The Vremde Mirror

Het enige betrouwbare medium uit Vremde buiten paragnostische Agnes

Politici komen op straat: ‘Jongeren doen te weinig’

Vandaag vindt in Brussel (nogmaals) een grote betoging van politici plaats. Zij vinden dat jongeren te weinig doen voor het klimaat.

© Wikimedia Commons

Initiatiefneemster is Joke. Joke kunt u kennen als Vlaams minister van Leefmilieu, maar waarschijnlijk liever gewoon niet. Zij vindt het niet kunnen dat vele betogende jongeren ecologische praatjes verkopen, terwijl ze zelf het vliegtuig nemen om met hun ouders op vakantie te gaan.

Joke introduceert enkele jonge klimaatbetogers: ‘Groene ridder Robbe (16) fietst iedere dag twee keer 12 kilometer naar school, maar at gisteren nog een banaan. Bananen groeien niet in zijn tuin hé! Melissa (18) heeft de mond vol van deeleconomie, maar haar hobby is shoppen op de Meir. En Geert (17) eet sinds zijn twaalfde geen vlees, maar drinkt dan wel sojamelk. Enzovoort, enzovoort.’

‘En wij als politici worden geacht een ambitieus klimaatbeleid te voeren. Gemakkelijk natuurlijk om de verantwoordelijkheid in de schoenen te schuiven van de wetgevende en uitvoerende macht. De omgekeerde wereld. Het is de toekomst van de jongeren. Niet de onze. Ze mogen al blij zijn met elke halfbakken klimaatmaatregel die politici nemen.’

‘Dit hemeltergend inconsequent gedrag is behalve laakbaar ronduit hypocriet,’ stelt Joke. ‘Ik zou ook liever zo veel mogelijk bossen kappen om er industrieterreinen neer te poten, autosnelwegen aanleggen te midden van natuurgebieden en openlijk lobbyen voor extra luchthavens in Vlaanderen.’

‘Echter, wat doe ik? Ik doe dat niet. Omdat ik inzit met de generaties na ons. Maar kan het alstublieft van twee kanten komen?’

Advertenties

Maak kennis met Jorg, Jorg is kernenergietherapeut

Stellen we u voor aan Jorg. Jorg is 38 jaar en kernenergietherapeut. Dat wil zeggen dat Jorg met patiënten die willen praten over kernenergie praat over kernenergie. Maar laten we hem vooral zelf aan het woord.

© Wikimedia Commons

‘Mensen consulteren mij om over kernenergie te praten. Mensen die zich misbegrepen voelen omdat ze willen praten over kernenergie. Maar ook mensen die nood hebben aan een discrete babbel over kernenergie omdat ze niet weten hoe hun omgeving reageert op mensen die over kernenergie willen praten.’

‘Ik oordeel niet,’ zegt Jorg. ‘Elk mens heeft recht op hulp, ook mensen die geloven in kernenergie. Door te luisteren neem ik hun gevoelens ernstig. Ik probeer te peilen naar hun dieperliggendere miserie. Aan de basis ligt niet zelden een jeugdtrauma zoals een mislukte spreekbeurt over Tsjernobyl. Of ze verwarden in een latere levensfase op een quiz Fukushima met Hiroshima. Pijnlijke details, inderdaad.’

‘De markt groeit,’ merkt Jorg op. ‘Wachtlijsten zwellen aan. Patiënten blijven in de kou staan. Mijn kabinet is nooit gesloten. Zo belde Maarten. ‘Ik wil over kernenergie praten. Waarom wil er niemand over kernenergie praten?’ Een uur op hem ingepraat. Je mag het gerust over kernenergie hebben. Er is niemand die je dat verbiedt. Maar het is drie uur in de nacht.’

‘Als therapeut kun je niet anders dan begrip tonen en de symptomen verlichten,’ vindt Jorg. ‘Soms vraag ik me af waarom ik dit doe. En dan weet ik het weer: de samenleving een stukje beter maken. Stelt u zich maar eens voor dat cliënten als Maarten of Theo en Jean-Marie hun weg zouden vinden naar het publieke debat. De media kennende, sluit ik niet uit dat ze een forum zouden krijgen.’