The Vremde Mirror

Het terreurgezelschap IS zoekt dringend acteurs om strijd te leveren. ‘Acteurs kunnen in hun rol meermaals per dag sterven zonder dat ze er iets aan overhouden. Dat is wat we zoeken.’

‘Bent u uit uw familie gestoten omdat u nog nooit echt gewerkt heeft? U wilt eindelijk kunnen uitleggen wat u godganse dagen verricht? U wilt over de tongen gaan? U droomt ervan om Parijse cultuurliefhebbers van hun sokken te blazen? Scriptloos acteren schrikt u niet af? En nodeloos dood en verderf zaaien strookt met uw nihilistische denkbeelden? Kom dan bij IS.’

De oproep die specifiek is gericht aan acteurs lijkt op een promostunt, maar het is IS menens. ‘Het is niet om te choqueren. Het gaat niet over het rechtvaardigen van Tegen de Sterren op, Loslopend wild & gevogelte, FC De Kampioenen of Sven De Ridder. We willen weer oprukken in het Midden-Oosten en in West-Europese grootsteden uitpakken met pop-upvoorstellingen die men er nog lang zal heugen.’

‘Kennis van de Koran is sowieso niet nodig. Religie is ook onbelangrijk. Man of vrouw speelt geen rol. De acteurs moeten alleen willen sterven en onmiddellijk weer opstaan voor de goede zaak.’

En mooi meegenomen: acteurs kunnen na hun periode bij IS vrijwel zeker aan de slag bij NTGent.

Een nieuw schandaal dreigt een schaduw te werpen over de internationale sportwereld. Heeft Milan (13) op eigen kracht de Coopertest uitgelopen of moest hij van matchfixers?

‘Anders moet Milan al een halfuur nahijgen wanneer hij nog maar naar een trap kijkt, nu loopt hij op zijn dooie gemak de Coopertest uit. Ik beschuldig niemand van wat dan ook, ik stel alleen maar vast,’ aldus klasgenoot Dennis*.

Ook op sociale media regent het verontwaardigde reacties. ‘Lachwekkend dat iemand die leeft op een dieet van chips en cola de Coopertest kan uitlopen. We spreken wel over de Coopertest, niet over de Antwerp 10 miles.’

De verdachtmakingen zijn niet min: omdat de bookmakers Milan kansloos achtten, heeft het goksyndicaat Milan verleid om niet op te geven tijdens de Coopertest. Manipulatie, oordelen velen. Milan is hiertoe niet in staat en toch doet hij het.

Milan komt nog meer in opspraak. Volgens bronnen dicht bij het parket gokte hij op zijn eigen Coopertest. Hij dacht dat hij de Coopertest exact 12 minuten zou volhouden en dat kwam naderhand ook uit. Te toevallig volgens het parket dat een onderzoek opende.

Dubbele inkomsten dus voor Milan. Al wil hij dat sterk nuanceren. ‘Ik heb zwaar moeten investeren: mijn epo, testosteron en groeihormoon zelf moeten bekostigen. Dat schijnt iedereen te vergeten.’

* Dennis is een schuilnaam.

Marc (61) houdt alleen maar goede herinneringen over aan zijn dienstplicht. ‘Ik heb er alles geleerd wat een mens nodig heeft om het ver te schoppen in het leven: stoppen met nadenken.’

‘Dat ze jongeren maar snel naar het leger sturen. Mietjes, dat zijn het. Maar dat mag je weer niet zeggen, want niet respectvol. Ik zeg het je: jongeren zijn dikke sukkels en bedorven scheten die geen respect meer kennen. Ze denken alles te mogen zeggen. In het leger, daar leer je wat respect is en je vergeet het niet meer voor de rest van je leven.’

Volgens Marc is het allemaal om zeep. ‘Discipline. Kent de jeugd dat nog? Kritiekloos de grootste dwaasheden uitvoeren omdat iemand dat brult? De Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog, al die schone herinneringen, we gaan nog lang moeten wachten op een volgende. Wij hebben dat nog geleerd, wat stoppen met nadenken is.’

‘Jongeren, leer ze mij niet kennen. Ik heb er gewoon geen behoefte aan,’ aldus Marc.

Waarna Marc een goudeerlijke analyse maakt. ‘Jongeren, ze fietsen op het voetpad en ze kunnen mij niet onder tafel drinken, zelfs niet ladderzat met een auto rijden. Voer de dienstplicht weer in en ze zullen snel weten wat onze normen en waarden zijn.’

‘In het leger kom je in contact met anderen, waardoor je genuanceerder gaat denken en je leert er omgaan met andere culturen. Ik heb er zelfs met een Limburger op de kamer gelegen. Dat is weliswaar een extreem voorbeeld, maar ik kan zeggen: dan gaan je ogen wel open.’

