The Vremde Mirror

Johan (45) is een wielerliefhebber pur sang. ‘Voor de Ronde van Vlaanderen blijf ik altijd thuis’, zegt hij. ‘Het is geweldig om de renners te zien rijden op de wegen waar ik de rest van het jaar zelf fietsers uitscheld.’

‘Wat de Ronde van Vlaanderen zo aantrekkelijk maakt? De herkenbaarheid’, zegt Johan vol overtuiging. ‘Meer dan andere koersen. De renners leveren heroïsche prestaties op wegen waar jij de rest van het jaar zelf fietsers uitscheldt of van de baan rijdt. Dat maakt de beleving van de Ronde van Vlaanderen des te intenser.’

Johan neemt het parcours erbij waarop hij schijnbaar willekeurig enkele punten aanduidt. ‘Hier heb ik vorige maand nog een fietser voor paljas uitgescholden. En kijk daar, daar heb ik eergisteren een fietser de pas afgesneden waardoor die vol in de remmen moest. Of hier, op deze expresweg heb ik me even op het fietspad gezet om een vurige online comment over fietsers te posten. En straks rijden daar gewoon profrenners. Ik krijg er kippenvel van.’

‘Ik ken het parcours als mijn broekzak. Dat levert ook ergernissen op’, geeft Johan toe. ‘Soms zie ik ploegwagens twijfelen om een inhaalmanoeuvre te doen. Vorig jaar zelfs op een plaats waar ik een groep wielertoeristen in de berm heb geplakt. Dan zie ik mezelf wel het stuur van die ploegwagen overnemen en het peloton voorbijscheuren. Kennen ploegleiders het parcours wel, vraag ik me dan af?’

Uiteindelijk hoopt Johan maar één ding. ‘Dat de Ronde een eerlijke strijd wordt die niet wordt ontsierd door valpartijen. Ik loop altijd even weg van mijn tv als er renners vallen. Noem me overgevoelig, maar ik trek dat niet. Valpartijen horen kennelijk bij de koers, maar als je erover nadenkt speel je wel met mensenlevens.’