Het gemeenteblad: een literaire analyse

door The Vremde Mirror

Vremde en ook een beetje Boechout | Belangrijke regel: het is niet omdat iets gratis is, dat u het gewillig en kritiekloos door uw strot moeten laten duwen. Bovendien bestaat, zoals u nu allen intussen wel weet, gratis niet. Zeker in het geval van het gemeenteblad dat wordt bekostigd MET UW BELASTINGGELD. Heel Vremde en Boechout krijgt deze propaganda in zijn brievenbus. Desondanks wordt dit stukje proza nooit aan kritische recensies onderworpen. Een onhoudbare situatie, daarom krijgt u hier een literaire analyse van wat u zo allemaal maandelijks te lezen krijgt. Als casus wordt het gemeenteblad van juli-augustus genomen.

Eerst een woordje over de titel: ’t Forum. Een forum vereist interactie en discussie. En die is er ook. Je kan zo hard roepen als je maar wil naar wat er op het niet-met optische witmakers gebleekte papier geschreven staat. Er is één beperking aan dit medium: er zal niet teruggeroepen worden.

boechout3

Niets zo belangrijk voor een prestigieus maandblad als de voorkant. Het oog wil ook wat. Sla je het open? Gooi je het meteen in de stoof? Of leg je het nog even weg om vervolgens toch in de stoof te gooien? Op de eerste pagina vallen meteen de djembés op. Dat is niet zonder betekenis: dit gemeenteblad vertegenwoordigt duidelijk een primitief volkje dat nog niet bij machte is om via gesproken taal te communiceren. De mededeling dat er een nieuwe afvalkalender juli-december 2014 is, is een surprise. En zal menig hartje sneller doen bonken. Voorts wordt ook de indruk gewekt dat er op je energiefactuur te besparen valt. Een mens wil met andere woorden niets anders dan zo snel mogelijk de eerste bladzijde omslaan.

Yes yes! Een NIEUWE afvalkalender.

Yes yes! Een NIEUWE afvalkalender.

Op de volgende bladzijde worden de momenten weergegeven wanneer de gemeente vlaggen uithangt. Dit ruikt verdacht hard naar een voorbijgestreefd nationalisme waarin symbolen prevaleren. Een vlag is niet meer dan een vodje stof waarachter mensen zich scharen om oorlog te voeren tegen mensen die zich scharen achter een vodje stof in andere kleuren. De primitiviteit van het volk waarover wordt geschreven, wordt zo ook hier weer, nu weliswaar iets subtieler, in de verf gezet.

Op de derde bladzijde spreekt de burgemeester zijn volk toe. Hij doet dat in de wij-vorm. Dit wekt de indruk dat er twee burgemeesters zijn. Technisch gezien zouden het er ook 186 kunnen zijn. Of zelfs 187. Dat is natuurlijk niet zonder reden gebeurd. De spanning wordt zo kunstmatig opgedreven. De lezer wordt bij het nekvel vastgegrepen. Hij wil weten hoeveel burgemeesters Boechout-Vremde nu telt. Dat het cursiefje door één burgemeester ondertekend is, doet zelfs vermoeden dat de verschillende burgemeesters niet door dezelfde deur kunnen. Ja, een enkeling vermoedt dat er een spannende plot volgt met aan het einde een afrekening in het burgemeestersmilieu die in het septembernummer zal opgelost worden. In ieder geval is de lezer nu erg benieuwd hoe dit verderop in het gemeenteblad zal uitgewerkt worden.

Voorts valt in dit cursiefje op dat niet alle zinnen van een werkwoord voorzien zijn. Werkelijk een schande. Of misschien koestert de burgemeester die in zijn pen is gekropen wel ambities om in de voetsporen van Hugo Camps te treden. Veel vragen, hoog tijd om met antwoorden op de proppen te komen.

Maar nog niet op de vierde en de vijfde bladzijde, die helemaal in het teken staan van de memorabele Gemeenteraad van 26 mei. Na een korte situatieschets zodoende ook de lezers die de vorige afleveringen van het feuilleton gemist hebben de kans te geven van alle ontwikkelingen op de hoogte te zijn, is het meteen tijd voor knetterende actie. Het begint al met een mysterie van formaat.

