The Vremde Mirror

De Turkse president Recep Tayyip Erdogan is bezorgd over de persvrijheid in zijn land. Nu het voortbestaan van de oppositiekrant Zaman bedreigd is, grijpt hij in en wordt hoofdredacteur van de krant.

Een president die een oppositiekrant gaat leiden. Het blijft bijzonder. ‘Ik ben altijd al open minded geweest,’ erkent Erdogan.

‘Het wordt een loodzware klus,’ beseft ook Erdogan. ‘Het zijn zware tijden voor oppositiekranten en al hun medewerkers die in feite technisch werkloos zijn. Tegen het huidige voortreffelijke bewind met een zo mogelijk al even verrukkelijke leider is geen kritiek opgewassen.’

Onbaatzuchtig somt hij op: ‘Verstrekkende impact op het internationale politieke toneel etc. Tja, leid dan maar eens een oppositiekrant. De moed zakt je in de schoenen.’

Toch neemt Erdogan de handschoen op. ‘Ik wil er in mijn nieuwe functie persoonlijk op toezien dat de persvrijheid geëerbiedigd wordt. De democratische geloofwaardigheid van Turkije staat op het spel.’

Schrik niet wanneer u per abuis in Brussel belandt. Bulldozers leggen de eerste panden neer, wegen worden afgebroken, het Atomium gekapt. Dit ter voorbereiding van de uitbreiding van het Zoniënwoud.

Maquette van hoe Brussel er in 2020 uitziet.

Na jarenlang niet gehoord worden, doen de bomen in het Zoniënwoud eindelijk hun mond open. Het is bomenfluisteraar Willeke die hun wensen ontcijfert en vertaalt.

‘Alle bomen in het Zoniënwoud zijn het eens: het is nooit gemakkelijk om vervuilde stadslucht om te zetten in propere lucht. We kunnen het echter niet langer aan. Een uitbreiding is noodzakelijk om die kerntaak te blijven vervullen. We hebben echt geen alternatief.’

‘Jammer voor Brussel, maar de stad ligt er ook wat ongelukkig,’ menen de bomen. ‘Het kloppende hart van een land hoort een groene long te zijn, geen door teer en kankerverwekkende stoffen afgetakeld en vergiftigd rokerslijf.’

‘De maatregel kan drastisch klinken, maar het evenwicht tussen ecologie en de aardbol naar de verdoemenis helpen onder het mom van jobs was een beetje zoek. Er is ook aan een compensatie gedacht. Brussel zal zich nu vullen met CO²-neutrale lucht en vanzelf opgewaardeerd worden, terwijl de tunnels, files en politiek gekissebis van de ene dag op de andere zullen verdwijnen.’

Er is al langer opstand onder de bomen in Vlaanderen. Ze dachten eerst aan een forse uitbreiding in Antwerpen. Maar dat bleek logistiek onmogelijk. Er moet eerst iets zijn alvorens het te kunnen uitbreiden.

U kent het wel. U staat aan de ene kant van de haag, uw buurman aan de andere kant en u begint te keuvelen over de nieuwe broodautomaat in het dorp, de Turteltaks, het grillige libido van de buurvrouw (hoe bent u daarvan zo goed op de hoogte?), de beursgang van Compagnie du Bois Sauvage en de hoofdstad van Ivoorkust. Volgens uw buurman Abidjan.

De vlag van Ivoorkust. Of die van Ierland?

Best vervelend. Vooral wanneer u anders al zeer de neiging heeft uw buurman op zijn bek te timmeren.

Jarenlang moest u deze gedachten voor uzelf houden. Want uw buurman, was dat niet die goede vader, die aangename collega, die stille tuinliefhebber en bovenal die joviale vent en fijne vriend?

Uw buurman is als je hem ziet lopen zo iemand die je het best kan omschrijven als iemand van wie je zou kunnen denken dat hij wel weet dat Yamoussoukro de hoofdstad van Ivoorkust is. Alleen maar een doortrapt persoon kan dit bedrog zo lang verborgen houden. Maar goed, de maskers vallen beter laat dan nooit.

Het ongeloof in de buurt is groot. Die brave buurman? Nee, dat kan niet. Opgelet, dat merkt ook uw buurman die van de verwarring gebruik maakt om zijn gezicht te redden. ‘Abidjan was tot 1983 de hoofdstad en er staan nog steeds de meest overheidsgebouwen en ambassades. Yamoussoukro is in feite niet meer dan een boerengat waar toevallig een flutpresidentje geboren is.’

Dat vindt u maar een flauw excuus. Maar intussen zit u er maar mooi mee. ‘Moet ik nu uit voorzorg verhuizen? Moet mijn buurman oprotten?’ Wel, dat is een zeer prangende kwestie.

