ouder en gezond ouder omdat er minder auto’s rijden, ook omdat er minder fijnstof is dat Vlamingen momenteel gemiddeld vijftien jaar minder lang gezond doet leven en ook omdat er minder lawaai is dat nu jaarlijks voor 1.600 vroegtijdige sterftegevallen zorgt in België, vooral ten gevolge van autoverkeer. Ook werkgevers komen na een tijd op een positief rekensommetje uit: al dat gefiets leidt tot minder ziektedagen. Zelfs automobilisten zelf zien voordelen: minder andere auto’s betekent minder files en sneller een parkeerplaats vinden. Niet alleen veranderen de manieren waarop mensen zich verplaatsen, ook wordt de publieke ruimte niet langer louter beschouwd als een instrument om je zo snel mogelijk van X naar Y te verplaatsen, maar als een plaats om te verblijven. Totale gekte: na een tijd spelen er her en der kinderen op straat zonder dat hun ouders onder toezicht worden geplaatst. Nog moeilijker voor te stellen: parkeerplaatsen verdwijnen voor stukjes groen zoals schaduwgevende bomen. In de verte dreigt zelfs een klimaatdoel te worden behaald (Oké, ik moet misschien ook niet overdrijven).

In het begin gaan fietsers geen helm opzetten en zijn ze mordicus tegen een fietshelmplicht. Logisch ook, het zou automobilisten weer in de wagen jagen. Ik moet niet ophelderen dat een fietshelm het verkeer niet veiliger maakt, maar minder wagens en meer infrastructuur op maat van zachte weggebruikers wel, een evolutie die de autohelmplicht in gang zal zetten. Na verloop van tijd beginnen echter almaar meer fietsers een helm te dragen, hoewel ze die niet in hun auto kunnen laten liggen. Uit solidariteit met die arme automobilisten, maar ook omdat een fietshelm het sluitstuk is van een veilige fietscultuur en niet zoals men lang voorhield het centrale object in fietsveiligheidsdebatten, omdat het goedkoper is en cultureel minder gevaarlijk om de verantwoordelijkheid te leggen bij individuele fietsers dan fietsen echt veiliger te maken en in te grijpen op het autoverkeer. Maar om dat te begrijpen, had men eerst een autohelmplicht nodig. Leefbare straten, groene wijken en gezonde mensen: de autohelmplicht zal uiteindelijk een kleine last blijken ten voordele van veel maatschappelijke lusten. Het is me echt een raadsel waarom ze er nog niet is.   

Matthias Vangenechten

De voorbije week vond in Den Haag een top met de 32 rijkste landen van de wereld plaats die zoals bekend het doel had om honger, armoede en andere diepe ellende uit de wereld te helpen. Ook ik was erbij.

De top startte nochtans niet onder het beste gesternte. Het rijkste land dreigde ermee niet te komen, omdat de andere landen geen 5% van hun bbp uitgeven aan armoedebestrijding, gezondheid en zaken die passen in het kader van internationale rechtvaardigheid en solidariteit. Eerder had het rijkste land ook al negentig procent bezuinigd op het budget van het eigen agentschap voor ontwikkelingshulp. In realiteit gaat dit over tientallen miljarden die niet naar hulp gaan voor de mondiaal kwetsbaarsten, met naarmate de tijd vordert een almaar groter aantal doden als gevolg.

Je kunt het protest hiertegen wel raden. Mensen die sterven omdat ze van de ene op de andere dag geen toegang meer hebben tot veilig voedsel en elementaire gezondheidszorg, doet mensen die leven in welstand een beetje beduusd stilstaan bij hun gunstige lot dat het resultaat is van toeval en weinig anders. Het maatschappelijke protest viseerde niet alleen het rijkste land van de wereld, maar keerde zich al snel tegen de eigen nationale regeringen. Ineens ging het in de parlementen van West-Europa nog maar over één ding: hoe kan het zijn dat hun land met weliswaar de nodige gebreken maar met veel welvaart en stabiliteit niet eens de vereiste 0,7% van het bbp uitgeeft aan ontwikkelingshulp?

In elk van deze parlementen deden de regeringsleiders de belofte om het budget voor wereldwijde armoedebestrijding op te schroeven en om op zijn minst het minimumdoel van 0,7% binnen het jaar te halen. De leider van het rijkste land deed er nog een schepje bovenop: hij zou maar naar de top in Den Haag komen als de andere landen 5% van het bbp besteden aan armoedebestrijding in de brede zin van het woord. Extra geld is nodig, maar 5% van het bbp? Nu kwam hier protest tegen. Vanwaar moet al dat geld komen? En de armoede in eigen land dan? Zouden we die niet beter eerst oplossen? Toen gebeurde er iets bijzonders: de regeringsleiders in alle landen hielden bevlogen speeches die het belang van vrede en veiligheid uitdrukten in termen van voedselvoorziening, armoedebestrijding, huisvesting, gezondheidszorg en onderwijs. Niet omdat de leider van het rijkste land het oplegt, maar omdat mondiale hulp niet alleen valt af te schuiven op het rijkste land ter wereld dat onderhevig kan zijn aan actuele schokken en grillen die eigen zijn aan politiek en waar mensen in een precaire situatie niet het slachtoffer van mogen worden.

