The Vremde Mirror

Niet iedereen is voor het geluk geboren. Mark kan erover meepraten. Hij wou dolgraag FIFA-baas worden, maar het lot besliste daar anders over. Hij beschikt onvoldoende over de vaardigheid om naar de pijpen van mensen met macht te dansen.

‘Toen ik me aanbood als baas van de FIFA en te horen kreeg wat er van me werd verwacht, wist ik meteen dat het niets voor mij was’, vertelt Mark (59). ‘Zelfs voor een kinderdroom weiger ik mijn principes te verloochenen. Openlijke corruptie die je niet kunt weglachen als een verhaal in de pers ga ik niet verdedigen.’

‘Een ander euvel is dat ik maar vier talen vloeiend kan en je als FIFA-baas in zeven talen beïnvloedbaar moet zijn’, gaat Mark verder. ‘Dat is niet alles. Ik bleek ook te direct te zijn. Blijkbaar moest ik eerst een kwartiertje slijmen bij een emir uit een oliestaat alvorens ter zake te komen. En als hij een vraag stelde, moest ik meteen ‘Ja, dat ga ik onmiddellijk in orde brengen’ antwoorden. Doe normaal, joh. Waar is je zelfrespect gebleven? Het is de president van Amerika niet.’

‘Ik kreeg te horen dat je als FIFA-baas nu eenmaal afhankelijk bent van diegene die je geld geeft’, vertelt Mark. ‘Je moet dat beseffen en hiernaar handelen. Zo’n nederige houding is een FIFA-baas onwaardig. Als ik het zou kunnen, zou ik het niet willen. Je geeft de indruk dat mensen alles met je kunnen doen. In die situatie wil ik niet belanden. Niet als FIFA-baas, niet in een andere positie.’

‘Het is heel spijtig, maar al die vleierij en kontlikkerij zijn aan mij niet besteed’, besluit Mark, die er toch vrede mee heeft. ‘Ik ben in mijn huidige functie gelukkig. Het is allemaal een beetje privé, maar ik kan wel zeggen dat ik daar ook soms complimentjes moet geven. Ik ben daar – denk ik – ook in gegroeid. Het kan gelukkig allemaal wat subtieler dan wanneer je FIFA-baas bent.’