The Vremde Mirror

Het enige betrouwbare medium uit Vremde buiten paragnostische Agnes

Iemand schrijft geen boek

Het Literaire Universum | Er heeft iemand geen boek geschreven. Een revolutionair concept dat de literaire wereld op haar grondvesten doet daveren. Zodanig zelfs dat er al sprake is van een nieuwe stroming: het feuilleblanche.

Er heeft iemand geen boek geschreven. Volgens mensen die het kunnen weten de trend van het literaire najaar. Veel onheil was te voorkomen indien deze trend zich eerder manifesteerde.

Er heeft iemand geen boek geschreven. Volgens mensen die het kunnen weten de trend van het literaire najaar. Veel onheil was te voorkomen indien deze trend zich eerder manifesteerde.

De Boekenbeurs belooft voor het eerst sinds het begin van de waarnemingen interessant te worden. Volgens trendwatchers wordt het niet schrijven van een boek een absolute trend dit najaar. Een anonieme schrijfster getuigt: ‘De trend was me volledig ontgaan. Als ik dat had geweten, had ik die intensieve research naar de straten waarin ik gewoond heb niet gedaan. Laat staan dat ik mijn stembanden zou hebben kapot gegild in mijn wagen.’

Iemand schrijft geen boek.

Zeer accurate reconstructie van iemand die geen boek heeft geschreven.

Maar wat is nu het geheim achter het niet schrijven van een boek? ‘Veel karakter tonen, niet bezwijken onder de druk, geen uitgeverij vinden en vooral veel inspiratie hebben om niet te schrijven,’ vertelt H. Brusselmans, de meest bekende niet-schrijver van Vlaanderen. ‘Ik had eigenlijk toch niks te vertellen. Dus heb ik ook geen boek geschreven. Niet om te choqueren, te provoceren of minderheden tegen elkaar op te zetten of zo, maar gewoon om te benadrukken dat mijn eigen uniciteit niet in een boek te vatten valt.’

Deze nieuwe literaire stroming, het feuilleblanche, kan volgens literaire onderzoekers wel eens een blijvertje worden. ‘Ondanks de hoge moeilijkheidsgraad. Het is in deze postmoderne tijden niet evident om niet achter je schrijftafel te kruipen en allerhande persoonlijke onzin neer te pennen waarin je jezelf op allerhande manieren blootgeeft,’ stippen ze aan.

‘Het is vooral een statement,’ vertelt Jef, beenhouwer en in zijn vrije tijd een fervent niet-schrijver. ‘Door geen boek te schrijven kan ik mijn online perfectie doorbreken.’ Welke raad heeft hij nog voor mensen die op het punt staan om niet met het schrijven te beginnen? ‘Niet twijfelen. Gewoon doen.’

 

Het gemeenteblad: een literaire analyse (de herkansing)

Het Literaire Universum | Juicht ende jubelt! Recent zat het gemeenteblad ook in uw brievenbus. Als het daartoe de kans al kreeg tenminste. Toen u de postbode zag aankomen, griste u het gemeenteblad al uit zijn handen vooraleer hij het in uw brievenbus had gestoken. U las het één keer, twee keer, drie keer, u fluoresceerde de belangrijkste passages net als u intussen het woord vooraf van meneer de burgemeester uit het hoofd kan opdreunen alsook de openingsuren van de bib van Vremde.

boechout3

Maar goed, dergelijke gezaghebbende bladen verdienen het natuurlijk om kritisch onder de loep te worden genomen. Dat deden we eerder al met het gemeenteblad editie juli/augustus.  We uitten gefundeerde kritiek, deden aanbevelingen en hoopten zo het literaire gehalte van ’t Forum op een hoger niveau te tillen. Nu is het als kritische waakhond uiteraard onze taak om te zien of onze aanbevelingen zijn opgevolgd en of het gemeenteblad zich eindelijk naast de werken van de grote literatoren der aarde als Vladimir Nabokov, Marcel Proust en Joy Anna Thielemans mag plaatsen.