Saskia (14) is stapelverliefd op Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA). Lange tijd beantwoordde die haar liefde niet, tot ze in zichzelf begon te snijden. ‘Toen wist ik: ze meent het,’ vertelt een openhartige Van Overtveldt. Het begin van een inspirerend liefdesverhaal.

Een zichtbaar smoorverliefde Van Overtveldt.

‘De pijn van de gapende hartvormige vleeswond in mijn linkerarm stelt niets voor als ik eraan denk welk plezier ik hem hiermee doe,’ dagdroomt een dolgelukkige Saskia.

‘Dat hij mijn liefde niet meteen aanvaardde, begrijp ik wel,’ zegt Saskia. ‘Een viriele adonis als Johan wordt langs alle kanten belaagd door puberende tienermeisjes. We zijn nu samen aan het overleggen of ik uit onvoorwaardelijke liefde voor hem nog een voet zal amputeren of gewoon ineens mijn beide benen.’

‘Saskia is een voorbeeld voor ons allen,’ bewierookt Van Overtveldt zijn toekomstige verloofde. ‘Ze zet de tering naar de nering in een economisch moeilijk tijdsgewricht. En ja, wie snijdt die lijdt. Maar het is de plicht van iedere burger om per kilogram lichaamsgewicht zo efficiënt mogelijk te functioneren.’

‘Ik wil iedereen dan ook oproepen zijn steentje bij te dragen,’ gaat hij verder. ‘Denk na over welk lichaamsdeel het minst productief is. Haal dat weg. Dat mag met de botte bijl, maar een keukenmes kan ook vervaarlijk doelmatig zijn. Minder lichaam is minder lichaam om te voeden en meer tijd om te werken.’

Dat wil Van Overtveldt nog kort illustreren. ‘Een ambtenaar kan perfect een been of twee missen. Alleen al qua gestructureerde uitstapjes naar de koffieautomaat betekent dat een verhoogd rendement dat de schatkist miljoenen oplevert.’

In het landelijke Kessel beleefde een 16-jarige fietser de schrik van zijn leven. Deze namiddag omstreeks 13 uur wilde hij een kruispunt oversteken, terwijl de auto komende van links niet doorreed, zelfs stilstond. De brandweer moest de fietser van zijn fiets sleuren. Die werd zwaar in shock naar het ziekenhuis van Lier overgebracht.

Uit respect voor het slachtoffer wordt de fiets onherkenbaar in beeld gebracht.

Het spijtige voorval deed zich voor terwijl vele schoolgaande jongeren zich naar huis verplaatsten. Zij kunnen allemaal rekenen op psychologische bijstand of een spuitje van het CLB.

Volgens de wetsdokter volgde de fietser de gangbare redenering om het verkeer anno 2016 te overleven, die zegt dat alle automobilisten impotente hufters zijn met de verstandelijke ontwikkeling van een eencellige amoebe en dat je daar best rekening mee houdt. Zeker op kruispunten waar je officieel voorrang hebt. Dat breekt hem ironisch genoeg zuur op.

‘We zijn aan iets heel ergs ontsnapt,’ beseft ooggetuige Jef. ‘Voor hetzelfde geld krijgt die jongen een beroerte van het schrikken. Dat hij maar een beetje van zijn melk is, toont zijn mentale sterkte aan. Ik duim voor hem.’

‘Nipt een menselijk drama vermeden,’ oordeelt Ludwig die het ook zag gebeuren en zelf een ervaren fietser is. ‘Ik heb het vijftien jaar geleden ook eens meegemaakt. Ik reed op een fietspad en een auto die zijn oprit wilde oprijden, deed dat pas nadat ik gepasseerd was. Was het bewust of niet, dat is nog steeds een raadsel. Maar ik weet dus wat het is. Sterkte aan het slachtoffer, zijn familie en vrienden.’

De 16-jarige fietser die veel hartverwarmende reacties krijgt verkeert gelukkig niet in levensgevaar. De op de rechterrijstrook ongelukkig geparkeerde wagen werd meteen weggetakeld.

Wat een idyllisch fietstochtje moest worden over beloken fietspaden langs met lintbebouwing bezaaide Vlaamse steenwegen, is voor een zekere Matthias uitgedraaid op een nachtmerrie. Het zoveelste bedrog van Buienradar dat nu door kwatongen ervan verdacht wordt een socialist te zijn.

Buiten stortregende het, overstroomden riolen en deelde de Civiele Bescherming zandzakjes uit, binnen checkte Matthias Buienradar. Die gaf sporadisch lichte regen weer.

En dus kroop Matthias zijn fiets op als een koene flandrien. ‘Het viel me vrij snel op dat het stortregende, ook de straten stonden behoorlijk blank. Dat zie je niet elke dag. Toen de jeansbroek en sweater die ik droeg aan mijn lijf kleefden en ik plots 5 km/uur sneller ging fietsen door het gunstige aerodynamische effect begon ik pas echt onraad te ruiken,’ meldt hij in een persbericht.

