The Vremde Mirror

Hoe houdt Matthias (25) dit toch vol? Matthias vraagt het zich in alle eerlijkheid af. Al dagen valt hij anderen lastig met de boodschap dat hij last heeft van hooikoorts. En het einde is nog niet meteen in zicht.

© Wikimedia Commons

‘Ik geraak er maar niet van verlost. Vreselijk. Overal waar ik kom, begin ik over mijn hooikoorts. Kijk, nu doe ik het weer.’

Niet iedereen reageert even begripvol op de breedvoerige uiteenzettingen van Matthias. ‘Zit je te klagen over hooikoorts, raden ze een puffer aan. Een puffer, alsof dat me doet ophouden met te praten over mijn hooikoorts. Ik win er hoogstens de Giro mee.’

‘Sommigen vinden ook dat ik overdrijf. Ze zeggen: ‘Het zijn maar klaagzangen over hooikoorts. Weet je wat pas ellendig is? Hooikoorts.’ Dan zie je dat alleen maar kunnen praten over je eigen hooikoorts nog in de taboesfeer zit. Dit onbegrip stimuleert niet om erover te praten.’

‘Niezen, jeukende ogen, kortademigheid, moe, soms ook hoofdpijn, algehele malaise in feite. Beroerd voel ik me ook. Dat zijn de typische symptomen die je ziet bij mensen die maar over één ding kunnen praten: hun hooikoorts.’

‘En artsen staan machteloos,’ weet Matthias. ‘Wachten tot het hooikoortsseizoen voorbij is, zeggen die. In afwachting zal ik ermee moeten leren leven dat ik iedereen over mijn hooikoorts inlicht.’

Matthias (25) verwacht evenwel niet dat hij eraan zal sterven. ‘Het is geen hooikoorts.’

Jarenlang domineerde Bart De Wever het politieke debat. Inmiddels kan hij een scheet laten zonder dat media middels een poll peilen naar uw mening over de verspreide geur. Waarom is zijn ster beginnen tanen? Wij zochten hem op.

Bart De Wever ijsbeert door zijn living zonder dat er een cameraploeg hem achtervolgt. Buiten ons zijn alleen journalisten van De Zondag en Gazet van Antwerpen, Jan De Meulemeester die alles filmt met zijn iPhone en Jan Segers aanwezig. Een jaar geleden was zoiets nog ondenkbaar.

De Wever is zichtbaar de wanhoop nabij. ‘Ze gaan beter couscous eten in hun eigen land. Is dat niet stereotiep en ranzig genoeg misschien? Ik denk dat Filip Dewinter hier zelfs niet zomaar mee zou wegkomen. Wat kan ik nog meer doen?’

De aanwezige journalisten sussen De Wever dat hij zichzelf niets te verwijten heeft. Hij heeft zijn best gedaan, volgende keer beter.

De Wever knikt. ‘Als dit al niet als polariserend wordt ervaren. Godverdomme, Theo. Je maakt het mij wel heel moeilijk. Straks moet ik het nog hebben over de begroting, de toekomst van de pensioenen, eerlijke fiscaliteit of niet lachen de klimaatverandering. Dat kan echt de bedoeling niet zijn.’

De bedrukte sfeer weegt op het gezelschap tot er nieuws binnensijpelt ‘Een kind van 2 dood? Van Irakezen? En de ouders waren erbij? Meer moet ik niet weten. Dank! Dank!’ De Wever voert een huppeldansje uit en wenkt een ten tonele verschenen medewerker: ‘Bel de nieuwsdienst van VTM, onmiddellijk!’

‘Veel te zoute chips, asbestkoekjes en mensonterend slechte televisieprogramma’s. Dat ga ik als CEO van mijn bedrijf later kinderen door de strot rammen.’ De kleine Hans (7) ziet het groots. ‘Noteren jullie dat goed, mijn bedrijf zal ook ethiek hoog in het vaandel dragen.’

© Wikimedia Commons

Wat Hans nog wil verkopen aan kinderen? ‘Noem maar op. Frisdrank, energiedrankjes, alle soorten snoep, Nederlandstalige muziek, sessies bij de psycholoog uitgedost als een kleurrijk figuurtje, alcohol, kindersigaretten, desnoods charcuterie. De mogelijkheden zijn eindeloos.’

Op het eerste gezicht is niet alles even geschikt voor kinderen. ‘Maar dat maakt allemaal niet uit, want mijn bedrijf is ethisch. Maar als het niet ethisch is, dan hangt er toch een geurtje aan van kattenbraaksel met Samsonworst in. Daarom zal mijn bedrijf ethisch zijn. Normen, waarden en extra zoete cola met een leuk tekeningetje op de verpakking. Perfect.’

Waarom kinderen? ‘Het makkelijkste doelwit natuurlijk. Zie naar mezelf. Ik moet maar aan mama’s jas hangen om iets te krijgen. Papa moet dat niet proberen. Kijk, ik doe dit niet om rijk te worden, maar omdat er economische wetmatigheden zijn.’

