The Vremde Mirror

De Europese Unie laat weten dat ze met spoed bezorgd zal reageren op de situatie in Venezuela. Ze maakt hiervoor pakketjes bezorgdheid vrij die bedoeld waren voor Gaza en Oekraïne.

Voorzitster van de Europese Commissie Ursula von der Leyen heeft er goede hoop in dat de EU snel bezorgd zal reageren op de ontwikkelingen in Venezuela. ‘Er is onder de lidstaten een grote eensgezindheid dat de toestand zorgwekkend is en dat de EU best zo snel mogelijk van zich laat horen. Maandag komen de EU-leiders met spoed bijeen om concreet uit te stippelen in welke vorm er bezorgd zal worden gereageerd, of het gaat om ernstige bezorgdheid en of we bij aanhoudende schendingen van het internationaal recht gaan bekijken of het internationaal recht is geschonden.’

Von der Leyen verzekert dat de EU over voldoende middelen beschikt om bezorgd te reageren. ‘We maken pakketjes bezorgdheid vrij die bedoeld waren voor Gaza en Oekraïne. We blijven ook bezorgd over de situatie daar, maar zetten die efficiënter in. Vooral als het gaat over Gaza is er veel onderbenutte bezorgdheid. Die kunnen we dan beter herlokaliseren.’

‘In afwachting van een mogelijk bezorgde reactie blijft de EU de situatie op de voet volgen.’ Von der Leyen sluit evenmin uit dat de EU snel tot een akkoord komt voor een oproep tot dialoog en vrede. ‘Ook voor een repatriëring van de doekjes voor het bloeden uit Gaza is een groot draagvlak. Mocht de situatie escaleren, is het zelfs mogelijk dat de EU ongerust zal reageren. Laten we ook niet op de zaken vooruitlopen. Zulke statements zijn symbolisch krachtig, maar voegen ze werkelijk iets toe?’

Von der Leyen zegt dat ze de bezorgde reactie van de EU eerst nog zal bespreken met een aantal partners. ‘Hopelijk kunnen we samen met Amerika onze bezorgdheid uiten over de situatie in Venezuela. Kwestie van maximale impact te hebben.’

Het is weer de tijd van de goede voornemens. Ook minister van Defensie Theo Francken wil zichzelf in het nieuwe jaar blijven uitdagen. ‘Ik geef toe dat het ambitieus is om geen wereldoorlog te ontketenen, maar het is zeker niet onrealistisch.’

Meer sporten, een taal leren of minder drinken. Tenzij je een VRT-medewerker bent met een rijbewijs, zijn dat voornemens die voor de meesten geen uitdaging vormen. ‘De essentie van goede voornemens is net dat ze een stevige uitdaging zijn’, aldus Francken. ‘Goede voornemens waarvan je weet dat je ze zult halen, zijn een beetje bespottelijk.’

‘Ik ontken niet dat het als minister van Defensie met een X-account niet eenvoudig is om geen wereldoorlog te ontketenen’, erkent Francken. ‘Maar ja, dat zijn omstandigheden waar niet veel aan te doen valt. Ik snap dus de twijfels over mijn goede voornemen. Niet te vergeten dat ik nu wel de sterkst mogelijke motivatie heb om er alles aan te doen om een wereldoorlog te voorkomen: ik kan niet tegen mijn verlies.’

‘Heb ik de lat te hoog gelegd voor mezelf?’ vraagt Francken zich hardop af. ‘Misschien. Goed mogelijk dat ik op 3 januari al spijt krijg van mijn goede voornemen en dat het me nog lang zal achtervolgen. Maar positief blijven: het is al de ochtend van 2 januari. Ik wil de wereld verbazen waartoe ik in staat ben. Persoonlijk ben ik vooral benieuwd hoe de combinatie gaat uitpakken met mijn andere goede voornemen om vaker berichten in het Russisch op X te zetten.’

Francken benadrukt dat het goede voornemen één jaar van kracht is. ‘Daarna zien we wel weer.’

