The Vremde Mirror

Filosoof Maarten Boudry hoopt dat Israël eventjes stopt met raketten afvuren en wat minder Palestijnse kinderen martelt en uithongert. Volgens Boudry raakt zijn strategische reserve aan drogredenen stilaan uitgeput.

‘Israël raakt verwikkeld in de ene bijna niet uit te leggen controverse na de andere. Een klein momentje van verpozing zou verkwikkend zijn’, aldus Boudry. ‘Twee dagen, meer heb ik niet nodig. Dat geeft me de ruimte om mijn voorraad drogredenen aan te vullen. Die staat historisch laag. Niet dat dat mijn grootste zorg is, maar mijn geloofwaardigheid dreigt eraan te gaan als ik geen deftige drogredenen kan ontwikkelen.’

‘Het zijn uitputtende tijden voor wie Israël een warm hart toedraagt in tijden van genocide en abnormale tijden’, erkent Boudry. ‘Door de slinkende voorraad drogredenen, moet ik ook een heel stuk selectiever zijn in het publieke debat. Alleen essentiële kwesties zoals de verdediging van rassenrealisten aan universiteiten neem ik nog aan. Je vraagt je af voor wie of wat ik dit doe. Ik vraag me ook soms af hoe ik dit volhoud.’

Boudry maakt zich vooral zorgen over zijn geslonken voorraad whataboutismes. ‘Ik probeer mijn identiteit nu op een andere manier vorm te geven, maar dat is toch een beetje kunst- en vliegwerk. Zo probeer ik op X de aandacht af te leiden van wat Israël doet, zoals door tekeer te gaan tegen het grote onrecht dat glyfosaat als gevaarlijk wordt bestempeld. Als het gevaarlijk was, had Israël Gaza er wel mee besproeid.’

Boudry stelt na één dag al verheugd vast dat Israël zijn noodkreet ter harte neemt. ‘Bij luchtaanvallen in Zuid-Libanon vielen minder burgerdoden dan gisteren. Er werd zelfs maar één ziekenhuis geraakt. En dan zelfs niet eens volledig. Dat is nu eenmaal wat beschavingen van niet-beschavingen onderscheidt.’