The Vremde Mirror

Het enige betrouwbare medium uit Vremde buiten paragnostische Agnes

Koude steen vergeleken met Liesbeth Homans

Hoe ver mag je gaan in het beledigen van gesteenten en mineralen? De eeuwenoude discussie is weer in volle hevigheid losgebarsten nu een koude steen vergeleken werd met Liesbeth Homans.

steen6

Het is moeilijk om er geen mening over te hebben. Een Vlaamse mineraloog vergeleek een specifieke koude steen (zie foto) met Liesbeth Homans. Is hij zijn boekje te buiten gegaan?

Nee, vindt het ene kamp. Het recht om stenen te beledigen die in het openbaar te vinden zijn is onbeperkt. Ook al is het noch geestig, noch functioneel, noch smaakvol. Het is niet omdat het hier een koude steen betreft, dat we plots van onze steen een hart moeten maken.

Daar gaat het niet over, meent een ander kamp dat het ontslag van de mineraloog eist. Hij kan onmogelijk zijn beroep uitoefenen als hij de objecten die hij objectief dient te benaderen zo vooringenomen te lijf gaat. Dan had hij maar journalist moeten worden.

Een volgend kamp (3/143) acht het beledigen van koude stenen onnodig provocatief, zielig en vindt het zwak om zaken met elkaar te vergelijken die zelf niet bij machte zijn glashelder weerwoord te bieden.

Andere kampen: moraalfilosofen die naar kerkvader Augustinus verwijzen, schetterende kerkjuristen, Bergen-Belsen en mensen die oordelen dat de Holocaust in iedere discussie nodeloos erbij gesleurd wordt.

Kan je stenen en mineralen zomaar uitmaken voor eender wat? Discussieer lekker mee via de geijkte fora. De koude steen laat het in ieder geval niet aan zijn hart komen.

Joriks ouders mogen niet op Facebook

Ouders op Facebook. Hoe ga je er als kind mee om? ‘Een heikele kwestie waarover de Europese Unie zich liever niet buigt,’ klaagt Jorik (9) aan. ‘Zolang de EU mijn ouders niet beschermt, moet ik het wel doen.’

fb

Bezorgde kinderen roepen de politiek op het matje. Door hun drukke online leven is het voor hen niet evident om hun ouders voortdurend in de gaten te houden wanneer ze op Facebook zitten.

Een van hen is Jorik (9). ‘Ik krijg het wel de volgende dag op de speelplaats te horen wanneer papa ’s avonds halfdronken de mama van een klasgenoot op Facebook voor hoer uitscheldt. Hij mag dan wel gelijk hebben, Facebook is niet het ideale medium om die kennis te delen. Maar breng hem dat maar eens bij.’

‘Niet het enige incident,’ zucht Jorik. ‘Mama, je hoeft die foto’s niet te delen waarop de zevenjarige versie van mezelf met steunwieltjes fietst. Papa, die oproep om moskeeën in brand te steken kon ietwat smaakvoller. Mama en papa, wiens idee is dat gezamenlijke profiel?’

Hij verwijt de EU laksheid. ‘Je kan perfect zeggen: vooraleer ouders inloggen op Facebook moeten ze toestemming vragen aan zoon of dochter. Doen ze dat niet, dan moeten ze een uur vroeger naar bed. Alleen laat de EU het na om een wettelijk kader te scheppen.’

Dus neemt Jorik zelf initiatief. ‘Ik redeneerde lange tijd als volgt: ik heb mijn ouders niks te zeggen, zij hebben per slot van rekening mij ook de les niet te spellen. Die tijd is voorbij, vrijheid misbruik je niet straffeloos.’

Leeftijdsgenoten vinden dat Jorik zijn ouders moet durven loslaten. Toch noemt hij zichzelf geen overbeschermend kind. ‘Later als ze groot zijn zullen ze mij dankbaar zijn.’