Het was al bij al een rustige nieuwjaarsnacht in Antwerpen. De Antwerpse politie kreeg verschillende meldingen binnen van vuurwerkknallen, maar die bleken stuk voor stuk vals. Het ging telkenmale gewoon over granaatexplosies.

De Antwerpse politie maakt gewag van een stijgend aantal vuurwerkmeldingen tijdens nieuwjaarsnacht die uiteindelijk allemaal niet meer zijn dan ontplofte granaten of andere explosieven. ‘We kunnen spreken van een trend. Mensen horen een knal en denken aan verboden vuurwerk en lichten ons in. Heel begrijpelijk natuurlijk: er moet zo maar eens iemand gewond raken.’

‘We zijn blij dat burgers het vuurwerkverbod helpen te handhaven, maar al deze loze meldingen zorgen er wel voor dat we nodeloos tijd, middelen en manschappen moeten inzetten’, aldus de Antwerpse politie. ‘In drie jaar tijd was er maar één terechte melding. Een man die thuis geen granaat meer liggen had en dan maar met vuurwerk op pad ging. Kan gebeuren natuurlijk. De vraag is hoelang we alle meldingen nog aankunnen.’

De politie van Antwerpen verzekert dat de melders niets te vrezen hebben. ‘Eentje, een bewoonster uit Hoboken die het echt te bont maakte, krijgt wel een uitnodiging in de bus. Zij meldde drie keer op een uur tijd vuurwerkexplosies terwijl het drie keer een ontplofte granaat betrof. Ze krijgt een gratis cursus om het verschil tussen feestelijke en professionele knallen te leren herkennen. Daagt ze niet op, krijgt ze een GAS-boete.’

Tony (54) geeft toe dat hij vannacht de politie heeft gebeld. ‘Je moet dat verstaan. De hele buurt lichtte op. Ik won hier nog maar pas, ik dacht niet aan een granaat. Maar zo heb ik meteen een goed voornemen voor het nieuwe jaar: ik moet minder snel van het negatieve uitgaan. Het geeft me hoop dat Antwerpenaren hun gezond verstand gebruiken en het vuurwerkverbod niet aan hun laars lappen.’

Wat is er van de sport in 2026 in de Vlaamse sportmedia? Wij keken in onze glazen bol en schotelen u de markantste bevindingen voor.

Januari

In een veelbesproken interview zegt dj en Instagrammer Ruben Van Gucht dat sportverslaggeving te veel draait rond de persoonlijkheid van de sportjournalisten die zichzelf te veel beschouwen als een merk dat moet worden verkocht. Dat schaadt volgens Van Gucht niet alleen hun geloofwaardigheid, het zit ook hun journalistieke werk in de weg omdat op een goed voetje staan bij sportvedetten positief op hen afstraalt en het merk dat ze willen verkopen, maar hen afhankelijk maakt van die sportvedetten.

Februari

Sporza werft een sportjournalist aan die zich tijdens de sollicitatieprocedure voordeed als content creator. Wanneer het bedrog uitkomt, wordt de man op staande voet ontslagen.

Gelukkig vindt Sporza onmiddellijk een vervanger. Van alle kandidaten kon Klaas (10) het beste ‘Wout, heb je vannacht goed geslapen?’ uitspreken.

Maart

Gaat het dan toch gebeuren? Remco Evenepoel wordt tijdens zijn training gespot op Nokere Berg. Vlaamse wielerjournalisten dromen een week lang dat hij alsnog start in Nokere Koerse.

April

Wout van Aert zorgt voor een vredesdeal in Oekraïne, hij gaat betogen in Iran voor mensenrechten, hij redt de rechtsstaat in Amerika en wint Parijs-Roubaix. (Hij vormt ook een regering in Brussel, maar we willen het ergens ook geloofwaardig houden, maar ja, het is nu eenmaal zo.) Hans Vandeweghe schrijft een column waarin hij zich afvraagt waarom Van Aert geen vrede heeft gesticht in Soedan.