Heeft hij dan geen probleem met sigaretten? ‘Ik herhaal: mijn bedrijf zal ethisch zijn en uitpakken met een gevarieerd aanbod voor kinderen. Heb je dan liever een musical met Jelle Cleymans?’

‘Wat een treurigheid,’ zucht Olivier (39). ‘Al die grote schrijvers dood en ik heb ze stuk voor stuk gelezen. Wat een persoonlijk drama, hoe kom ik dit ooit te boven?’

© Wikimedia Commons

Olivier is een gebroken man. ‘Sterft er een schrijver van wie het volledige oeuvre op je nachtkastje heeft gelegen, is dat toch altijd een stukje van je ziel dat erodeert. Elke dag gaan er wel vier schrijvers dood wier werken ik van de eerste tot de laatste letter heb gelezen. Ze zijn elk afzonderlijk mijn enige helden. Sommige schrijvers kenden me zelfs persoonlijk.’

‘Neem nu de dood van de Panamees Ismael Barceñas. Dagen was ik er kapot van. Was voor mij altijd een outsider voor de Panamese versie van de Libris Literatuurprijs. Die kan hij postuum nog ontvangen. Die zou ik weigeren, was ik Barceñas. Gaat de literatuur deze mokerslag overleven? Van de nog levende schrijvers heb ik vrijwel niets gelezen. Ze interesseren me niet, ze blijven altijd lauwe echo’s van Barceñas.’

‘Oh nee, een pushbericht van een Turkmeense nieuwssite. Nee, nee, nee, het mag niet waar zijn. Kvershin Okhmohwwabayev is op 58-jarige leeftijd plots overleden. Toevallig las ik gisteren nog een in het Servisch vertaald werk van hem. Het tweede deel van zijn spraakmakende maar altijd onvoltooide trilogie over een sprekende geit die alle boeken ooit verschenen heeft gelezen en met die kennis voorts niets doet, in de eerste twee delen althans. Wat een tragedie. Wat een verlies voor de Centraal-Aziatische literatuur. Wie ga ik nu moeten lezen?’

Alvorens Olivier alleen te laten met zijn verdriet, vragen we of hij zijn boekenkast kan tonen. Kwestie van geen stockfoto van een stoffige bibliotheek te moeten gebruiken. ‘Nee, liever niet. Dat komt zo snoeverig over. Ik wil niet dat de mensen een fout beeld van me krijgen.’

Radja Nainggolan mag niet naar het WK voetbal. U kunt uitsluitend op de volgende acht manieren reageren. Dat u het weet.

– U kiest voor zeker succes en deelt bijgevolg de populairste mening: ‘Radja moet altijd naar het WK, Wilmots buiten.’

– Een filosofisch-levensbeschouwelijke benadering geniet uw voorkeur. ‘Gelukkig dat we ons kunnen ergeren aan bijzaken als voetbal, maar ook de oorlog in Jemen driftig van commentaar kunnen voorzien. Let op, we zijn dat niet verplicht. De mogelijkheid is er. Kijk, nu lijkt het alsof de aarde rond Nainggolan draait. Volgende keer is het heus de beurt aan Jemen. Dat maakt onze samenleving zo superieur.’

– Het hoofdpersonage van uw volgende boek heet Radja. En de lange versie van uw boek gooit u op Twitter. Wij zijn reeds afgehaakt halfweg de eerste zin.

– U wenst het perspectief te bewaren. ‘Heeft iedereen eindelijk zijn zegje kunnen doen? Syrië, dat is pas erg. Over de neergeschoten Mawda nog gezwegen. Een verdwaalde kogel, het zal wel.’ In werkelijkheid is het meer dan tien jaar geleden dat u naar voetbal heeft gekeken, echter zwaar onder dwang, maar dat hoeft niemand te weten. U scoort uw likes bij andere voetbalhaters. Zeggen wij: meer zit er niet in.

– U houdt wel van een beetje recalcitrant gedrag. Daarom schrijft u ook consequent ‘recalcitrant’ en niet pakweg ‘tegendraads’. Uw redenering: ‘Je moet verdorie sterk in je schoenen staan om Nainggolan thuis te laten, dus Martinez is de beste bondscoach ooit.’ Niet dat u dit echt vindt. Maar u kijkt nu eenmaal neer op de elf miljoen bondscoaches die u vermoeid doen zuchten. Nee, dan liever een opinie die uniek is en waarmee u het verschil kunt maken. Ook dat telt.

– U start een campagne op om Radja Nainggolan alsnog op het WK te krijgen. U weet heel goed dat dit niet zal lukken, maar u heeft toch maar mooi alle aandacht.

– U vindt Nainggolan maar niets. Om zijn gedrag, zijn voorkomen, ja al die tatoeages. U snapt dat dit bekrompen overkomt, bovendien durft u zo’n populair figuur publiekelijk niet af te vallen, dus rest er niets anders dan u te verstoppen achter een loze spreuk: ‘Het geheel is meer dan de som van de delen’ of ‘Zet je team boven het individu’. Zoiets.

