Politie neemt nep Pano-reportages in beslag van bende die politieke aandacht wil voor maatschappelijke wantoestanden

Bij een gerichte controle heeft de politie meerdere nep Pano-reportages in beslag genomen. Volgens de eerste beeldenanalyse gaat het uitsluitend om reportages die een maatschappelijke wantoestand aan de kaak stellen. De politie vermoedt dat het gaat om werk van een gecoördineerde sociale bende.

De grote hoeveelheid Pano-reportages werd aangetroffen in een voertuig dat op weg was in de richting van Brussel. Aan het stuur zat een straathoekwerker met naast hem een vrouw die al drie jaar lang droomt van een job in de culturele sector. De politie heeft hen opgepakt op verdenking van de productie van namaakgoederen, maar denkt dat ze slechts kleine garnalen zijn in een groter solidariteitsbendenetwerk.

‘Dit is duidelijk geen werk van toevallige enkelingen’, aldus de politie. ‘We hebben hier te maken met geëngageerde professionals met een sterk rechtvaardigheidsgevoel en een verontrustend grote kennis van structurele problemen in onze samenleving die opereren in een strak georganiseerd maatschappelijk middenveldkartel. Ze waren op weg naar het Vlaams Parlement, maar werden door ons tijdig onderschept. Alle namaakreportages zijn in beslag genomen en vernietigd.’

‘De beelden van de sociale wantoestanden zijn beelden van de realiteit waardoor je amper het verschil ziet met een echte Pano’, waarschuwt de politie. ‘Uit maatschappelijk verantwoorde overwegingen de indruk wekken dat het gaat over een Pano-reportage om politiek de aandacht te vestigen op een sociale wantoestand, is gewoon misleidend. Het is niet alleen vals, maar ook gevaarlijk. Als dit werd uitgezonden, dan hadden we te maken met een maatschappelijk onbehagen van 24 tot mogelijk zelfs 72 uur.’

‘Je mag er niet aan denken aan wat als deze georganiseerde empathiebende wel het parlement had bereikt’, aldus Vlaams minister-president Matthias Diependaele. ‘We zijn aan het ergste ontsnapt: aan parlementaire vragen over kinderarmoede, toxische stoffen die onze industrie produceert en voor het grote publiek nog onbekend zijn of politici die sociale organisaties verdacht maken.’