Mei

In de strijd om de landstitel koopt Club Brugge-voorzitter Bart Verhaeghe spelers en een scheidsrechter om. ‘In een ideale wereld kun je hier deontologische vragen bij stellen, maar de voetbalwereld is wat hij is’, analyseert voetbaljournalist Peter Vandenbempt. ‘Verhaeghe heeft inderdaad het geld, maar met louter geld kom je er niet. Je moet de durf hebben om het te doen. De timing moet goed zitten. Op korte tijd moet je in alle discretie de juiste mensen vinden die met je tot een akkoord willen komen en je moet ook nog eens onder hoge tijdsdruk een akkoord bereiken. Dat vergt veel peoplemanagement. Men doet daar veel te gemakkelijk over. Dus alles bij elkaar opgeteld, zeg ik: chapeau Bart Verhaeghe.’

Juni

FIFA-baas Gianni Infantino reikt aan de Amerikaanse president Trump de zilveren FIFA Unmissable Face Price uit voor de persoonlijkheid die tijdens het WK voetbal het vaakst in beeld komt. Alleen Karl Vannieuwkerke doet beter.

Juli

Remco (dat is voor niet-sportjournalisten Remco Evenepoel) opent voor het eerst sinds hij een kind een drinkbus gaf het VRT-journaal. Aanleiding voor het item van ruim tien minuten is dat hij in een kort interview na een Tourrit zegt dat de media-aandacht hem soms wat te veel wordt en dat de pers graag van een mug een olifant maakt.

Vive le vélo geeft voor het goede doel het T-shirt van Vive le vélo weg dat Trump droeg tijdens de slotceremonie van het WK voetbal.

Augustus

Van Aert wil een trainingsritje op Strava herbekijken, maar vindt zijn wachtwoord niet. Wat moet hij doen? Hij overloopt alle opties en zucht. Ten einde raad surft hij naar http://www.sporza.be.

September

Jan Bakelants zegt dat hij mis was.

Oktober

Roger Housen verwondert zich over de praktijken en het niveau van voetbaljournalisten. ‘De ene dag doen ze een analyse die er knal naast zit, maken ze de volgende dag gewoon een nieuwe analyse. Zo kan ik het ook.’

Onrust bij Anderlecht: de positie van de trainer staat al twee weken niet ter discussie.

November

Het Huis doet zijn reputatie opnieuw alle eer aan, zo ook in de aflevering met Sammy Neyrinck. ‘Ik had niet verwacht na vijf minuten al emotioneel te worden’, erkent Eric Goens.

December

Sporza neemt de kritiek ter harte dat het te eenzijdig focust op de populaire events in de populairste sporten. Daarom schenkt Sporza een hele namiddag aandacht aan de beste Belgische zwemmers, atleten, gymnasten en judoka. Of toch aan de beste Belgische zwemmers, atleten, gymnasten en judoka die deelnemen aan de Turbo Cross.

In meerdere steden hebben voorbijgangers de voorbije dagen geschokt gereageerd op daklozen die hun dakloosheid niet achter vier muren beleven. Voorbijgangersorganisatie En Passant roept overheden op om voorbijgangers beter te beschermen tegen beelden van daklozen in de kou.

‘Ik ben open-minded en vind dat alles moet kunnen’, zegt Kurt. ‘Dat wil niet zeggen dat je anderen met je hele leven moet lastigvallen. Iedereen heeft weleens een probleempje, maar om dat dan direct op straat te gooien? Ik hoef die vrieswonden in je gezicht niet te zien. Ziekmakend om naar te kijken. Sommige daklozen liggen letterlijk met hun hele hebben en houden op straat. Ik voelde me er onlangs bijna ongemakkelijk van worden. Al een geluk was het te koud om er lang bij stil te staan.’

Dakloze Jean toont schuldbesef: ‘Het is vreselijk om te zien met welke gewrongen blik mensen met volle winkeltassen je aankijken. Dan weet je dat je deze mensen pijn doet. Al mogen we het probleem ook niet overschatten. Het effect van mijn aanwezigheid is op velen onbestaande. De meesten lopen gelukkig je straal voorbij. Sommigen in een wat gehaastere tred. Maar ze bewijzen dat je uiteindelijk wel gewend raakt aan daklozen op straat.’