Hebben we jaren, misschien wel decennia, vlees verorberd afkomstig van dieren? Bij een huiszoeking in Bastenaken werden er dode koeien, paarden en varkens aangetroffen die bedoeld waren voor menselijke consumptie. Het vleesbedrijf in kwestie is onmiddellijk gesloopt, uiteraard.

Dat er levende wezens worden afgemaakt om onze monden te voeden, hoewel er genoeg voedsel voor handen is, wordt beschouwd als de grootste schandvlek in de geschiedenis van de mensheid, eerdere en hedendaagse niet onverdienstelijke pogingen ten spijt.

Volgens de speurders betreft het geen op zichzelf staand incident, maar een grootschalige georkestreerde genocide van dieren. Dieren worden systematisch gedeporteerd naar een plaats waar ze geslacht worden om vervolgens als vlees op de markt te belanden.

De hamvraag nu: wie wist hiervan? Overheidsdiensten wijzen naar elkaar, slagers voelen zich bedrogen, de consument is verontwaardigd en Mia Doornaert rakelt een column uit 1997 (!) op waarin ze toen reeds de vleessector in verband bracht met dieren.

Het grootste slachtoffer zijn natuurlijk de vleeseters. Zij eten naar zich laat raden al gans hun leven onbewust vlees van dierlijke afkomst. Want bewust doe je zoiets niet, je bent een mens. Zij moeten met zichzelf nu in het reine komen. Konden onmogelijk weten dat om varkensvlees te bekomen er een varken dient gekeeld.

Ophef gisteren in een proces waar een seriemoordenaar hoorbaar vloekte – wij zullen de woorden niet herhalen – toen die het vonnis te horen kreeg.

‘Oh nee, wat heb ik gedaan?’ Het besef bij de seriemoordenaar was daar onmiddellijk. ‘Alle camera’s zijn op mij gericht. Ik verschijn dagelijks in de krant. Als publiek figuur heb ik een voorbeeldfunctie en moet ik bepaalde waarden uitstralen. Mensen zijn kwaad en dat snap ik.’

De seriemoordenaar zoekt geen excuses. ‘Ik verloor kortstondig mijn zelfcontrole. Mag nooit gebeuren. En het overkomt me eigenlijk ook nooit. Normaal ga ik heel berekend en methodisch te werk. Moet ook wel, een kleinste fout kan mij de kop kosten.’

Ouders beginnen plots te twijfelen of seriemoordenaars goede rolmodellen zijn voor hun kinderen. Tobias (7) wilde altijd al seriemoordenaar worden. ‘Zo hoeft het voor mij niet meer. Gelukkig zijn er nog heel wat leuke rappers.’

‘Laten we niet in de val trappen alle seriemoordenaars over één kam te scheren. Mijn uitschuiver mag niet de reputatie van al mijn collega’s bezoedelen. Ja, we zullen het vertrouwen van de samenleving moeten herwinnen en dat is zo al niet evident. Maar laat ons eerlijk wezen: het is niet dat ik uit artistieke overwegingen een vrouw achterwaarts in de poes heb genaaid,’ aldus de seriemoordenaar.

Advocaat Jef Vermassen reageert emotioneel. ‘Godverdomme, wat een teringzooi. Dit heb ik je moeder heeft tyfus nog nooit meegemaakt. Ik voel me erg kut en dat op deze vrouwendag.’

Is de Russische avant-gardekunst die hing in het MSK Gent echt of niet? Onafhankelijke onderzoekers schatten de waarde van de Toporovski-collectie op vele monopolybriefjes van €100 en €200, maar ook van €500.

Vlaams minister van Cultuur Sven Gatz (Open VLD) reageert zichtbaar opgelucht. ‘Alle argwaan was onterecht. Er is geen sprake van oplichting. Soms lijkt een origineel werk zo fel op de valse versies dat je het verschil niet ziet. En dan zijn er snel vooroordelen: het is niet omdat het Russische kunstzwendel is dat het niet echt kan zijn.’

Voor directrice van het MSK Gent Catherine de Zegher betekent dit het einde van de controverse. ‘Er is niks mis met onze geloofwaardigheid, zo blijkt. Anders zou de kunst niet duizenden monopolybriefjes waard zijn. Authentieke monopolybriefjes,’ benadrukt ze.

Desondanks wordt de schade aan het imago van de kunstsector geraamd op een ‘echte’ Rembrandt.

Vanaf vandaag kunnen werknemers van kerncentrales gratis secondelijm afhalen in alle doe-het-zelfzaken. Dit slechts bij vertoning van hun schubben of derde neusgat. ‘Als we een kernramp kunnen vermijden, graag. Maar laten we vooral realistisch blijven,’ aldus minister van Energie Marie-Christine Marghem (MR).