‘Een bewoner van de Witte Wijk overhandigde het resultaat van een rondvraag i.v.m. de heraanleg van de voetpaden, de aanplanting van bomen en de onderbeplanting in de Witte Wijk’

Naar de resultaten zelf is het gissen. Voor wie deze spanning nog niet ondraaglijk genoeg is, komt vervolgens de mededeling dat er een veiligheidsconsulent wordt aangesteld. Omdat de lol er helemaal af is wanneer we de plot helemaal zouden verklappen, springen we meteen over naar de beschreven interpellaties waarvan we de eerste graag toelichten. Een lid van de N-VA – u weet wel: de partij waar Koning Auto de plak zwaait – vraagt zich af waarom de gemeente niet meedoet aan de actie Met belgerinkel naar de winkel en doet zo uitschijnen bekommerd te zijn over de fietser. De schrijver van het gemeenteblad geeft hier voor het eerst blijk van een bijzonder gevoel voor ironie. Het smaakt zelfs naar meer.

NIET TE MISSEN! U kan dit allemaal zelf LIVE meemaken. Op maandag 29 september is iedereen uitgenodigd om in de raadzaal van het gemeentehuis de gemeenteraad bij te wonen. Wie weet bent u dan wel rechtstreekse getuige van een ontknoping in één van de vele meeslepende politieke dossiers.

Bladert u verder, dan ziet u veel aandacht voor milieu en duurzaamheid. U zou kunnen denken, aha ironie! Bomen uit het Amazonewoud die geveld worden ten bate van praatjes over een beter milieu en duurzamer leven. Dan vergeet u wel dat het gemeenteblad gedrukt is op Cyclusprint 100% post-consumer, niet gebleekt met optische witmakers. Gelukkig hebben deze twee bladzijden nog voldoende frivoliteiten in petto om u aan op te warmen. Om te beginnen is er de heerlijke alliteratie ‘groepsaankoop groene energie’. Zonder oog voor literaire hoogstandjes kom je niet aan de bak als auteur van gemeentebladen. Voorts wordt de lezer ook aangezet tot actie en engagement. De kwb zoekt een braakliggend stuk grond dat zonnig is en niet te nat en dicht bij het centrum van Boechout ligt. Een stevig eisenpakket en ronduit gevaarlijk, de kans is groot dat de lezer hierdoor afhaakt en verder porno gaat kijken diepzinnig gaat filosoferen over wat er in de afgelopen gemeenteraad is gezegd.

Diegene die intussen zouden vergeten zijn dat het hier nog steeds een primitief volkje betreft waarover wordt geschreven, worden op bladzijden 8 en 9 onder de kop ‘ontwikkelingssamenwerking’ met de neus op de naakte feiten gedrukt. Iemand uit Sevapur (Zuid-India) bezocht in mei Boechout en gaf tips mee om de lokale economie aan te zwengelen. Hij werd gretig verwelkomd. Heel Boechout kwam op straat en wilde een graantje meepikken van de Indiër zijn materiële en geestelijke rijkdom.

De hoop op een betere toekomst die door de Indiër wordt gecreëerd, wordt op pagina 10 meteen teniet gedaan. De lezer wordt eerst in een soort euforische trance gebracht om vervolgens tegen een complete ontnuchtering aan te lopen. Het leven zit vol tegenslagen en is niet zomaar een goednieuwsshow. Het gemeenteblad wil duidelijk een metafoor zijn voor het leven. Dit hoofdstuk over het OCMW mocht daarom absoluut niet ontbreken.

Toch is er voor deze werklozen, armoezaaiers en niet-lezers van The Vremde Mirror nog hoop om enige kleur te geven aan hun leven. Vanaf pagina 11 tot en met 13 krijgen deze stakkers allemaal suggesties om de kick van hun leven te beleven in eigen dorp. En dat kan op allerhande manieren. Zo wordt er elke dinsdag geboetseerd met klei. Voor wie dat nog niet opwindend genoeg is, kan er elke woensdag zowel in Vremde als in Boechout aan petanque gedaan worden. Zo blijft ook een primitief volk bezig. De aandachtige lezer valt het onmiddellijk op: sudokuavonden schitteren in hun afwezigheid. Aan dergelijke intellectuele uitdagingen is dit primitieve volk duidelijk nog niet toe.