Volgens voorbijgangersorganisatie En Passant is er sprake van een structureel probleem. ‘Meer en meer daklozen confronteren de buitenwereld met hun dakloosheid. Zeker in barkoude tijden kan dat voor oncomfortabele gevoelens zorgen. We respecteren de keuze van daklozen om dakloos te zijn, maar houd het binnenskamers in plaats van dat zo publiek te doen. Aan de regeringen in dit land om voorbijgangers beter te beschermen tegen deze vreselijke beelden. Bijvoorbeeld door zones af te zetten waar daklozen zich kunnen ophouden, ver weg van winkelstraten en stations.’

‘We verkiezen ook dat daklozen in een aangepaste afgesloten omgeving hun dakloosheid beleven’, aldus de federale regering. Die lanceert een sensibiliseringscampagne waarin ze daklozen confronteert met foto’s van de blikken van voorbijgangers die een dakloze opmerken om zich bewust te worden hoe confronterend kijken naar een dakloze is. ‘We stellen verheugd vast dat de meeste daklozen openstaan voor een dak en vier muren. Meer kunnen we niet doen.’

Het einde van het jaar wordt druk gevierd met lijstjes en prijzen. Traditioneel reiken wij elk jaar vanaf heden (een traditie moet eens op een dag beginnen) de prijs voor allesweter van het jaar uit. De prijs gaat naar de persoon in het medialandschap die overal verstand van heeft en die kennis altijd en overal overdadig en onbaatzuchtig met de massa deelt. Dat wordt onzes inziens nu eenmaal te karig beloond. Ondanks het korte bestaan ervan is deze prijs tot de belangrijkste eindejaarsprijs uitgegroeid, weliswaar en uiteraard na de prijs voor Jean-Luc Dehaene van het jaar en de prijs voor Wilfried Martens van het jaar.

Wie is de allesweter van het jaar? Ontdek het juryrapport hieronder. Tussen haakjes de ranking vorig jaar, mocht er toen een prijs zijn uitgereikt.

5 (38) Jan Bakelants

Zelden drukte een jury zo eensgezind haar bewondering uit. Bakelants houdt als de Maarten Boudry van de koers meervoudig laureaat van alles buiten de koers tenzij er een Palestijnse vlag wappert langs het parcours Maarten Boudry net buiten de top 5. De jury stelt vast dat Bakelants zijn imago niet in de weg laat zitten van zijn ambities. De jury illustreert overvloedig: Bakelants geeft wielercommentaar op VTM aan de zijde van Michel Wuyts en in Wielerclub Wattage zit hij met Ruben Van Gucht. Parijs-Roubaix levert spontaan en geen dag te vroeg haar bijnaam van hel in. Het onomstotelijke bewijs, aldus de jury, dat Bakelants met een hoger plan bezig is. De jury begrijpt dat over wielrennen inzichten delen een aardig lanceerplatform kan zijn, maar waarschuwt Bakelants dat hij hier niet te lang in mag blijven hangen. De jury constateert gelukkig dat Bakelants hiervoor openstaat, zo niet staat te popelen om zich publiek breder te oriënteren. De jury wil hem met deze vijfde plaats sterk aanmoedigen om zijn alomvattende inzichten niet te beperken tot één thematiek. Waarom niet als tafelspringer in De Tafel van Gert? De Afspraak op Vrijdag zal snel volgen.

4 (2) Rik Torfs

Het verminkt het hart van de jury dat ze Rik Torfs niet kan belonen met een plaats in de top 3. De jury ambieert nochtans niet even hoog in aanzien komen te staan als De Standaard, Rik Devillé en jeugdige klimaat- of Gazademonstranten. In het licht van eerdere prestaties baart het de jury grote zorgen dat hij alleen nog wordt uitgenodigd in talkshows wanneer de Kerk op een manier in opspraak komt – al vermindert dit het aantal aanleidingen om Torfs uit te nodigen in de praktijk niet. Toch vreest de jury dat de professor ondanks zijn inspanningen op X (die tot lof van de jury het tegendeel bewijzen) aan de omgekeerde Jan Bakelants-beweging is begonnen. Als Torfs louter nog wordt uitgenodigd om over de Kerk en niets anders dan de Kerk te praten, waarvan hij overigens niet de woordvoerder is, zo weet hij herhaaldelijk bij wijze van geheugenhulpje te melden, ontstaat de perceptie dat Torfs een kerkjurist is.