Tot het einde was het spannend of de president van het rijkste land wilde komen. Het is heus niet zo dat hij dat deed om de aandacht op hem te vestigen, wel omdat de andere landen het eens waren dat ze meer moesten doen, maar dat ze er nog niet uit waren hoe ze dat zouden doen. Uiteindelijk werd beslist om binnen de tien jaar 5% van het bbp uit te geven aan ontwikkelingsbeleid waarvan 1,5% kan worden besteed aan interne aangelegenheden zoals het bestrijden van dakloosheid, opvang voorzien voor asielzoekers, het klimaatadaptief maken van bewoonde gebieden of een tekort van 150.000 sociale woningen oplossen. (Dat laatste is uiteraard een hypothetisch voorbeeld, tenzij je misschien een land bent van tweehonderd miljoen inwoners.)

En ja, door de kleuterachtige vleierijen voor de camera’s van de andere wereldleiders leek het even de essentie te zijn van de top, maar de leider van het rijkste land daagde op. Het geneerde hem zichtbaar en hij wilde liever zijn aanwezigheid discreet houden, maar hij had geleerd dat het nu eenmaal bij zijn job hoort. Hij beloofde ook de vijf procent te halen en alle bezuinigingen terug te draaien en hij hoorde zichzelf zeggen dat deze top moest leren of het verlies van mensenlevens nog iets te betekenen heeft en dat het antwoord ‘ja’ is. Alle politici verdedigden vol vuur het akkoord. Er verscheen weleens een dissidente stem in een talkshow die op dat moment toevallig een boek had te verkopen, maar die werd door de andere tafelgasten op zijn morele verantwoordelijkheid gewezen.  

Zelfs de Belgische minister van Defensie sprak zich uit dat we om oorlog, instabiliteit en ontbering te voorkomen niet kunnen wachten tot 2029, maar dat het geld er nu moet zijn. Al formuleerde hij wel één bedenking: ‘Versta me niet verkeerd: we hebben jarenlang te weinig geld uitgegeven aan ontwikkelingsbeleid. Tegelijkertijd moeten we ook landen bestraffen die de internationale hulp tenietdoen door pakweg ziekenhuizen te bombarderen of burgers te beschieten die aanschuiven bij voedselhulpposten, op zijn minst door alle economische banden met ze door te knippen.’

Matthias Vangenechten

Laat ik met een positieve noot beginnen. We voeren eindeloze oorlogen, we laten mensen uithongeren en Bar Goens is een televisieprogramma. We doen als mens met andere woorden al heel veel dingen goed slecht. Toch is deze column een noodkreet. In chaotische tijden is het verleidelijk om de aandacht voor het klimaat te laten verslappen.

De cijfers en de modellen bewijzen dat onze inspanningen om het klimaat te verknoeien onvoldoende zijn. Het klopt dat we de 1,5°C of 2°C opwarming voor 2100 zeker halen. De meeste modellen zijn zelfs optimistisch over 2,5°C opwarming. Maar aan dit tempo is het nog niet zeker of we de 3°C opwarming halen, die pas echt zekerheid geeft dat de kantelpunten in het klimaat op korte termijn worden bereikt. Het is van belang om in te zien dat hoe meer de aarde opwarmt, hoe groter de kans op onomkeerbare veranderingen die een cascade aan rampen in gang zetten en die mooi meegenomen de aarde versneld doen opwarmen, hoe sneller deze planeet van de mens is verlost.

Het lijkt dat we aardig op weg zijn om een nimmer geziene klimaatverandering te bewerkstelligen en dat is ook zo. Maar het groeipad gaat te traag. Willen de dertigers van vandaag de ondergang van de mensheid op hun Instagram kunnen zetten, zal het een tandje sneller moeten. Dat is een verantwoordelijkheid van iedereen. Als we wachten op overheden komen we te laat. We zullen als burgers zelf het heft in handen moeten nemen. En ja, er is hoop. We stemmen op politici die de afstandsregels tussen windmolens in gigameters willen uitdrukken, we bouwen waar we beter niet bouwen en procederen tegen bouwen waar bouwen best wel gebeurt en de aanwezigheid van zachte weggebruikers houdt ons niet tegen om te tokkelen achter het stuur. Bovendien kennen we alle ingrediënten om een klimaatcatastrofe van ongeziene schaal te bewerkstelligen. Toch talmen we. Wat ik hier gewaarword, is onmacht. Onmacht omdat burgers niet weten wat ze zelf nog meer kunnen doen. Omdat we denken dat we deel zijn van een systeem en onze bijdragen maar een peulenschil zijn. We kunnen nochtans zo veel meer doen dan we soms denken.

Ja, kap die ene boom die in je tuin staat om. Begin met het verharden van je tuin. Spreek je buur met zijn zonnepanelen aan. Leg veengebied droog en zet er megalomane koeienstallen. Zet die verwarming een graadje of vijf hoger. Ja, het is zomer. Maar waarom niet? Besproei je kunstgrasmatje ook lekker ’s nachts. Laat het kraantje lopen terwijl je je tanden poetst. Eet principieel alleen vlees dat van de andere kant van de wereld komt. Verkies politici die de fiets verbieden in dorpscentra en die de maximumsnelheid overal met 50 kilometer per uur willen verhogen. Blokkeer een fietsbrug voor een onleefbaar klimaat. Onderhandel beenhard met je werkgever over een vliegvergoeding voor je gependel tussen Brussel en Antwerpen. Compenseer de dagen dat je niet met het vliegtuig gaat naar je werk met het kappen van een hectare bomen in het Amazonewoud. Koop die hypervervuilende monsterauto die extra verharde parkeerruimte behoeft.

