The Vremde Mirror

Het enige betrouwbare medium uit Vremde buiten paragnostische Agnes

Maand: juli, 2019

Vremde grijpt terug naar slavenhandel

De geldautomaat in Vremde verdwijnt, tot grote opluchting van de lokale bevolking. De geldautomaat blijkt er niet opgewassen tegen de oude gebruiken. Vremdenaren zijn het gewoon om met slaven te betalen.

Maria (74): ‘Ik spreek nog altijd over slaven in plaats van over slaven. In plaats van over euro’s bedoel ik. Zie, nu doe ik het weer.’

Ze hoeft zich vanaf heden niet meer te corrigeren. ‘Ik ben blij dat ik mijn pintje op café gewoon weer in slaven kan betalen. Soms ga je met te weinig geld naar de winkel en dan moet je naar de geldautomaat wederkeren. Overbodig gedoe. Ik heb altijd vijf slaven bij mij. Dat is vele eenvoudiger.’

Romain (98) graaft in zijn immense geheugen: ‘Ik weet het nog goed, alsof het vorig jaar was. Het was februari 2018 toen ze ineens kwamen zeggen dat we met geld moesten betalen. Dat slaven niet meer van deze tijd zijn als betaalmiddel. De meeste slaven zijn toen geëxporteerd naar de grote stad om in dienst te gaan bij Uber, Deliveroo en hippe dynamische salesbedrijven, maar ik heb vernomen dat ze daar ongelukkig zijn. Voor die bedrukte papiertjes en rosse muntjes kunnen we ze ongetwijfeld terughalen.’

‘Zelf heb ik mijn slaven onder de matras verstopt. Over twee heb ik een sok getrokken,’ verklapt Romain.

Zo’n slaaf is Gustaaf (82). ‘Vroeger was ik op zijn minst een halve koe waard. Met de intrede van geld honderd gram biefstuk in het zwart. Ik ben blij dat die tijd voorbij is. Het afgelopen jaar voelde ik me echt als een waardeloze slaaf.’

Dat Vremde een beetje achterloopt op de werkelijkheid vindt Mathilde (101) lulkoek: ‘Er wonen hier ook veel jonge mensen. Zoals Theo (64) die zaterdag vijfenzestig wordt.’

Achterlijk kind steekt over wanneer dronken bestuurder door rood vlamt

Gisteravond omstreeks 19.30 stak Alice (11) de straat over, zonder rekening te houden met dronken automobilisten die het rode licht negeren. Het slachtoffer, tijdelijk Vlaams parlementsvoorzitter Kris Van Dijck (1,42 promille), merkte noch het rode licht, noch Alice op. Het kind wordt volgende week begraven.

Van Dijck is erg aangedaan door de feiten. ‘Ik weet ook wel dat ik er niet aan kan doen dat een kind besluit de straat over te steken wanneer het groen is. Het is juist dan dat dronken automobilisten door het rood rijden. Dat moet elke weggebruiker weten. Door die jeugdige onbezonnenheid moet ik nu vervelende vragen beantwoorden. Dit had nooit mogen gebeuren.’

De steunbetuigingen voor Kris Van Dijck stromen vlot binnen. ‘De politieke correctheid is te ver doorgeslagen,’ vindt onderbuikcharmeur Sven Ornelis. ‘Ik hoor stemmen dat hij maar niet dronken had moeten rijden. Weet je, als dat domme kind niet overstak, spraken we hier nu niet over. Sommigen willen zelfs een verbod op met je zatte kloten achter het stuur kruipen. Verbied anders ineens om te leven.’

Volgens Rik Torfs, nog een vermaarde onderbuikcharmeur, zijn we helemaal krankzinnig geworden. ‘We zouden onze dierbare vrijheid om ladderzat een kind morsdood te rijden ondergeschikt maken aan de vrijheid om met overlevingskansen je in de openbare ruimte te begeven. Wat is onze samenleving moralistisch geworden, maar dat mag je weer niet zeggen.’

Kwart studenten journalistiek gebuisd op vak ‘Merckxologie’

Op de dag van de Tourstart komt naar buiten dat een kwart van de Vlaamse studenten journalistiek buist op het hoofdvak ‘Merckxologie’. In dit vak leren journalisten in spe hun eigenwaarde verliezen, andere woorden voor God en dwepen met Eddy Merckx, niets minder dus dan de kern van de journalistieke stiel.

© Wikimedia Commons

‘Als je tot dat kwart behoort, moet je je toch afvragen of dit de juiste richting voor jou is. Slijmen en mensen naar de mond praten zijn de essentie van journalistiek. Clichés en gemeenplaatsen verzinnen. Synoniemen en woorden die hetzelfde betekenen uit je hoge hoed toveren om je adoratie voor de grootste aller tijden, de grootmeester, de mythe, de legende, het opperwezen, God kenbaar te maken,’ aldus Ruben Van Gucht, journalist.

Ook Karl Vannieuwkerke ziet de toekomst van de journalistiek somber in. ‘Journalisten moeten vaker over Eddy! Eddy! Eddy! praten. Op televisie verschijnt er weleens een hagiografie over Eddy! Eddy! Eddy!, maar die lijkt dikwijls meer rond de presentator te draaien dan rond Eddy! Eddy! Eddy!. Tja, dat kan niet de bedoeling zijn.’

Is het examen werkelijk zo moeilijk? Of boeten studenten journalistiek aan subjectiviteit in? Wij konden de meerkeuzevragen van het examen ‘Merckxologie’ inkijken. Doe ook mee!

Je komt oog in oog te staan met Eddy Merckx. Wat doe je?

a) Je stelt hem terstond vragen over zijn drie positieve dopingtests. b) Je zegt niets van driebanden te kennen c) Je stamelt wat, kirt daarna extatisch van mateloze opwinding ‘God!’ en valt binnen drie tellen flauw.

Hoe fenomenaal is Eddy Merckx?

a) groots b) grandioos c) God

Hoe groot is Eddy Merckx in Kiribati?

a) groots b) grandioos c) God

Hoe is Eddy Merckx als mens?

a) altijd gewoon gebleven b) altijd gewoon en bescheiden gebleven c) altijd gewoon en bescheiden gebleven en God

Wie is de grootste renner aller tijden?

a) Karl Vannieuwkerke b) Ruben Van Gucht c) Eddy Merckx

De antwoorden: c, c, c, c en c (80% van de studenten antwoordde op de laatste vraag b. Het moet gezegd, een grove instinker.)

Homans zet uitschuiver recht: ‘Niet elke vod is Belgische vlag’

Nieuwbakken Vlaams minister-president Liesbeth Homans (N-VA) heeft spijt dat ze de Belgische vlag een vod heeft genoemd. ‘Niet elke vod is een Belgische vlag. Die nuance ontbrak. Mijn fout.’

Misprijzend. Zo noemt Homans haar uitspraak nu. ‘Veel Vlamingen hebben vodden. Maar dat niet wil zeggen dat al die vodden het uitzicht hebben van een Belgische vlag.’

‘Ik wekte de indruk dat een vod hetzelfde is als een Belgische vlag en tegelijk leek het alsof ik de Belgische vlag een functie toedichtte. Bij al wie dit als een belediging heeft opgevat, wens ik me te excuseren. Een grapje, zo zou ik me kunnen indekken, maar ik ga me niet lafjes verschuilen achter een gevoel voor humor dat ik niet heb.’

‘Ik heb het hart op de tong,’ zegt Homans, die diplomatischer belooft op te treden. ‘Ik ben nu Vlaams minister-president. Daar komen anders Belgische vlaggen van.’