3 (8) Mark Elchardus

De jury is unaniem onder de indruk van deze laatbloeier. Elchardus vult de zorgelijke leemte die Mia Doornaert dreigde achter te laten nu zij uit de top 30 van deze hitparade is getuimeld. De jury prijst Elchardus niet zozeer omdat hij zo veel weet, maar wel omdat hij voor elk maatschappelijk fenomeen een heldere verklaring heeft die bovendien geheel overeenstemt met wat de Vlaming (aanduiding voor een enkelvoudige entiteit van de consistent denkende groep genaamd ‘Vlamingen’) vindt. Opgelet, het is niet zo dat Elchardus één verklaring heeft voor alles: soms is migratie het probleem, soms zijn rechters het probleem, doorgaans zijn ze dat allebei tegelijk. Wie dat met feiten weerlegt, bewijst wat Elchardus zegt. Wie niets zegt, is de zwijgende meerderheid die het met Elchardus eens is. Wie het eens is met Elchardus, is de bevestiging dat Elchardus gelijk heeft. Toch moet de jury vaststellen dat Elchardus niet elke week aan een talkshowtafel zit, begrijpe wie begrijpen kan.

2 (1) Stijn Baert

Wat is er aan de hand met Stijn Baert? De jury vraagt het zich weliswaar nog altijd vol bewondering af. De jury moet echter opmerken dat Stijn Baert zijn potentieel niet ten volle benut. De jury waagt het niet in zijn hoofd te kijken. Of doet een betekenisloze poging. Denkt hij dat alles na zijn virtuele eerste plaats vorig jaar vanzelf gaat? De jury begrijpt dat drukbezette mensen als Stijn Baert ook tijd willen vrijmaken voor hun hoofdbezigheid, maar is één boek over biefstuk-friet niet genoeg? Acht hij zich op sommige momenten misbaar? De jury moest dit jaar in de vakpers vernemen dat Stijn Baert selectief omgaat met mediaoptredens en alleen ingaat op uitnodigingen als hij echt echt echt niet kan weigeren. De verantwoording dat uitnodigingen slechts worden aanvaard wanneer ze werkelijk onvermijdelijk zijn, laat de jury in ontzetting achter. Het is als Ruben Van Gucht die zich berouwvol excuseert omdat hij nuchter achter het stuur is gekropen. Oké, dat zou best nog kunnen. De jury wil de laureaat hierna even persoonlijk toespreken. Beste Stijn, dat is net het probleem! Alsof het een deugd is om een avond niet in De Tafel van Gert te zitten! Het verklaart wel waarom de jury je zo weinig zag dit jaar. Laat de belachelijke kritiek dat je te vaak in de media komt je in 2026 niet het zwijgen opleggen. De jury weet wel beter. Dus zeg eens wat vaker ja tegen die talkshow, schrijf die column uit die in je zit maar die niks met geld te maken heeft, laat je een keertje vaker interviewen over je persoonlijke leven. De jury wil Stijn Baert feliciteren met deze tweede plaats, maar laat deze tweede plaats vooral een wake-upcall en aanmoediging zijn. De jury kijkt veelbelovend uit om in 2026 de echte Stijn Baert aan het werk te zien.