Het lijken misschien een na een banale acties, maar opgeteld maken ze echt het verschil. Onze acties verschaffen overheden het draagvlak om geen halfslachtig catastrofaal klimaatbeleid te voeren zoals nu, maar een ondubbelzinnig catastrofaal klimaatbeleid. En ja, elke tiende van een graad maakt hierbij een verschil. Als je op een dag dan de neiging hebt om met de fiets lokaal geteelde seizoensgebonden groenten te kopen, weet dan dat je dit niet kunt maken ten aanzien van de generaties na ons. Je wilt niet dat je kleinkinderen het einde van de mensheid moeten meemaken omdat wij het moreel moeilijk vonden om de wereld volledig naar de knoppen te helpen.

Hoe onbewogen laten beelden en berichten van dode en hongerlijdende onschuldige burgers jou? Doe hier de test!

1. Op televisie verschijnen hongerlijdende kinderen. Jij zet de televisie uit omdat …

a) je de beelden niet kunt verdragen omdat ze afschuwelijk zijn en het onbegrijpelijk is dat de wereld dit maar laat passeren. (1)

b) je intussen wel weet dat het erg is wat er in Gaza gebeurt, je er toch niks aan kunt doen en het overal wel iets is. (2)

c) je het wel hebt gehad met de eenzijdige linkse woke deugpronkerij. (3)

2. Genocide is voor jou …

a) het opzettelijk en structureel doden van een groep mensen zoals nu in Gaza gebeurt. Noem het voor jouw part anders, zolang het maar over de gruwelijkheden gaat in Gaza. Je snapt ook dat mensen met anders nimmer een grote taalgevoeligheid die plots al de nuances van het woord genocide kennen dat doen om af te dwalen van de essentie, met name het onbevattelijke weerzinwekkends wat de Gazanen treft. (1)

b) een juridische term die niet lichtzinnig mag worden gebruikt, wat niet wegneemt dat wanneer men je expliciet ernaar vraagt je antwoordt dat de situatie in Gaza best zorgelijk is. (2)

c) het lot van de blanken in Zuid-Afrika. (3)

3. Beoordeel de volgende stelling: het gaat te veel over Gaza in de media.

a) Je kunt alleen maar druk zetten door het ergens over te hebben. Gezien het uitblijven van resultaten moet worden geconcludeerd dat het te weinig over Gaza gaat. (1)

b) Het is goed dat we het erover hebben, we mogen je niet verkeerd verstaan, maar de mensen hier hebben ook problemen. (2)

c) Een bewust afleidingsmanoeuvre om het niet moet te hebben over de gevaren van woke. (3)

4. In haar omgang met Israël moeten de regeringen in dit land …

a) het Israëlische regime op elke mogelijke wijze onder druk zetten om de oorlog in Gaza te stoppen. (1)

b) haar zorgen uitdrukken over de situatie in Gaza en de Israëlische regeringsleden die een etnische zuivering bepleiten, maar ons als burgers daar niet mee lastigvallen. (2)

c) Israël alsnog feliciteren met haar prestatie op het Eurovisiesongfestival en excuses aanbieden voor de vooringenomen vakjury die dictatoriaal ingaat tegen de stem van het volk. (3)

5. Het Eurovisiesongfestival is …

a) een liedjesfestijn dat nooit apolitiek is geweest. Israël laten meedoen is even politiek als Israël niet laten meedoen. (1)

b) een vermakelijke avond die ook weer moet worden afgepakt. Je laat in het midden door wie. (2)

c) niet je goedkoopste avond. Maar goed, je hebt er heel wat voor over om de stem van het volk tot uitdrukking te brengen. Daarom dat je twintig keer op Israël hebt gestemd. (3)

6. U voelt zich moreel bezwaard om naar Israël te reizen.

a) Al voor de oorlog in Gaza. (1)

b) Wat zegt het reisadvies van Buitenlandse Zaken? (2)

c) Je vliegt elk weekend naar Tel Aviv om een statement te maken op uw sociale media. (3)

7. Als u zich informeert over de oorlog in Gaza, doet u dat via de opiniestukken en interviews van …

a) Brigitte Herremans. (1)

b) Gert Verhulst. (2)

c) Maarten Boudry. (5)

Tel nu de punten op die je hebt behaald en bekijk hieronder wat jouw score betekent!

7-9

Je vindt genocides maar niks. Al die dode en hongerlijdende mensen en kinderen maken je droevig. Je kunt niet begrijpen dat etnische zuiveringen en acute hongersnoden mensen onverschillig kunnen laten. Je zorgt voor polarisatie en controverse omdat je vindt dat genocideplegers moeten worden gestraft. Let op dat je niet als linkse deugneus wordt gezien.

10-14

Dode en ondervoede kinderen? Van de kaart geveegde woonwijken? Aanvallen op hulpverleners? Het creëren van levensomstandigheden die maar één uitkomst kunnen hebben, namelijk de dood? Je vindt het onnodig en zelfs zorgelijk. Maar goed, het is ingewikkeld. Te ingewikkeld om een ondubbelzinnig standpunt te formuleren. Als alle partijen nu eens gewoon water bij de wijn zouden doen en dan lekker verder leven, dat zou veel ellende besparen. Maar ja, gezond verstand blijkt voor velen ingewikkeld.

15-22

Op sociale media ben je de trotse bezitter van verschillende accounts die mensen voor hamaslover of antisemiet uitschelden wanneer ze boos of verdrietig zijn over de genocide in Gaza. Je wil tegengas bieden aan de linkse media die naar jouw mening de andere kant niet belichten van het stelselmatig uithongeren, verdrijven en vermoorden van onschuldige Palestijnen omdat ze Palestijn zijn. Kijk bij het in kaart brengen van je vermogen zekerheidshalve na of je toevallig geen nederzetting bezit op de Westelijke Jordaanoever. Meer dan drie zelfs? We wisten het wel.

