The Vremde Mirror

Het enige betrouwbare medium uit Vremde buiten paragnostische Agnes

Optimist hoopvol over voortgang staking

Ze zijn met betrekkelijk veel. Mensen die zich in zelfbeklag wentelen of gewoon een potje pathetisch mekkeren wanneer het woord ‘staking’ valt. Niels (28) snapt deze klagers niet. ‘De staking is nog niet voorbij. Geniet van het moment.’

optimist

‘Het is tijd voor een positief geluid,’ meent optimist Niels. ‘Je kunt wel denken: zo’n staking bij het spoor duurt niet eeuwig. Maar je kunt ook dit moment ten volle koesteren. Zoals je ook kunt denken dat de voortgang van de staking tot en met dinsdag gevrijwaard is in plaats van dinsdag reeds de laatste actiedag.’

‘Maar het is nu eenmaal bon ton om altijd defaitistisch te doen over stakingen,’ vervolgt Niels. ‘Het draait allemaal om mindset. Een dag zonder treinstaking is heus het einde van de wereld niet. Er zijn nog genoeg andere aanleidingen om te laat op je werk te komen, neerbuigend te doen over medeburgers of om jezelf als baken van perfect voorbeeldig gedrag te profileren.’

Jacques (59) is fatalist en vreest het ergste. ‘Ooit zal de aarde vergaan. Het einde van de spoorstaking is dus onafwendbaar.’

Niels heeft twee inspirerende boodschappen in petto voor doemdenkers geobsedeerd door stakingen. ‘Relax. En chill.’

Ter afwisseling eindigt Niels met een onvervalste positieve noot. ‘Er zal nog weleens iemand op zijn werk geraken met de trein, maar laat zo’n geïsoleerd geval de staking niet vergallen. In geen geval dat hij binnen de week thuisgeraakt.’

Magda mist interviews met gestrande treinreizigers door stevige avondspits

Ook dat nog. Alsof de spoorstaking alleen niet genoeg is, kwam Magda (56) door een uitzonderlijke avondspits pas tijdens de halve minuut buitenlands nieuws in het Journaal van 19 uur thuis. ‘Hoe kom ik nu ooit te weten hoe gestrande treinreizigers zich bij de staking voelen?’

file6

‘Een glaasje witte wijn, een plank kaasblokjes en gestrande treinreizigers die worden geïnterviewd. Qualitytime.’

Het was Magda gisteravond helaas niet gegund. ‘Je wilt toch altijd weten welke plannen in het water vallen, hoe de mensen zich daarbij voelen en aan wie ze de groetjes willen doen. Hopen ze op tijd thuis te komen of mag het gerust na middernacht zijn? Zijn ze deze chaos beu of kijken ze reikhalzend uit naar een volgende stakingsdag? Kunnen de reizigers in de trein die wel rijdt zitten of moeten ze rechtstaan? Ik moet het nu maar raden.’

Magda ziet één grote schuldige. ‘De vakbonden. Staakten zij niet, was ik op tijd thuis en miste ik niets.’

Of ze nu op zoek gaat naar interviews met mensen die later thuiskomen dan voorzien, getroffen door een uitzonderlijke avondspits, wil ze niet gezegd hebben. ‘Dat is toch niet hetzelfde. En waar vind je ze ook?’