Droeg hij dan geen regenjas? ‘Dat is een principieel gevoelige kwestie,’ blijft Matthias vaag.

Feit is wel dat de inhoud van zijn tas de strijd niet ongeschonden heeft overleefd. Behalve enkele middeleeuwse boeken (eerste druk) en een gescheurd pak oploskoffie (250 gram) vervoerde hij ook talloze vingerafdrukken. ‘De boeken hebben al meer oorlogen meegemaakt, maar de weggespoelde vingerafdrukken vallen zeer moeilijk te restaureren,’ betreurt hij.

‘Matthias geeft ruiterlijk toe dat hij ondanks eerdere negatieve ervaringen Buienradar iets te optimistisch interpreteerde. Maar dit heeft alles met vertrouwen te maken. Het is nu aan Buienradar om de vertrouwensbreuk in de vorm van een morele schadevergoeding te herstellen,’ laat zijn advocaat nog weten.

Volgens een enkeling is Matthias een kalf, volgens de meesten een onbaatzuchtige held die ze zelf hadden willen zijn. Volgende week krijgt hij voor al zijn verdiensten van de KU Leuven een eredoctoraat. Dat zegt wel genoeg.

Een koffiekan tegen de grond? De hoofdstad van Koeweit verwarren met een plant uit de duizendknoopfamilie? Een citytrip naar Gentbrugge? Geert Hoste? In de file op de E40? Op klaarlichte dag beroofd worden of een elektriciteitsfactuur in de bus krijgen? Hilarisch!

Niks hilarisch aan, vindt Lars.

Lars’ leven is een lolletje. A fortiori lachen, gieren, brullen. Meer specifiek: hilariteit alom.

Die ene keer toen hij zichzelf erop betrapte alleen Scandinavische bands te liken met minder dan 8000 fans of toen tante Chantal ladderzat verscheen op de begrafenis van zijn zoontje of toen het winteruur werd en hij ’s nachts opstond om de klok een uur vooruit te zetten, de volgende dag met de trein naar het werk ging en maar tien minuten te laat was. Lachen was dat. Zeg gerust hilarisch.

Of toen Lars te horen kreeg dat hij naar de gevangenis moest, kort nadat hij Monopoly speelde met een professor filosofie. Tranen met tuiten. Nee, hi-la-risch!

Zijn kat die hem schattig aankijkt of oh zo geschrokken reageert wanneer de tosti in de broodrooster klaar is. Ook zo hila… Nee, dat is gewoon zijn kat. Een ordinair dier. ‘Onderscheid hoort er te zijn. Je moet met adjectieven niet overdrijven,’ vindt Lars.

Volgens zijn beste vriend Marco respecteert Lars gewoon het leven zoals het komt. ‘Ik weet nog goed hoe hij de laatste trein miste in het station van Vilvoorde, daar moest overnachten en er tyfus en kinkhoest kreeg. Geniaal!’

Er rijden geen bussen meer van en naar de grens met Syrië. Vervoersmaatschappij De Lijn oordeelt dat de buslijn vanuit Antwerpen via Vilvoorde te weinig seniele senioren aantrekt.

Vele Vlamingen worden nostalgisch wanneer ze denken aan de talloze uren dat ze op de buslijn tussen Antwerpen/Vilvoorde en de Syrische grens vertoefden. Toch verdwijnt dit monument nu.

Directeur-generaal van De Lijn Roger Kesteloot legt uit: ‘De buslijn voldoet maar matig aan de actuele tijdsgeest en past niet meer in de huidige filosofie van De Lijn. Het klopt dat onder jongeren die we anders moeilijk bereiken de lijn onbeschrijflijk populair was. Maar onze werkelijke doelgroep haakte in snel tempo af.’

‘Meer en meer seniele bejaarden worden liever voor de ingang van een supermarkt gedropt dan aan de Syrische grens,’ gaat Kesteloot verder. ‘Je kan dit betreuren en ook verachten, maar het is nu eenmaal een realiteit die onze dienstverlening beïnvloedt.’

Vaste buschauffeur op het traject Antwerpen/Vilvoorde – Syrische grens was Marc (60). ‘Het waren niet de kortste dagen, niettemin was het altijd lachen en plezier maken met die jonge gasten over wie je kan zeggen wat je wil, maar een gordel droegen ze vrijwel allemaal.’

Marc vreest nu voor zijn leven. Hij rijdt vanaf vandaag dagelijks van en naar Brussel, terwijl hij had gehoopt op een rustige oude dag. ‘En mijn veiligheid dan? Is dit het respect dat ik verdien?’