23

Fijn dat je de test ook hebt gedaan, Theo.

Matthias Vangenechten

Voor slechts 160 euro kunt u een lezing vol primeurs krijgen hoe de federale regering werkzoekenden het leven moeilijk maakt. Dat is noodzakelijk niet het enige wat de federale regering aanbiedt om de begroting op orde te krijgen. Ontdek hier de hele prijscatalogus van de regering.

1. Cursus brieven sturen met het kabinet-Verlinden (250 euro pp)

Door alle beschikbare moderne communicatiemogelijkheden is het versturen van brieven in onbruik geraakt ondanks de charme ervan. Daar wil het kabinet van Annelies Verlinden wat aan doen. Cursisten leren hoe ze een mooie verzorgde brief schrijven, hoe ze die vervolgens netjes in een enveloppe steken en ze leren een brief volledig en precies te adresseren en voldoende te frankeren. De cursusinformatie vermeldt het niet, vast omdat het zo vanzelfsprekend is, maar cursisten leren tot slot ook om hun brief daadwerkelijk te verzenden. Het zou anders een beetje zonde zijn van al die moeite.

2. Lessenreeks leven zonder koffie, computers en printers met de minister van Justitie (499,95 euro)

Een noodpakket kan niet alles bevatten. Daarom is het belangrijk om ons ook mentaal voor te bereiden op de oorlog. Het ministerie van Justitie organiseert in dat kader een lessenreeks hoe je overleeft zonder koffie, computers en printers. Ze nodigt hiervoor een gevarieerd palet aan gastsprekers uit die door hun professionele achtergrond hier veel ervaring mee hebben zoals magistraten van de rechtbank van eerste aanleg, magistraten van de hoven van beroep en magistraten van het Hof van Cassatie. Door amper 49,95 extra op te hoesten, leert u ook werken met een faxtoestel in tijden dat niemand anders nog een faxtoestel heeft. De lessen worden niet opgenomen, maar na iedere les krijgen de deelnemers een verslag op hun tablet. Goed om te weten: het ministerie van Justitie voorziet zelf de klei.

3. Kroegentocht met Frank Vandenbroucke (149,95 euro, exclusief flesjes Spa Rood)

Eindelijk, eindelijk, eindelijk! De populaire kroegentocht met Conner Rousseau die sinds eind 2023 om onduidelijke redenen niet meer beschikbaar is, heeft een langverwachte opvolger gekregen. Voor een schamele 149,95 euro voert u al technische discussies over pensioenstelselhervormingen tot diep in de nacht in het warme gezelschap van een flesje Spa Rood. Zo decadent allemaal? Dan vertellen we u best niet dat aan het einde van de nacht Frank u mogelijk weet te verrassen met een zijuitstapje naar het budgettair kader voor de gezondheidszorgdoelstellingen.

4. Gazacoach (699 euro)

De Gazacoach leert u om te praten over de afgrijselijke situatie in Gaza als ware het een kruimeldiefstal van de Israëlische regering. U leert dat humanitaire catastrofes die te wijten zijn aan één moordzuchtig regime in hun context moeten worden geplaatst. U leert op evenwichtige wijze geen opinie te hebben over een complete uitroeiing van burgers en kinderen op een manier dat u de neutraliteit zelve lijkt en niet zelf stelling inneemt door geen stelling in te nemen omdat niks doen nu eenmaal een even politieke houding is als veroordelen, protesteren of goedpraten. Aan het eind van het traject krijgt u een kwartier lang beelden uit Gaza te zien van gebombardeerde ziekenhuizen en wijken, dode baby’s, afgeslachte hulpverleners, uitgehongerde kinderen alsook van Israëlische soldaten die op hun TikTok vertellen hoe vereerd ze zijn Gazanen te kunnen afslachten en leden van de Israëlische regering die opgewonden raken van een etnische zuivering in Gaza. U bent geslaagd mocht u in staat zijn om deze situatie te beschrijven zonder het woord genocide in de mond te nemen.

5. Tips om online geweldloos te communiceren door Theo Francken (899 euro)

Zonder meer het paradepaardje in deze prijscatalogus. U kent vast de situatie. U zit in een gespannen situatie of u bent filosoof verbonden aan de UGent, u moet de juiste woorden vinden en hierop spuwt uw mond een stroom aan verwijten, drogredeneringen en leugens uit. U had dit liever vermeden of u bent filosoof verbonden aan de UGent. Na een intakegesprek geeft Theo Francken u gepersonaliseerde tips hoe u diplomatisch en geweldloos communiceert in moeilijke en minder moeilijke situaties. Extra geschikt voor politici met een X-account!

6. Lezingenreeks ‘Geld gooien in een bodemloze put’ (nu voor 399,50 in plaats van 349,50 euro per lezing)

Weet u uw geld niet gespendeerd? Voelt u soms de neiging om uw geld doordacht te spenderen? Geen nood, de federale regering organiseert een lezingenreeks die mensen moet helpen om hun geld over de balk te gooien. De lezingenreeks is op initiatief van het ministerie van Defensie, maar ze nodigt ook de andere regeringen in dit land uit om gastlezingen te geven. Terwijl Brussel zich door een gastspreker uit elke politiezone laat vertegenwoordigen, stuurt Vlaanderen een van de zestien subsidiecoaches bij haar in dienst. Na elke lezing kunt u in contact komen met de duurste consultants die u hierbij willen begeleiden en geld verkwisten als een proces zien dat nooit af is.