1 (12) Roger Housen

Zonder dissidente stemmen in haar midden kroont de jury Roger Housen tot allesweter van het jaar. De jury had bij aanvang van het jaar niet verwacht dat Housen het tot de top 1 zou schoppen. Behalve Housen zelf had niemand dat verwacht. Het is voor de jury de vraag of er iemand ooit het vlekkeloze parcours van Housen kan evenaren. Housen weet niet alleen alles, hij weet ook dat hij alles weet. Met een overtuigingskracht die je zelden ziet bij niet-mannen of mannen onder de 60 palmt hij iedereen in zijn omgeving in. Geen onderwerp maakt Housen bang. Zelfs over geopolitiek praat hij honderduit als men hem dat vraagt, weliswaar met wisselend succes, maar je kunt niet letterlijk over alles verstand hebben. Dat begrijpt zelfs de jury die hem dat op generlei wijze aanrekent. Bovendien kan hij de dag erna weer rechtzetten wat hij de dag ervoor zei, niet door zichzelf te corrigeren, maar door gewoon wat hij zegt als nieuw inzicht te poneren. De jury is werkelijk onder de indruk van Housens talent. Zijn enige gevaar in de toekomst is burgemeester van een centrumstad worden. Hoewel het ondoenbaar lijkt, denkt de jury graag mee na om nog progressie te boeken. Afgelopen jaar zat Housen in dezelfde week als tafelspringer en als gast in De Tafel van Gert in dezelfde week. In 2026 op dezelfde dag?

De jury drukt haar oprechte felicitaties uit voor alle laureaten. Ze wenst hen een even alwetend 2026 toe. Al kijkt ze ook reikhalzend uit naar aanstormende talenten die ongeduldig columns schrijven, experimenteren met X-posts en ChatGPT LinkedIn-posts laten schrijven die zo onbegrijpelijk zijn dat ze wel kunst moeten zijn of vijf verdiepingen hebben gezien van een consultancybureau. De immer raak voorspellende jury verwacht met andere woorden voor 2026 bijzonder veel van Julien De Wit.

Het kerstmaal verliep dit jaar relatief vreedzaam. Migratie werd pas opgediend na het voorgerecht. Het kwam weliswaar tot enkele intrafamiliaire schermutselingen, maar het grote geweld bleef in tegenstelling tot vorig jaar uit. Een verslag van onze reporter ter plaatse.

Vorig jaar kwam migratie al ter sprake voor de aperatiefhapjes. Een hevig Gaza-debat moest dan nog volgen. Een programmatiefout die sluimerende familievetes heeft doen escaleren. Daarom werd angstvallig uitgekeken naar kerstavond 2025 die de grootste familiebijeenkomst in een jaar beloofde te worden. Volgens de organisatoren zelfs de grootste in de hele familiegeschiedenis.

De avond trok zich behoedzaam op gang. Er werden politieke uitspraken gedaan tijdens de aperitiefhapjes, maar die leidden tot instemmend gebrom. Knap gedaan van de premier met Euroclear, echt een staatsman, al bleek dat niemand echt kon uitleggen wat hij nu zo knap heeft gedaan. ‘Maar is De Wever ook de nieuwe Jean-Luc Dehaene’, wilde nonkel Ivan weten terwijl hij iedereen aan tafel aankeek.

Ook de soep werd in relatieve rust verorberd. Ze werd even heet toen nonkel Stijn een PowerPoint projecteerde met een grafiek hoe de tewerkstellingsgraad aan tafel tegenover vorig jaar is gestegen en bijna maximaal is. Hij concludeerde zonder iemand te willen viseren: als je echt werk wilt, vind je werk. Schoonbroer Christophe haalde daarna zijn smartphone boven en vroeg louter uit interesse hoe oom Luc zijn dagen nu al twee jaar vult.

Tijdens het voorgerecht deed schoonmoeder Mia enkele pogingen om het te hebben over Hamas. Maar haar pogingen werden slinks tenietgedaan door de gastheer en gastvrouw des huizes die het over een veiligere boeg wilden gooien en prompt een onderwerp aansneden dat in tijden dat de internationale rechtsorde wordt vernield iedereen beroert: de dreiging van woke.

Een onschuldige vraag vlak voor het aanrukken van het hoofdgerecht deed de sfeer voor de rest van de avond wankelen. Of nichtje Lies (14) nu eindelijk al een lief heeft. Jazeker, kon ze voor het eerst zeggen, waarna ze trots over hem begon te vertellen. Zou het kerstmaal ook een migratiediscussie hebben opgeleverd, mocht nichtje Lies (14) geen Belg met Marokkaanse overgrootouders hebben uitgekozen? We zullen het vermoedelijk nooit weten.

