The Vremde Mirror

Met Julien (101) is de laatste Brusselaar overleden die een Brusselse regering heeft meegemaakt. De laatste tien jaar van zijn leven leefde hij in ballingschap in Vilvoorde, nadat hij een poging ondernam om na 85 jaar de regeringsonderhandelingen (2024-2030) herop te starten.

Julien zag het levenslicht in maart 2024, drie maanden vooraleer de laatste Brusselse verkiezingen plaatsvonden. Er volgden onderhandelingen van enkele jaren die op niets uitdraaiden. De dan nog huidige Brusselse regering bleef nog elf jaar in lopende zaken, maar uiteindelijk ontbond die ook zichzelf.

Het leven van Julien stond in het teken van de onvermoeibare strijd om dit vergeten stukje Brusselse geschiedenis levendig te houden. Hij kon honderduit vertellen hoe een Brusselse regering bestond uit een meerderheid binnen twee taalgroepen, circa negen partijen telde en dat die regering eigen bevoegdheden had die conflicteerden met andere bestuursniveaus en de regering functioneerde als een soort overkoepelend geheel van negentien gemeenten en zes politiezones.

Zijn boodschap was glashelder: nie wieder! Jarenlang waarschuwde hij voor de verleiding om een regering te vormen, wat logischerwijs tot een totale onbestuurbaarheid van Brussel zou leiden. Het is al moeilijk genoeg om Brussel zonder regering te besturen. Mettertijd vervaagde de herinnering aan dit verleden en werd Julien als een fantast beschouwd, zeker omdat hij verzonnen entiteiten erbij betrok zoals de gemeenschappelijke gemeenschapscommissie.

Is het omdat langzaam almaar minder mensen zijn zorgen over een nieuwe Brusselse regering serieus namen? Er is niemand die weet wat Julien bezielde toen hij tien jaar geleden van kant veranderde en de regeringsonderhandelingen besloot herop te starten. Die lagen inmiddels 85 jaar stil. Hij stierf eenzaam in Vilvoorde.

Waar Julien minder graag over vertelde, is dat de laatste regeringsonderhandelingen in Brussel aan de basis liggen van een gitzwarte familietragedie. Zijn vader was betrokken bij deze onderhandelingen en die leverden hem zo veel bekendheid op dat hij voorzitter werd van Open Vld.