The Vremde Mirror

Kerstavond verliep niet overal even rimpelloos. Op sommige plaatsen liep het zelfs echt uit de hand.

Toen oom Bruno en opa Gustaaf nog maar een uur de problemen bij naam aan het benoemen waren, besloot tante Conny de sores over haar stappenteller met de rest van de tafel te delen. ‘Ik heb gisteren meer dan 4000 stappen gezet. Daar ben ik zeker van. En toch geeft dat machientje maar 3372 stappen weer. Wie valt er tegenwoordig nog te vertrouwen?’

Weg sfeer. Oom Bruno zucht eens verveeld. Kijkt op zijn horloge. En dan houdt hij het niet langer. ‘Typisch links. Ze weten dat ze ongelijk hebben en beginnen dan maar over totaal andere dingen, desnoods stappentellers.’

Opa Gustaaf valt hem bij. ‘We worden op alle mogelijke manieren doodgezwegen. Wat kun je tegenwoordig nog wel zeggen? Die verstikkende politieke correctheid maakt veel kapot.’

Vooraleer tante Conny zich kan excuseren, zet oom Bruno nog de puntjes op de i. ‘We zijn hier de vluchtelingencrisis aan het oplossen. Er is niemand geïnteresseerd in die stappenteller. Of is het omdat uw dochter met ne zwette is dat je de waarheid niet durft aanhoren? Is het dat soms?’

Terwijl oom Bruno het schuim van zijn lippen veegt, barst Tante Conny in een vreselijk snikken uit. ‘Vele mensen ontberen het minimum aan fatsoen om authentieke racistische praatjes niet te verstoren,’ besluit Bruno. ‘Laten we ons gezellig kerstfeest niet door die enkelingen verpesten.’

Terreurgroep IS heeft een video verspreid waarin het een kerstboom verbrandt. In gans Lubbeek wordt er geschokt gereageerd.

In de video is duidelijk te zien hoe een kerstboom in brand staat. Gedurende 45 minuten ondergaat die moedig en gelaten zijn lot. Door het lekker knetterend vuurtje ontstaat er een gezellige kerstsfeer: deze gruwel en beestachtigheid doen veel vragen rijzen over de authenticiteit van de video. Dit kan toch nooit het werk zijn van een mens?

Een van de meest geschokte zielen is staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA). ‘Een afgrijselijke video van een brutale verbranding. Het zoveelste bewijs waartoe IS in staat is. Een platvloerse aanslag op onze christelijke tradities. Een uiting van de grootste minachting jegens onze westerse normen en waarden.’

Volgens inlichtingendiensten zullen kerstbomen in de eerste twee weken van januari op meerdere plaatsen in West-Europa het doelwit zijn van verbrandingsacties.

‘Door weerloze kerstbomen te viseren wil IS ons in het hart treffen,’ aldus Francken. ‘Ik mag er niet aan denken dat zulke horror in mijn dorp gebeurt.’

Francken wenst nog te melden dat op zaterdag 7 januari iedereen van harte uitgenodigd is op de kerstboomverbranding die dan in Lubbeek plaatsvindt.

Veel mensen vinden het maar niets. Een dictator die met hen het kerstmaal nuttigt. Waarom ligt dit zo gevoelig?

Op enkele vooruitstrevende bolwerken na is het uitnodigen van een dictator met Kerst vrijwel alom een groot taboe.

‘Het is een traditie die in haar kinderschoenen staat,’ erkent Daniël uit Gent. ‘Dictators krijgen vaak af te rekenen met vooroordelen. Vorig jaar had ik een Cubaan te gast. Kan dit jaar niet komen. Samen een sigaar gerookt en de mensenrechten doodgeknuffeld. Heerlijk was dat.’

Helaas is niet iedereen zo ruimdenkend en barmhartig als Daniël. Ofschoon mensen er niet over spreken, willen ze diep in hun hart zelf een dictator zijn. Massaslachtingen en gewoon de rechterlijke macht wereldvreemd noemen. Maar ja, de politieke correctheid.

‘De grootste slachtoffers zijn onvermijdelijk de dictators zelf die alleen aan de top hun Kerst moeten doorbrengen,’ waarschuwt Bashar (51) uit Syrië. ‘Dictators gaan gebukt onder die eenzaamheid waardoor ze op lange termijn psychisch instabiel durven ogen. Al ben ik nu aan het veralgemenen.’

De uitzichtloze situatie inspireert Kim (33) uit Noord-Korea tot een emotionele oproep. ‘Weer dezelfde familieleden, vetes en onaangeroerde onderwerpen. Hoeft het niet voor u? Toon uw hart en nodig eens een dictator uit in plaats van Kerst over te slaan.’

Opa Adelbrecht (88) en al heel zijn leven een tiran denkt genuanceerder. ‘Ik beaam dat dictators vaak met vooroordelen worden geconfronteerd. Dat het ook maar mensen zijn die tegen wil en dank in omstandigheden zijn beland. Veel te kort door de bocht. Het kerstdiner is de gelegenheid om te bewijzen dat ik een onmens ben met uitsluitend een hardvochtige kant.’