Voor de gastheer- en vrouw des huizes was het ineens alle hens aan dek. Buitenstaanders zou het opvallen dat de gastheer plots over kernenergie wilde praten en dat de gastvrouw het warme weer van de afgelopen weken al even plots verontrust. ‘Zou dat toch niks met die klimaatverandering te maken hebben waarover wordt gesproken?’

Helaas, hun oprechte intenties ten spijt, ontspon er aan tafel een migratiedebat dat Vlaamse families traditioneel in twee groepen splijt. Enerzijds heb je de groep die vindt dat het migratiebeleid veel strenger moet en dat dat alleen kan met N-VA, anderzijds heb je de groep die vindt dat het migratiebeleid veel strenger moet en dat dat alleen kan met Vlaams Belang.

Bij aanvang van het dessert waren de verwijten bijwijlen bits en persoonlijk. De gastvrouw des huizes wilde een herhaling van vorig jaar vermijden. Ze had nog een troef achter de hand. Zou ze die gebruiken? Ze aarzelde. Ze keek haar echtgenoot aan die met glazige ogen voor zich uitstaart. Ze aarzelde niet langer en sprak fors en onverbiddelijk: ‘Dat is allemaal iets met die Ruben Van Gucht.’

De familie-eenheid was gered. Na een avond vol warmte en verbondenheid, trokken de gasten enkele uren later in vrede naar huis.

Het einde van de Warmste Week is in zicht. Dat betekent traditioneel dat regeringen een cheque geven ten belope van een bedrag dat ze eerder in veelvoud hebben bespaard. Niet zo dit jaar. De Vlaamse regering vindt dat te goedkoop en wil er alles aan doen om alle ziektes onzichtbaar te maken.

‘Ik ben blij dat de Warmste Week het grandioze succesverhaal van onzichtbare ziektes flink in de verf heeft gezet’, aldus Vlaams minister-president Matthias Diependaele. ‘Mensen met een onzichtbare ziekte zijn een voorbeeld voor al wie een zichtbare ziekte heeft. Ze blijven functioneren hoewel ze daar eigenlijk niet toe in staat zijn. Dat bewijst hoe veerkrachtig mensen kunnen zijn zonder dat dat meteen leidt tot extra uitgaven.’

‘Als regering willen we ons steentje bijdragen’, belooft Diependaele. ‘De situatie is erg oneerlijk. Sommige zieken krijgen zorg, uitkeringen en medelijden door het loutere feit dat hun ziekte wel zichtbaar is. Als persoon met een onzichtbare ziekte is het heel pijnlijk om zo te worden benadeeld. Ze nemen hun verantwoordelijkheid, maar worden niet gezien. Daarom streeft de regering ernaar om alle ziektes op termijn onzichtbaar te maken.’

‘Door onzichtbare zieken aandacht te geven, krijgen we een realistischer beeld van ziek zijn’, weet Diependaele. ‘Nu denken we te vaak dat een zieke in zijn bed moet liggen en moet worden verzorgd, terwijl ziekte ook iets kan zijn waar je mee moet leren omgaan. Je kunt als zieke perfect blijven functioneren zonder dat iemand iets van je ziekte weet. Waarom lukt de ene dat wel en de andere niet? Het is ook een stukje de omgeving die te snel labelt waardoor de zorg ontspoort. Zeg daarom eens tegen een naaste die zegt ziek te zijn dat je er niks van ziet.’

Het is niet de enige inspanning die de Vlaamse regering levert. Daarnaast schenkt ze een cheque voor mensen met onzichbare empathie voor onzichtbare ziektes. ‘Een begrotingsneutrale maatregel’, stelt Diependaele gerust.

Peter wordt elk jaar nog diep geraakt door het kerstverhaal. ‘Het beeld van een jong koppel dat nergens terechtkan en uiteindelijk in een stal belandt, maakt me nederig en stil. We moeten deze prachtige traditie beschermen tegen woke gekken die vluchtelingen helpen.’