7. Fiscale achterpoortjes voor grote en semigrote bedrijven (995 euro)

995 euro lijkt een ferm bedrag voor een achterpoortje. Maar mispak u hier niet aan, dan hebt u ook meteen waar voor uw geld. In een persoonlijk onderhoud onthult de kabinetschef van de minister van Financiën welke fiscale achterpoortjes er bestaan op maat van uw bedrijf. Die zorgen ervoor dat u op jaarbasis eenvoudig enkele honderdduizenden of zelfs miljoenen euro’s minder belastingen kwijt bent aan de federale schatkist. Een duidelijke win-winsituatie, weet de federale regering. Oh ja, het fiscale achterpoortje is natuurlijk fiscaal aftrekbaar. Waar wacht u nog op?

Matthias Vangenechten

Heel veel is er de afgelopen week niet gebeurd als je her en der een genocide, Poetin, Trump en Ivan De Vadder die verliefd naar opiniepeilingen kijkt wegdenkt. Toch is het belangrijk dat je weet wat er wel is gebeurd. Tot slot is er plaats voor de kindervraag van de week.

Valsspelers in Ninove?

Er was eens een dorpje dat zich een stad noemde met de naam Ninove. In Ninove is Guy burgemeester, dat is de door de inwoners van Ninove gekozen baas. Guy is burgemeester van Ninove omdat hij bij de verkiezingen veel stemmen haalde. Heel veel stemmen. Nu denken mensen dat hij heeft valsgespeeld om zoveel mogelijk stemmen te krijgen. Veel inwoners in Ninove zeggen dat mensen jaloers zijn op Guy en hem hierom een peer willen stoven. Anderen zoals het gerecht, dat is een onafhankelijke macht die erover waakt dat iedereen (ook mensen met macht) correct de wet naleven, twijfelen hier nu aan en voeren een onafhankelijk onderzoek dat moet bewijzen of Guy en zijn partij al dan niet vals hebben gespeeld bij de verkiezingen.

Je vraagt je natuurlijk nu af hoe je vals kunt spelen bij de verkiezingen. En opgelet, ik ga dit nu vertellen, maar dan moet je beloven dat je later wanneer je groot bent dit niet gaat na-apen. Oké, het zit dus zo. Mensen die niet kunnen gaan stemmen omdat ze bijvoorbeeld ziek zijn of moeten werken, kunnen iemand anders in hun plaats laten stemmen. Zij geven iemand dan een volmacht. De hele lijst met redenen om via een volmacht te kunnen stemmen, vind je op je favoriete website www.vlaanderen.be.

Nu blijken er in Ninove volgens de aantal gegeven volmachten wel heel veel mensen ziek of werkzaam op verkiezingsdag en zijn er sterke aanwijzingen dat er is gefoefeld met ziektebriefjes. Als dat wordt bewezen, is dat valsheid in geschrifte. Je kunt het een beetje vergelijken met het namaken van de niet na te maken handtekening van je ouders ter gelegenheid van een niet te best schoolrapport. De baas van de partij van burgemeester Guy heet Tom. Je kunt je ongetwijfeld voorstellen hoe hij in alle staten is! Wat moeten de mensen denken over zijn partij! Hij behoudt het vertrouwen in Guy en zijn vrienden zolang er geen rechterlijke uitspraak is, maar hij wenst het gerecht veel succes met het onderzoek zodat hij snel te weten komt of er ondanks de vele ziektebriefjes niets aan de hand is of dat hij een stel valsspelers uit zijn partij moet schoppen, want met deze mensen wil je natuurlijk niet worden gezien.

Grapje! Nu hadden we je goed liggen. Tom vindt het een grove schande dat er een onderzoek is en hij verdenkt de rechterlijke macht ervan onder één hoedje te spelen met zijn politieke tegenstanders. Inderdaad, lieve kindertjes, jullie zien dat goed: de rechtsstaat aanvallen en verdacht maken wanneer je iets niet zint, is gevaarlijk en kennen we uit landen waar de rechtsstaat een woord is dat alleen nog in verboden oude woordenboeken staat. Reflectievraagje: hoe denk je dat Tom zou reageren, mocht Guy van een andere partij zijn?

Andere mensen die niet noodzakelijk voor de partij van Tom of Guy zijn, of dat toch niet hardop zeggen, waarschuwen dat dit onderzoek in de kaart speelt van extreemrechts, dat is de politieke strekking van Tom en Guy. Eigenlijk verdedigen ze de stelling dat elk onderzoek en elke kritiek extreemrechts goed uitkomt, waardoor je geen kritiek meer kan hebben op extreemrechts. Dat betekent dat extreemrechts alles kan doen wat het maar wil. Als opdrachtje mag je eens diep nadenken of dit gevaarlijk of gezond is voor een democratie.

Kindervraag van de week.

Toen ik op mijn fatbikeje naar school scheurde, bekroop me ineens een ellendig gevoel. Ik begon na te denken over al die dode en hongerlijdende kinderen in Gaza en ik kan nu wel naar de domme peuterprogramma’s kijken die mijn ouders me voorschotelen (je moet al een kind zijn in Gaza om hiernaar kijken niet te ervaren als een onmenselijk lijden), maar ik wil niet blind blijven voor de echte problemen in de wereld. Wat Israël doet in Gaza is weerzinwekkend en valt op geen enkele wijze goed te praten. Dat ziet bij manier van spreken een peuter van twee en een half. Toch blijft de regering halfslachtig om de brij dansen en geeft ze zichzelf schouderklopjes omdat ze op fluistertoon foei zegt tegen Israël, waarna weinig later regeringsleden hoera juichen omdat Israël de gemanipuleerde televoting op het Eurovisiesongfestival heeft gewonnen. Hoe kan dit? Groetjes, Francine (3)

Dankjewel Francine voor deze niet zo eenvoudige vraag. Mag ik vragen om wat meer mededogen te hebben voor onze politici? Ze moeten een standpunt formuleren over een afslachting van onschuldige burgers en kinderen, een hongersnood en extreem ondervoede baby’s, wat niemand zag aankomen. Besef je hoe ontzettend moeilijk dat is? Je bent nog niet volwassen, dus je begrijpt nog ironie. Waarom zijn ze niet bozer? Als er een dag wordt gestaakt, is het kot te klein. Als het gaat over een uitmoorden van burgers dat al meer dan anderhalf jaar gaande is, vinden ze het belangrijk om de juiste woorden te vinden en geen overhaaste conclusies te trekken.

