The Vremde Mirror

‘Homohaters hebben de afgelopen tien jaar flinke stappen gezet in hun maatschappelijke aanvaarding’, zo blijkt uit onderzoek. ‘Waar vroeger homohaters hun identiteit probeerden te verbergen, kunnen ze vandaag openlijk op straat en sociale media zichzelf zijn.’

Het onderzoek beschrijft een duidelijke evolutie. ‘Vroeger moesten homohaters naar speciaal voor homofobie ontworpen plekken zoals voetbalstadions of uitten ze hun afkeer op sociale media anoniem. Nu is het almaar normaler om je homofobie openlijk te uiten, zelfs zonder die te moeten verpakken als een flauwe grap.’

De onderzoekers denken dat de digitalisering homohaters uit hun keurslijf heeft bevrijd. ‘Als je vroeger op straat homo’s belaagde, dacht je misschien dat jij de enige was die dat deed. Dankzij sociale media komen ze nu veel gemakkelijker gelijkgezinden tegen. Dat werkt drempelverlagend om ook op straat jezelf te zijn.’

Het onderzoek stipt één belangrijke tendens aan. ‘Homohaters beginnen hun zinnen steeds minder vaak met ‘Ik heb niks tegen homo’s, maar’. Dat was eigenlijk een soort coming-out. Homohaters ontkenden hun ware gevoelens uit angst voor de reacties en de verwachtingen van de samenleving. Ze hebben geleerd dat ze van de reacties geen angst moeten hebben.’

Toch is er volgens het onderzoek nog een lange weg te gaan. ‘Homohaters komen nog altijd mensen tegen die niet aanvaarden dat ze als niet-homohater zijn geboren en autonoom de keuze hebben gemaakt om zich homofoob te gedragen. Je zou ervan schrikken hoeveel mensen er niks van zeggen, maar liever hebben dat homohaat niet in hun gezicht gebeurt. Leef en laat leven.’

Wat de emancipatie van homohaters betekent voor LGBTQI+-personen is voer voor vervolgonderzoek.