In zijn warme met kerstverlichting versierde woonkamer vertelt Peter over zijn liefde voor het kerstverhaal. ‘Het is de pure eenvoud die me raakt. Hoe twee gewone mensen van herberg naar herberg trokken, hoe er niemand een plekje voor de nacht aanbood en hoe ze uiteindelijk in een stal belandden om daar het leven te geven aan een kind. Ja, het emotioneert me als ik erover vertel. Het zijn dit soort verhalen die ons nederig en barmhartig moeten stemmen en onze beschaving hebben gevormd.’

‘We moeten het kerstverhaal blijven vertellen zodat onze kinderen en kleinkinderen weten wat onze waarden zijn’, aldus Peter die ook waarschuwt. ‘Die traditie dreigt kapot te gaan door de woke waanzin om mensen zonder papieren te helpen. Dat raakt me echt diep. We kunnen niet zomaar willekeurige vreemde mannen uit het Oosten binnenlaten en iedereen helpen die het naar eigen zeggen moeilijk heeft. Vlaanderen kan niet voor de hele wereld herberg spelen.’

Wat Peter juist zo raakt in het kerstverhaal? Hij moet niet lang aarzelen: ‘De boodschap van verbinding. Het kerstverhaal is een belangrijke les voor ons. Het toont hoe hard en kil de wereld kan zijn. Maar ook hoe warm de wereld kan zijn door spontaan de deur voor vreemden in nood open te houden en naar elkaar om te kijken. Hoe twee mensen op de vlucht nergens welkom bleken, is iets dat ik niet kan begrijpen en nooit wil begrijpen.’

Tom Waes reageerde in een talkshow op de Litouwse televisie zichtbaar aangedaan toen hij beelden van zichzelf te zien kreeg in een talkshow op het bekendste kanaal van Panama. Daar barstte hij in snikken uit tijdens de getuigenis van de ouders van een verkeersslachtoffer. Opgelet: dit artikel bevat beschrijvingen van beelden die niet geschikt zijn voor gevoelige lezers.

De Litouwse talkshowpresentator geeft Waes de kans om te reageren op beelden van een geëmotioneerde Waes in een Panamese talkshow (voor de kenners van het genre: de best bekeken). ‘Ik weet niet goed wat te zeggen. Het is heel heftig om jezelf zo ontredderd te zien.’ De presentator vraagt Waes of hij het er moeilijk mee heeft. Dat is het moment dat Waes breekt. Hij laat een stilte. Veegt vocht weg. ‘Ja, heel moeilijk. Het komt binnen. Hard binnen.’

‘Zie me daar nu zitten, een grote brok ellende’, snikt Waes zijn woorden aan elkaar. Hij zoekt ook een verklaring: ‘En dan denken sommigen wellicht waarom? Je kunt maar vatten wat dat is als je zoiets zelf hebt meegemaakt. Dat onder ogen komen van nabestaanden van verkeersslachtoffers door een dronken bestuurder als je zelf bijna een dode op je geweten hebt … Het is echt zwaar, ja. Bijna niet te dragen.’

Waes getuigde over zijn geëmotioneerde getuigenis over zijn geëmotioneerde getuigenis in De Tafel van Gert. ‘Ze hadden gezegd dat ze heftige beelden zouden tonen. Je denkt van jezelf dat je na die hele zelfgezochte stoet aan talkshows wel tegen wat emoties kunt. Maar dan laten ze die beelden zien van jou met tranen in je ogen aan een talkshowtafel. Dat doet echt wat met een mens.’

Dan volgen de beelden uit de Litouwse talkshow. ‘Het is de eerste keer dat ik de beelden zie. Je ziet daar iemand die gebukt gaat onder de schaamte en verantwoordelijkheidsgevoel.’ Verhulst stelt empathisch vast dat Waes het weer moeilijk krijgt. ‘Ja Gert, goed dat je me eraan doet denken. Ik krijg het inderdaad weer moeilijk om mezelf zo van de kaart te zien. Zie, de tranen springen weer spontaan en zonder dat ik het wil in mijn ogen. Je zou er compassie mee krijgen. Of jij dan niet, Gert?’

‘Dank voor je getuigenis, Tom. Na de pauze halen we de ja-neebordjes boven voor de vraag ‘mogen fietsers zonder fluohesje ’s nachts de baan op?’ Straks het resultaat!’