– De laatste optie: som alle mogelijke reacties op de niet-selectie van Nainggolan op en doe er lekker badinerend over. Oh, u bent zo verheven.

N-VA wil in detail de kostprijs berekenen van iedere Mohammed wonend in België. ‘Het is niet onze intentie om mensen te viseren of te stigmatiseren. We willen gewoon weten hoeveel Mohammed kost.’

‘Meten is weten,’ stelt staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken. ‘Het zou potsierlijk zijn om een studie te verrichten naar de kostprijs van migratie, die bestaan er in tienvoud. Een studie naar het kostenplaatje van Mohammed ontbreekt tot dusver. Het wordt vaak als taboe gezien, maar dat hoeft het niet te zijn. Als argument kan dat tellen.’

‘Links zal dit wel weer racistisch vinden, maar mijn enige zorg is om een emotionele discussie objectief te maken: verdwijnt er te veel poen van uw pensioen in de pocket van Mohammed?’

Wat betekent dit nu in de praktijk? ‘Alle Mohammeds worden uitgenodigd voor een functioneringsgesprek. Op basis daarvan stellen we een ranglijst op met bovenaan het minst onrendabele geval en onderaan het meest onrendabele. Sturen we de onderste helft het land uit of is dit het begin van een migratiebeleid op basis van voornaam? Dat zien we daarna wel.’

Francken sust: ‘Dat wil niet zeggen dat we mensen gaan verbieden hun kind Mohammed te noemen. Al kan het als bewijs van de gebrekkige integratie wel tellen dat zo weinig Mohammeds hun naam vrijwillig veranderen in Adelbrecht of Hippoliet.’

Als deze studie het gewenste effect sorteert, zal N-VA ook de kostprijs van Mohamed, Mohamad, Mohammad, Mo en Johan berekenen.

Jarenlang stelde Sanne (31) zich aan over haar smartphonegebruik. ‘Op den duur was het niet langer leefbaar. Het werd een verslaving.’

Geen reclame – © Wikimedia Commons

‘Als ik er nu op terugkijk, denk ik: ‘Verschrikkelijk, hoe kon ik zo zijn?’ Wanneer ik een uurtje niet dramatisch had gedaan over mijn smartphonegebruik, online of offline, was ik niet te genieten. Ik dacht de hele tijd hoe ik mezelf in de vernieling reed en piekerde over hoe ik hierop de aandacht kon vestigen.’

‘Ik gebruikte mijn smartphone hoofdzakelijk om de verwoestende gevolgen van mijn smartphoneverslaving te filmen. Maar ook om te bellen en soms surfte ik naar de site van de NMBS. Dan weet je, dit is meer dan zomaar een tijdrovende bezigheid. Maar het is niet zo dat ik naar de site van de NMBS surfte in mijn vrije tijd. Zo erg was het nu ook weer niet.’

‘Het besef dat mijn smartphonegebruik eigenlijk helemaal niet problematisch was, was een pijnlijke confrontatie met mezelf. Het was een manier om mezelf te differentiëren van de rest van de mensheid die de eigen ondergang niet zag. En ik moest ze redden. Ik begon afgelopen maanden in te zien dat ik alleen maar goedkoop aandacht zocht.’

Sanne heeft haar lesje wel geleerd. ‘Ik overdreef. Er zijn vele ergere dingen in de wereld: onze suikerconsumptie bijvoorbeeld. Wist je dat er in een appel per honderd gram tien gram suiker zit? Alsof men arsenicum in onze voeding gooit. Angstaanjagend.’

Nu de nieuwsredactie van VTM naar Antwerpen verhuist, verwelkomt VTM ook nieuwe nieuwsankers. Bart De Wever is gisteren voorgesteld als het eerste nieuwe gezicht.

‘Nu ja, nieuw. Bart is geen onbekend gezicht voor de VTM-kijker,’ nuanceert directeur nieuws Kris Hoflack. ‘Het is efficiënter om De Wever zelf de vragen te laten stellen in plaats van ons blauw te betalen aan een buikspreekpop met een diploma journalistiek.’

Hoflack stelt gerust: ‘Er verandert heus niet zo veel voor de kijker. We willen De Wever optimaal benutten als VTM-gezicht. Deze verhuis is de perfecte gelegenheid. Hij weet wat er in Antwerpen leeft en beschikt over heel wat connecties op ’t Schoon Verdiep.’

VTM-journalist Jan De Meulemeester is blij met zijn nieuwe collega. ‘De Wever kan als geen ander het werk van de Vlaamse en federale regering op de korrel nemen. Eigenlijk wat een politiek journalist zou moeten doen. Oneindig veel respect voor hem.’

Of De Wever tevreden is met de overstap? ‘Ik ken de nieuwsstudio van VTM beter dan de Kamer, het is een beetje thuiskomen. Ik spreek daarom liever van een uitbreiding van mijn bevoegdheden. Vroeger stelde ik ook al geregeld de vragen op, nu kan ik ze ook stellen. Nu al zin om de voorzitter van de grootste Vlaamse partij of de burgemeester van Antwerpen aan de tand te voelen.’