Je moet begrijpen dat bij een buitenlandse genocide het voor politici enerzijds zaak is om er electoraal munt uit te slaan en anderzijds om niet te ver weg te drijven van het redelijke midden, in Vlaanderen eenvoudigweg gelijk te stellen met de mening van Gert Verhulst. Meer dan anderhalf jaar, 50.000 doden onder wie een derde kinderen (onderschatting) en een afwisselend acute en nog acutere hongersnood verder, vindt het redelijke midden de beelden van dode en uitgehongerde kinderen in Gaza stilaan zorgwekkend. En dus schuift de politiek mee met het redelijke midden op. In die mate zelfs dat onze eerste minister, dat is de baas van het land, zo vermetel was om te stellen dat de humanitaire crisis niet meer om aan te zien is. Hopelijk holt hij zichzelf in al zijn verbaal spierballengerol niet voorbij.

Gelukkig zijn er andere regeringsleden van de partij van de eerste minister om hem dan bij de les te houden. Die een genocide als een opportuniteit zien om linkse tegenstanders eens flink op hun plaats te zetten, zelfs als ze hiermee een genocide aan het bagatelliseren zijn. Die dode na dode blijven kiezen voor de dader, ook omdat ze anders het onrecht moeten erkennen dat de Gazanen wordt aangedaan, in wezen een zoveelste variant van slecht gecamoufleerde moslimhaat. Die mensen die genocides niet netjes vinden deugpronkers noemen. Die liever afgeven op mensen die luidop genocides bekritiseren dan op genocideplegers. En die hiermee wegkomen. Lieve Francine, je vraagt je af wat voor iemand je dan bent. In België ben je dan tegenwoordig minister. Met deze geruststellende boodschap wens ik je een warme nachtrust toe.

Matthias Vangenechten

Begin deze maand was er consternatie over de nieuwe minimumdoelen voor het kleuteronderwijs. Dat verwondert me niet. Aanvankelijk werd ook ik geconsulteerd om minimumdoelen te formuleren over mediageletterdheid, geopolitiek en klimaatadaptatie. Tot mijn verbazing werden mijn aanbevelingen stuk voor stuk genegeerd. Terecht of een politieke afrekening? Oordeel vooral zelf.

1. Mediageletterdheid

Kleuters weten aan het eind van de derde kleuterklas dat ze nieuws niet alleen kunnen consumeren via het schermpje van hun vape, maar ook via radio, televisie, laptop, smartphone of tablet.

Kleuters kunnen kritisch reflecteren over medische informatie op TikTok. Ze leren daarom gebruik te maken van Dokter Google.

Kleuters spelen het klaar om een fitfluencer te onderscheiden van een gediplomeerd arts. De eerste heeft op TikTok een massa volgers, de tweede moet je uitleggen wat TikTok is.

Kleuters zijn in staat om gesponsorde content verpakt als superspontane reviews te creëren voor een voedingssupplement dat vage en onbewezen gezondheidsvoordelen belooft.

Kleuters begrijpen dat het verwarrende en complexe tijden zijn. Daarom is het belangrijk dat ze leren om op empathische wijze hun ouders aanleren om desinformatie te onderscheiden van betrouwbaar nieuws, desnoods en zo goed als zeker op dagelijkse basis.

Kleuters leren geduldig omgaan met tante Vicky die kettingberichten verstuurt, haar sociale media gebruikt om te staven dat we worden gestuurd door een onzichtbare kinderen etende wereldorde die huist onder de grond van Davos en sinds afgelopen week een cryptogoeroe is.

Kleuters herkennen het object ‘boek’.

Kleuters zijn in staat om een neutraal opiniestuk te veinzen over de belastingdruk in België terwijl ze lid zijn van een denktank die voor een nachtwakersstaat is.

De slimste kleuters zijn in staat om het verschil aan te duiden tussen een rechter, een onderzoeksrechter, een advocaat en Acid. Alsook tussen de statements van de woordvoerder van de Arizona-regering en de verschillende optredens (meervoud) van Stijn Baert in talkshows.

2. Geopolitiek

Kleuters moeten aan het eind van de derde kleuterklas de telrij van 1% van de NAVO-norm tot en met 20% van de NAVO-vorm kennen.

Kleuters kennen de belangrijkste geopolitieke strategen van hun tijd: Roger Housen, Jonathan Holslag en tante Vicky.

Kleuters kunnen bemiddelen in conflicten. Ze leren dat diegene die iets afpakt het slachtoffer is en dat diegene die wordt bestolen de pestkop is, tenzij die laatste al zijn koekjes aan de bemiddelaar afgeeft.