Geen grote verrassingen in de officiële opstelling voor kerstavond. Maar één wijziging ten opzichte van vorig jaar. Tante Chantal neemt de plaats in van Saskia’s broer Tom die ontbreekt door een erfeniskwestie.

Op kop zit Saskia die ieder moment naar de keuken kan uitbreken. Op de rechterflank posteren bompa, bomma, schoonzus Paulien en haar man Wout zich. Aan de overzijde zitten tante Cathy en nonkel Ronald het zuidoostelijkst. Zij worden geflankeerd door tante Chantal en broer Ignace. Centraal achterin moet manlief Hendrik ervoor zorgen dat de gesprekken niet stilvallen of in geval van politieke discussies juist wel.

Analist Jan Mulder spreekt van een behoudende opstelling. ‘Wil je pit in je avond, dan zet je vrijgezel Ignace naast de beeldschone Paulien. Het schijnt dat haar man Wout een jaar in het krachthonk heeft doorgebracht om op gepaste wijze te reageren op avances. Laat dit geen verloren moeite zijn.’

Toen Hendrik voorstelde om rode Ronald over bompa te zetten, opperde Saskia dat Ivan De Vadder Hendriks plaats dan maar moest innemen. Dat schoot in het verkeerde keelgat.

‘Nou ja, het is niet omdat Saskia toevallig jarenlang publiek speelde in De Zevende Dag en een aparte Ivan De Vadder-kamer in huis heeft ingericht dat Hendrik per se moet denken op de tweede plaats te komen. En ach, een beetje huwelijkscrisis is ook wel lekker.’

Voorts valt Mulder het tactisch vernuft op. ‘Nu ja, Saskia wil natuurlijk niks van de roddels missen. Daarom dat Chantal en Cathy of over het bord van Ronald moeten hangen om te konkelfoezen of gewoon luider moeten praten zodat Saskia het ook hoort tenzij ze in de keuken vertoeft.’

Door gehoorproblemen van bompa zitten bomma en bompa voor het eerst in 52 jaar niet over elkaar. ‘Wout zit daardoor geklemd tussen zijn vrouw en schoonmoeder en tegelijkertijd over rode Ronald. Dat kan sneller dan verwacht voor vuurwerk zorgen,’ besluit Mulder.

Emma (6), Manon (9) en Seppe (10) beginnen op de bank. Zij kijken naar een film.

Broer Tom ontbreekt door een erfeniskwestie. Om disciplinaire redenen is nonkel Rob niet geselecteerd. Hij viert Kerst individueel.

De moeder van Leyla (7) is niet te spreken over het verwaande gedrag van haar enige dochter. ‘Honger? Dorst? Dat ze eens denkt aan de kindjes in West-Europa die constant op hun tablet en smartphone het nieuws moeten volgen.’

Lekker retro.

‘Leyla denkt soms dat de wereld om haar draait,’ is haar moeder kritisch. ‘Wat zit je daar te schreien? Honger en dorst? In West-Europa zouden de kindjes blij zijn met een beetje honger en dorst. Hongersnood? Moet je niet denken dat ze dat daar kennen.’

Dit gebrek aan empathie baart Leyla’s moeder zorgen. ‘Aan de opvoeding ligt het niet. Ik heb haar altijd bijgebracht geduld te hebben. Maar ze wil alles onmiddellijk. Hebben, hebben, hebben. In plaats van aan het eind van iedere week een beker water te drinken en geduldig te wachten tot de volgende, begint ze na vier dagen al te klagen over dorst.’

‘Een algemene tendens onder de Somalische jeugd en jongvolwassenen,’ vertelt Ali Shabaab, trendwatcher inzake Somalische millennials. ‘Ze vinden hun probleempjes erg belangrijk en voelen zich snel gekwetst. Ze ontberen het besef hoe moeilijk jongelui in West-Europa het hebben. Die succesvol moeten zijn om de overvloed aan baggerrijke opiniestukken over hen te doen kloppen, maar hiermee worstelen. Die kicken op hun baan of zich ongelukkig voelen. Die elke dag horrorberichten op hun smartphone lezen over conflicten ver weg. Wat is dan een beetje burgeroorlog en jeugdwerkloosheid van 67%?’

Leyla gaf al te kennen van dit Europese leven te dromen. Haar moeder leeft met de vrees zeven jaar geleden een hipstertje te hebben gebaard. ‘Het zal toch niet?’

Leo weet het zeker. Daarvan is hij rotsvast overtuigd.

‘Geen twijfel mogelijk,’ bevestigt Leo. ‘Het is gewoon zo. Andere woorden zijn er niet voor.’

Almaar meer hallucinante berichten uit Aleppo bereiken de rest van de wereld. Het is nog altijd een raadsel wat een 17-jarige jongeman bezielde toen hij zonder fietslicht op pad ging.