Het antwoord is neen. Desondanks beginnen we met het goede nieuws. De plaatselijke sportvedettes worden in de spotlights gezet. Niet meer dan terecht. Sport is een belangrijke bindende factor in onze maatschappij. Zonder sport was er geen sport geweest. Op pagina 30 en 31 kan u een interview vinden met de Boechoutse sportieve trots. Dat doet het onheilsbericht op de laatste bladzijde dat er in het containerpark tot maar 15 minuten voor sluitingstijd toegang is meteen vergeten.

Maar belangrijker nog is het om te kijken wat er met onze aanbevelingen is gedaan. Weinig. De plot is en blijft warrig. Op het voorblad staan twee topsportende medemensen die pas aan het einde van het verhaal aan bod komen. Nu ja, verhaal. Het gaat van jubilarissen tot afgeschafte nachtbussen om vervolgens het te hebben over armoede, azalea’s kopen en een overzicht van de bezigheidstherapie voor linkse culturo’s in de maand september. De overgang van het ene thema naar het andere verloopt bruusk, zonder samenhang en doet de lezer algauw het vermoeden krijgen dat dit geen materiaal is dat kan meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, hoogstens naar de Libris Literatuurprijs.

Een belangrijk punt waar we het niet over gehad hebben in onze vorige literaire analyse van het gemeenteblad zijn de Vremderquota. Van bladzijde 17 tot en met 25 wordt er gewag gemaakt van 23 culturele of sportieve activiteiten.  U begrijpt even goed als ons dat er in Vremde meer te doen valt dan alleen maar een familiedag van de Scouts van Vremde en wat meelopen met een olympisch vlammetje. Zoals euhm dingeskes hé ge weet wel. Voilà. Het is dan ook een schande dat hier niet meer melding van wordt gemaakt. Het gemeenteblad heeft aldus ook nog eens jammerlijk gefaald in het halen van de Vremderquota.

Voorts vallen er weinig hoogstandjes te melden op literair vlak. Park Party is een mooie alliteratie, maar verdient een bredere uitwerking zodoende de stilistische capaciteiten van de auteur te bevestigen. Een literair werk moet een meerwaarde bieden, de lezer wakker schudden en hem in vervoering brengen. Sinds Gewoon Joy ligt de lat op literair gebied een stuk hoger, toch wil dat niet zeggen dat het gemeenteblad zich hier zomaar moet bij neerleggen. Het moet zich durven vernieuwen en de strijd durven aangaan met literaire meesterwerken als Gewoon Joy.

Die meerwaarde kan ook geboden worden via humor, een suggestie die we de vorige keer al maakten is een satirische rubriek. Maatschappijkritiek en humor verweven in één tekst, beter wordt het niet gauw denkt een weldenkend mens dan. Al zijn, zo hebben we ons laten vertellen, schrijvers van satire vaak niet de goedkoopste en al zeker niet de gemakkelijkste mensen die er op deze aardbol rondlopen. Gelukkig is de kans bitter klein dat u vaak satire leest, laat staan dat u zo iemand kent die het schrijft.

En dan hebben we het schokkendste nog voor het laatst gehouden. We citeren even een passage op bladzijde 10: ‘Samenaankoop groene stroom’ luidt daar de titel. Een onbegrijpelijke, maar vooral zeer pijnlijke titelkeuze. Door te kiezen voor het woord ‘samenaankoop’, kiest hij (hoministen zullen dit seksisme vinden en opwerpen dat het ook een zij kan zijn, omdat niet alleen mannen blunders maken en gelijk hebben ze) niet voor ‘groepsaankoop’ en laat de auteur een geniale alliteratie liggen. Dit bewijst nogmaals op flagrante wijze hoe de fundamentele literaire inzichten bij de auteur van het gemeenteblad ontbreken.