Kleuters kunnen een blokkentoren annexeren die niet van hen is, kleuters weten al de persoonlijke bezittingen af te nemen van de kleuter van wie de blokkentoren is wanneer die hiertegen protesteert en kleuters zijn bovendien in staat om de kleuterleerkracht geheel en ondubbelzinnig aan hun kant te krijgen door te verwijzen naar de mishandelingen waar hun overgrootouders slachtoffer van waren op dezelfde school.

Kleuters leren het verschil tussen een genocide enerzijds en 50.000 onschuldige burgers uitmoorden onder wie een derde kinderen anderzijds.

3. Klimaatadaptatie

Kleuters kunnen aan het eind van de derde kleuterklas met behulp van een schupje in een zandbak de diepste grondwaterlagen aanboren.

Kleuters leren geen dorst te lijden zonder gedurende de hele dag één druppel te drinken.

Kleuters maken hun ouders bewust dat het belangrijk is voor hun toekomst om minder vlees te eten, meer de fiets te gebruiken of zoals elke gewone kleuter de fatbike, meer producten te delen en spullen te hergebruiken, de tuin niet te verharden en net wel om bomen te planten, de gazon niet te besproeien, zonnepanelen aan te leggen en geen aandelen te kopen van olieconcerns die al sinds de jaren zeventig miljarden en miljarden besteden aan het zwartmaken van de klimaatwetenschap. Ze leren omgaan met de tirade van hun ouders op links en woke die hun kind indoctrineren. Ze zijn in staat om op het moment dat hun ouders weer zelfstandig en zonder te hyperventileren tot drie kunnen tellen, aan te geven dat dit zaken zijn die in het licht van de monsterlijke dreiging van de klimaatverandering zeer behapbaar en helemaal niet onoverkomelijk zijn. Om hun ouders te sparen, leren ze verzwijgen dat deze kleine gedragswijzigingen klein bier zijn vergeleken met waar zij als volwassene in spe tegenaan kijken.

Kleuters leren omgaan met de teleurstelling dat niet alleen politici, maar ook hun ouders eigenlijk geen moer geven om hun toekomst.

Kleuters kunnen omgaan met angst, met name leren ze begrip hebben voor politici die angst hebben om een deftig klimaatbeleid te voeren.

Matthias Vangenechten

Uiteindelijk heb je twee soorten opiniemakers. Opiniemakers die aanvoelen wat de hoofdmoot van de mensen denkt en die denkbeelden verkondigen alsof ze diepe inzichten betreffen. Het succes van deze opiniemakers is niet alleen dat ze op de gunst van de massa kunnen rekenen die dezelfde opvattingen heeft, maar ook dat ze die massa zich origineel en geniaal laat voelen omdat zij dezelfde denkbeelden heeft, wat bijdraagt aan een collectief zelfbewustzijn. Deze opiniemakers zijn tegen stakingen, tegen regeltjes en tegen belastingen. Deze column gaat over de tweede soort: opiniemakers die met zo veel dedain contrair doen dat media erop springen als een negenjarige op een vape met aardbeiensmaak.

Het is waar wat de media over me zeggen: ik heb de afgelopen week alle kranten- en talkshowredacties gecontacteerd – buiten die van Bar Goens omdat zelfs sommige opiniemakers begiftigd zijn met een minimale dosis aan zelfrespect – en me aangeboden als opiniemaker die tegen de stroom ingaan als deugd verheft, ongeacht de stank waarin ik daardoor beland. In een motivatiebrief vermeldde ik enkele van mijn meest tegendraadse opinies. Het duurde maar enkele minuten vooraleer ik werd opgebeld door een krantenredactie.

De stem aan de andere kant van de lijn nam mijn motivatiebrief erbij. ‘Durf je echt te schrijven dat Open Vld een succesverhaal is?’

‘Absoluut. Dankzij Open Vld staat het liberalisme weer op de kaart.’

Ik was zo slim om in mijn motivatiebrief niet mijn beste tegendraadse opinies prijs te geven. Dus voegde ik er spontaan aan toe dat politici een hogere uittredingsvergoeding verdienen en dat hun pensioen moet worden verhoogd, net in tijden van algemene besparingen.

‘Interessant. Ga door.’

Ik zei dat ik me rechts-conservatief noem en net vanuit die hoedanigheid pleit voor een menselijk asielbeleid.

‘Fabuleus trucje! Hiermee ga je zeker een hoop mensen op de kast jagen.’

Maar niet zo veel mensen als wanneer ik verkondig dat Bar Goens de beste talkshow is die ooit is vertoond op Vlaamse televisie.

‘Houd op! Houd op! Je hebt me in alle andere situaties overtuigd. Ik ga niet rond de pot draaien. Er is één werkelijk sterke tegenkandidaat. Jij denkt dat je een tegendraadse opinie kunt fabriceren over elk mogelijk onderwerp?’

Ik zei dat ik daarvan geheel overtuigd was.

Dus ook over Gaza?

‘Wat er in Gaza gebeurt, is echt vreselijk’, zei ik vol overtuiging. ‘Wat Israël doet, valt op geen enkele manier te rechtvaardigen.’

‘Hier val je door de mand.’

‘Hoezo?’ vroeg ik.

‘We hebben iemand gevonden die de oorlog die Israël voert rechtvaardig vindt.’

‘We hebben het allebei over een bewind dat al 50.000 Palestijnen de dood heeft ingejaagd waarvan één op drie kind is en dat is dan nog een schromelijke onderschatting van de cijfers? Het bewind dat hulpverleners aanvalt, mensen laat uithongeren en ziekenhuizen bombardeert? Het bewind dat manu militari mensen uit hun huizen verdrijft om grond te koloniseren? Het bewind dat oorlogsmisdaad na oorlogsmisdaad …’

‘We hebben het inderdaad over dat bewind.’