Aleppo in tijden dat fietsers niet zo roekeloos waren.

Het schemert. In de verte hoor je de gebruikelijke knallen. Rook kringelt omhoog in de avondlijke lucht. Sfeervolle toestanden verpest door een onbesuisde imbeciel die zonder licht fietst.

De stad is in shock. Mensen durven niet meer de straat op uit vrees tegen een fietser op te botsen. In de Facebookgroep ‘Ge zijt van Aleppo als’ gonzen reacties die ronduit giftig zijn. De angst zit er goed in. De sociale cohesie is verstoord. Aleppo verdeelt zich in kampen. Aan de ene kant mensen die zich gematigd vinden en aan de andere kant ook. Het Syrische leger wordt laksheid verweten. Een buurtinformatienetwerk moet de situatie stabiliseren.

Het verweer van de fietser zonder licht die Aleppo terroriseert? ‘Ik droeg een kogelvrij vest.’ Ik droeg een kogelvrij vest, zegt hij! Als je fietslicht werkt, heb je geen kogelvrij vest ter bescherming nodig.

Beelden van fietsongevallen moeten de jongeman met zijn roekeloosheid confronteren. Om jeugdtrauma’s te voorkomen worden de bloederigste fragmenten wazig gemaakt. Het blijft immers een kind.

In de stad wordt gefluisterd dat de 17-jarige halvegare eigenlijk levensmoe is. ‘Was ik dat niet, zat ik al lang op een gammel bootje op de Middellandse Zee. In gezelschap van al wie nu nog verblijft in Aleppo.’

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) laat de deur voor het Syrische gezin dat van hem geen humanitair visum krijgt op een kier. ‘Wil het Syrische gezin kans maken op een verblijfsvergunning in België, zal het de Middellandse Zee moeten overzwemmen zoals iedereen.’

‘Het gezin mag om de Middellandse Zee over te steken gebruikmaken van gammele overvolle houten vlotten en malafide mensensmokkelaars. Ik ben geen onmens. Een gerechtsdeurwaarder ziet toe of men de spelregels volgt. Stelt die onregelmatigheden vast, zoals hangen aan een motorboot, wordt het gezin onherroepelijk teruggestuurd naar Aleppo vanwaar het avontuur opnieuw begint.’

‘Het hek is helemaal van de dam wanneer Syriërs op de vlucht zekerheid hebben veilig België te bereiken,’ verklaart de Staatssecretaris voor Asiel en Migratie. ‘Natuurlijke hindernissen verschaffen hen de mogelijkheid zich te bedenken. Terug te keren naar hun knusse tentenkampje in Beiroet of zonovergoten buitenverblijf in Oost-Aleppo.’

‘Het Syrische gezin een visum verlenen kan niet,’ concludeert Theo Francken. ‘Dat is onrechtvaardig ten aanzien van de Syriërs die wel het formele traject bewandeld hebben van soms levend aanspoelen op de Griekse kust, verder ontmenselijkt worden in Oost-Europa, scrollen door online comments van gastvrije Vlamingen en als ultieme proef geconfronteerd worden met profileringsdrang van politieke alfamannetjes ten koste van mensen in de diepste miserie.’

De eerste editie van Loze Leuzen Dag stond geheel in het teken van staatssecretarissen voor Asiel en Migratie die hun dwangsommen niet kunnen of weigeren te betalen. Mensen uit Damascus, Aleppo en Homs verbroederden om zoveel mogelijk geld in te zamelen.

Een Syrisch benefiet voor deze arme stakker.

De Syrische benefietactie Loze Leuzen Dag leverde meteen 28.000 euro op. Hiermee kan Theo Francken een week stijfkoppig Vlaams Belang-kiezers paaien zonder zelf zijn broek te scheuren.

‘Ik ben blij dat ik mijn steentje kan bijdragen,’ getuigt Sanharib, inwoner van Oost-Aleppo. ‘Syriërs zijn te veel met de kleine dagelijkse beslommeringen bezig. We maken ons te snel druk over dingen. Een vernield huis, een verwoest gezin, maar we vergeten hierbij makkelijk de ondankbare omstandigheden waarin staatssecretarissen van Asiel en Migratie in West-Europa moeten zien te overleven.’

Toch klinkt er ook kritiek onder de Syriërs. ‘De overheid trommelt nu burgers op om hun solidariteit te betuigen met noodlijdende stakkers, maar investeert zelf nauwelijks in ontwikkelingssamenwerking. Compleet waardeloos.’

De eerste editie leverde niet geheel verrassend een recordopbrengst op. Francken zelf reageert zeer emotioneel. ‘De vluchtelingencrisis is zwaar om te dragen. De solidariteit van de Syriërs doet deugd. Dit bewijst wat voor goed volk ze zijn. Als ik voor hen eens iets kan doen. Ze zijn altijd welkom.’