Diezelfde aandachtige lezer valt op bladzijde 14 meteen de alliteratie Muzix muziekschool op. De auteur etaleert nu wel opvallend graag dat hij zijn stijlfiguren kent. Maar hij probeert zo de aandacht af te leiden van de inhoud. Het gemeenteblad sleept zich gezapig naar het einde. Het veelbelovende en frivole begin heeft plaatsgemaakt voor een weinig inspirerende schrijfstijl. De plot is warrig en het is erg onduidelijk hoe alle handelingen aan elkaar zullen gerelateerd worden aan het einde van de rit. De aankondiging van bridgelessen in het najaar op pagina 15 zijn niet meer dan een lichtje in de duisternis. Vooral voor de vele jongeren in de gemeente.

PROFICIAT KAREL BAETENS! U heeft een cadeaubon bij Kapper Joossen gewonnen.

Een leuk intermezzo wel zijn de tips wat te doen bij een hittegolf en ozonpieken. Er staan enkele verrassende wetenswaardigheden tussen. Zo wordt er aangeraden om in een koele omgeving te vertoeven bij hitte. Ook draag je bij een hittegolf best lichte kleding. Maar de meest verrassende tip komt toch wel aan het eind van het lijstje. Laat kinderen nooit achter in een geparkeerde auto! Menig ouder zal hier raar van opkijken, maar als het staat in een gezaghebbend maandblad als ’t Forum moet het wel waar zijn.

Voor de doorsnee lezer is het maandelijkse hoogtepunt natuurlijk het interview. Elke maand palavert men druk in de straten wie nu toch de geïnterviewde zal zijn in de volgende editie van ’t Forum. Zou het een vermaarde architect zijn die in binnen- en buitenland grootse bouwwerken construeert? Of een auteur die meedingt naar de Libris Literatuurprijs? Of misschien wel een politicus die heeft mee gesleuteld aan de zesde staatshervorming? In deze editie een bijenboer. Correctie: een bezige bijenboer! Vanuit literair standpunt niet oninteressant. Dit is een niet mis te verstane knipoog naar de uitgeverij De Bezige Bij. Waarom deze knipoog hier gebeurt en niet elders in het gemeenteblad wordt door literatuurwetenschappers nog verder onderzocht. Verwacht wordt dat de eerste scripties over dit onderwerp in mei 2015 van de pers rollen.

Maar goed, zo’n interview kan natuurlijk alleen maar het hoogtepunt zijn bij ontbreken van een satirische rubriek. Dat voelt de lezer ook aan. Satire is geen gemakkelijk genre. De redactie van The Vremde Mirror kan veel, maar zelfs hier is ze veel te ernstig en te onbekwaam voor. Het gemeenteblad laat hier een unieke kans liggen om boven de middelmaat uit te stijgen en een unieke toets te geven aan zichzelf.

Op de laatste pagina wordt nog eens heel subtiel verwezen naar de wijzigingen van de afvalophaling. Echte fijnproevers zullen dit weten te appreciëren, maar het is maar de vraag of dit bij het grote publiek zal opvallen.

Conclusie

Mensen die in de gemeente Boechout-Vremde wonen zijn primitief. Ze communiceren met djembés, zwaaien met vlaggen en leven op de kap van het OCMW. De stijl van het gemeenteblad is eerder zakelijk, met hier en daar een frivole uitspatting. Het vleugje ironie op bladzijde 5 verdient een bredere uitwerking en doet vermoeden dat de auteur van het gemeenteblad meer in zijn mars heeft dan hij in deze editie laat uitschijnen. Verder valt op dat het gemeenteblad erg gefragmenteerd is geschreven. Men blijft niet bij één onderwerp, maar er wordt gekozen om hoogstens twee bladzijden na elkaar in dezelfde setting te laten afspelen. De invloed van het postmodernisme is hier onmiskenbaar aanwezig. Voorts mist het gemeenteblad een satirische rubriek, helaas vergt zoiets veel durf, kunde en literair meesterschap. Het is maar de vraag of er in Boechout-Vremde zulk talent rondloopt.