Ik viel even stil, maar hervond mijn moed en zei dat Brussel goed wordt bestuurd. Ik erkende dat het natuurlijk altijd beter kan, maar daarvoor zullen er meer politiezones moeten komen en nog zeker twee extra bestuurslagen. Maar er was al niemand meer aan de andere kant van de lijn.

Matthias Vangenechten

Van harte! Dankzij deze regering genieten we van het naar eigen zeggen strengste asielbeleid ooit. Er was kennelijk nog marge tot verstrenging. Ter opfrissing: onder het vorige asielbeleid sliepen er kinderen op straat. Wat zit ik hier eigenlijk te sakkeren? In plaats van kritiek te uiten, zou ik minister van Asiel en Migratie Anneleen Van Bossuyt beter een handje helpen door haar ontradingscampagnes mee te verspreiden. U kunt betwijfelen of dit een verschil zal betekenen. U moet weten dat dit blog weleens een bezoeker krijgt uit populaire emigratielanden zoals de VS. Dus is het mijn burgerplicht om de ontradingsboodschappen van Van Bossuyt hier te delen. De integrale boodschap van de minister:

Beste asielzoeker,

Ik wil je leven redden. Uit welk land je ook komt, voor welke etnische zuivering je ook vlucht, kom niet naar België. Je bent hier nog slechter af dan ginderachter. Laat je niet beetnemen door misverstanden en valse verwachtingen. België is een stom land. Ik beperk me tot vijf redenen waarom.

1) Lintbebouwing.

2) Er is je misschien verteld dat België een rechtsstaat is. Maar wist je dat in België een YouTuber met een gespeeld spraakgebrek de hoogste opperrechter is? En dat is niet alles. De magistratuur wordt er al jaren gesaboteerd door de politiek. Sorry hoor als je vindt dat ik overdrijf. Bewust de magistratuur jarenlang laten draaien op te weinig geld en te weinig mensen die te veel moeten doen: hoe zou je dit anders noemen? En nu gaat de regering ook nog eens beknibbelen op de pensioenen van rechters. Zeg nu zelf, dat is toch een rechtsstaat onwaardig? Naar zo’n land zou je vrijwillig trekken?

3) In België vertolkt Jean-Marie Dedecker de stem van de redelijkheid als het gaat over Gaza. Opgelet, dat wil niet zeggen dat andere partijen zich niet bekommeren om Gaza. Uit goede bron weet ik dat op het hoofdkwartier van de grootste partij, ook de partij van de eerste minister in België, elke dag de evenwichtsoefening wordt gemaakt hoe genocidair een genocide mag zijn zonder dat je het genocide moet noemen maar gewoon een logische militaire operatie. Je zou maar eens aan de foute kant van de geschiedenis blijven kleven. Dat is voor een Vlaams-nationalist een onverdraaglijke gedachte.

4) Je verdient het niet hoe politici in België je behandelen. De tranen springen in mijn ogen als ik eraan denk. Ik moet je hiervoor waarschuwen in alle transparantie en ik zou graag iets anders zeggen, maar politici moeten je niet. Als je het hier fijn zou vinden, lijkt het dat België een goed land is en gaan er meer mensen naar België komen, dus doen politici er alles aan om België op een ravage te laten lijken. Ze organiseren liever een totale opvangchaos dan mensen te helpen zoals jij en zijn zo cynisch om de schuld in de schoenen te schuiven van asielzoekers, waardoor jij nog meer kop van Jut bent. Ironisch genoeg zijn het de politici die vinden dat jij moet integreren en liefst snel een beetje, die er alles aan doen om jouw integratie via allerhande contraproductieve treitermaatregeltjes te bemoeilijken. Zo zie je maar in wat voor onmogelijk spel je zal belanden. Wat je ook doet: winnen kun je niet. Hoogst onrechtvaardig, ik weet het. Wil je echt in zo’n trieste realiteit leven? Dat mag je jezelf echt niet aandoen. Ik smeek het je om je bestwil.  

5) Dan moet ik nog zeggen dat de federale regering pocht dat ze het strengste asielbeleid ooit voert, goed wetende dat migratie iets is dat moeilijk valt te controleren en onderhevig is aan geopolitieke factoren, maar dat politici nu eenmaal permanent kiezers voorhouden dat ze migratie onder controle kunnen krijgen en dat ze daar alles aan zullen doen en dat zolang migratie niet onder controle is – wat is dat ook ‘onder controle’ en zal het ooit genoeg ‘onder controle’ zijn? – dat de frustratie alleen maar aanzwelt en extreemrechts groeit. Zei ik extreemrechts? In het welvarende deel van België noemen we extreemrechts de stem van het volk. Het laat zich raden dat het strengste asielbeleid ooit niet tot de gewenste resultaten zal leiden, waarna niet het besluit volgt dat het zo niet werkt omdat migratie nu eenmaal een complex gegeven is, maar het strengste asielbeleid ooit nog strenger moet, met alle menselijke drama’s van dien. Zo is er geen wetenschappelijk bewijs voor aanzuigeffecten, maar dat maakt niets uit. Asielbeleid gaat om de act, niet om de resultaten. Hoe meer de beloofde resultaten uitblijven, hoe nadrukkelijker de act moet zijn. En jij bent de speelbal van die act. Wil je dat zijn? Luister naar mijn goede raad, ik zeg het om je te beschermen. Blijf in Syrië, Gaza of Soedan. In België ben je niet veilig.

Groetjes,

De Belgische minister van Asiel en Migratie (dus die kan het wel weten)

Matthias Vangenechten