Conclusie

Sport verkoopt altijd, maar het leidt de aandacht af van het feit dat er voor de rest inhoudelijk en stilistisch nog veel werk aan de winkel is. Park Party is de meest gevleugelde alliteratie die er in 32 bladzijden gemeenteblad te vinden is. Maar ook inhoudelijk mag er meer samenhang zijn. De belangrijkste aanbeveling blijft evenwel dat het gemeenteblad als het zich wel verheffen tot literatuur een satirische rubriek mist. Net als wat halfnaakte vrouwen en volledig naakte vrouwen. Maar in hoofdzaak toch die naak… satirische rubriek.

 

 

 

 

Hervé von Kwakkelstein verkeerd geciteerd

Vremde | Gisteren verscheen bij de collega’s van Gazet van Antwerpen het meest spraakmakende interview sinds het begin van de mensheid. De gereputeerde journalist Ludwig Van Gelder sprak er met één van onze redactieleden, Hervé von Kwakkelstein, in kringen van The Vremde Mirror beter bekend als nakijkerd en manusje-van-alles. Helaas is hij in dit interview enkele keren verkeerd geciteerd.

‘Alles is parodie of ironie’, zou Hervé gezegd hebben. Dat is uiteraard niet zo. The Vremde Mirror is een eerbaar kwaliteitsmedium dat zich alleen toespitst op de werkelijkheid en deze voorziet van duiding, achtergrond en diepgravende analyses. Ironie en parodie is voor lieden die ter kwader trouw zijn en hun lezers op het verkeerde pad willen zetten. Schandelijke praktijken waar The Vremde Mirror zich bij dezen officieel wil van distantiëren.

Maar dat is niet alles. ‘Daarom gebruiken we pseudoniemen. Ikzelf schrijf onder de naam Hervé von Kwakkelstein’, lezen we even verderop. Deze passage en het woord ‘pseudoniem’ impliceren dat Hervé von Kwakkelstein Hervé von Kwakkelstein niet zou zijn. Een pijnlijke zaak. Hervé voelt zich gekrenkt tot in het diepste van zijn ziel en kampt hierdoor nu met een existentiële crisis en een zweertje aan zijn kleine teen.

Een volgende citaat. ‘De teksten zijn bij momenten hilarisch.’ Een objectieve journalist zou zoiets nooit schrijven. De teksten op The Vremde Mirror zijn waarheidsgetrouw, nimmer tendentieus en leggen altijd de vinger op de wonde. Zij pogen nooit hilarisch te zijn. Laat dat voor eens en voor altijd duidelijk zijn.

Nadien worden er in het desbetreffende artikel enkele beklijvende passages geciteerd die op The Vremde Mirror zijn verschenen. ‘Allemaal ironie uiteraard en de meeste hebben dit natuurlijk ook wel door,’ zou Hervé vervolgens gezegd hebben. Weerom een pijnlijk misverstand. Aangezien wij aan ironie niet meedoen, kunnen de lezers niks door hebben.

En last but not least: de titel. ‘Bloggers spotten met Vremde en met zichzelf’. Lachen met een grootmacht als Vremde ligt niet in onze aard, de belangen zijn daarvoor veel te groot. En spotten met onszelf al helemaal niet, dat pas niet bij het zakelijke imago van The Vremde Mirror. Omdat het niet voldoende kan benadrukt worden: de redactie van The Vremde Mirror kwijt zich van haar taak op een zelden geziene professionele wijze en legt daarbij de nodige ernstigheid aan de dag zodoende haar geloofwaardigheid niet op het spel te zetten. Het is dan ook pijnlijk om lezen hoe dit in één artikel helemaal onderuit wordt geschreven aan de hand van dingen die nooit gezegd zijn geweest.

The Vremde Mirror denkt nog na over eventuele verdere stappen, maar beseft dat de imagoschade toch al onherroepelijk is en dat het moeilijk is voor lokale dagbladen om dag in dag uit een even accurate berichtgeving aan de dag te leggen als The Vremde Mirror.