‘Veiligheid boven alles, ‘stelt Marghem. ‘Je kunt zeggen: laat die kernramp zich in alle rust voltrekken. Iedereen heeft jodiumpillen, wat kan er gebeuren? Zo mogen we niet denken. Als we een kernramp met enkele maanden kunnen uitstellen, wie weet zelfs tot de volgende legislatuur, is dat mooi meegenomen.’

‘Daarom krijgen alle werknemers van kerncentrales gratis secondelijm. Zo kunnen ze te gepasten tijde en adequaat ingrijpen wanneer reactorvaten dreigen te verscheuren.’

Volgens Marghem zijn de baten niet veel kleiner dan de kosten. ‘God ja, als de kans er is om zo een kernramp te vermijden: waarom ook niet? We kunnen maar proberen.’

Met deze preventieve maatregel snoert de regering criticasters de mond. Eerder raakte al bekend dat elke Belg bij zijn lokale vliegtuigbouwer een privéjet gratis kan afhalen. Een doekje voor het bloeden volgens de oppositie. ‘Je kunt er zo vaak mee vliegen als je wilt, maar een privéjet biedt pas bescherming net na een kernramp.’

Je droomt van een leven als sportjournalist. Het valt niet aan te raden, het kan. Waar dan beter te beginnen dan bij Sporza? Lezen we mee in het dagboek van een stagiair aldaar.

Maandag

Mijn eerste stagedag bij Sporza. Wat keek ik ernaar uit. Wat is de drang onweerstaanbaar om de stiel van sportjournalist te leren. Sporters, coaches en functionarissen kritisch te bevragen, spitse commentaarstukken af te leveren, wantoestanden aan te kaarten. Niet uit een soort van dolgedraaid cynisme, maar omdat sport een volwaardig maatschappelijk verschijnsel is dat een volwassen berichtgeving verdient. En waar kan dat beter dan bij een instituut als Sporza?

Ik mocht op de website het rubriekje ‘opvallend’ verzorgen. Kortweg komt het erop neer dat ik van geluk mag spreken dat Sporza sowieso de naam van de auteur niet vermeldt.

(toevoeging op donderdag: ik begin helemaal te begrijpen waarom)

Maar goed, ik kan beter wat geduld oefenen. Dit zal wel normaal zijn op een eerste stagedag. Het echte journalistieke werk zal snel volgen.

Dinsdag

Alarm. Brand? Het scheen vele malen erger: op Sportwereld en HLN verscheen een bericht over Thibau Nys, terwijl dit nieuws ons helemaal is ontgaan.

De veiligheidsprocedure schrijft voor dat er dan een alarm afgaat en dat het noodplan in werking treedt. Ik moest het uitvoeren.

Stap 1: Ga naar Instagram

Stap 2: Brei rond de laatste drie foto’s die Puck Moonen gepost heeft een puberaal artikel

Stap 3: Publiceer zonder te herlezen

Tijdens de interne spoedevaluatie die hierop volgde, kwam ik te weten dat Moonen een renster is die niet bijzonder presteert, maar alle sportjournalisten vinden haar bloedgeil en dat is toch de essentie.

Woensdag

Complimenten gekregen voor mijn taalvirtuositeit. (WTF?) ‘Ben je bij ons helaas helemaal niks mee,’ voegde men er snel aan toe.

Waarom zit ik hier? Ik weet het weer. Vorige week een te pertinente, sommigen zeggen seksistische, mening geventileerd over bloemenmeisjes. Daarenboven zocht de VRT nog iemand voor de sportredactie. Dan is de som snel gemaakt.

Maarten Vangramberen trakteerde zonder gelegenheid. We mochten allemaal even voelen aan zijn killerbody.

Donderdag

Ik blijk met handen en voeten gebonden aan de rubriek ‘opvallend’.

OPVALLEND – Een kassei van de Haaghoek wordt vervangen en Sporza is er niet bij.

OPVALLEND – Mensen maken slechte woordspelingen en dat wil nog niet zeggen dat je daarover per se een artikel moet schrijven.

OPVALLEND – Ruben Van Gucht maakt WK-lied: ‘Kampioen-ski, heuj heuj heuj!’

Ditmaal niet op ‘publiceren’ geklikt. Oké, behalve wat betreft de laatste titel dan, maar dat heeft tot nog toe kennelijk niemand opgemerkt. Laten we dat vooral zo houden.

Vrijdag

Ik kan eindelijk het bovenlichaam van Maarten Vangramberen tekenen zonder dat hij poseert.

Vrijdagnamiddag, vroeg naar huis. Er staat een zwaar weekend voor de boeg. Niks van. Weer alarm. Driesje (Dries Mertens, nvdr) moest zo nodig een filmpje delen met hem als wilde weldoener en ja, dan is het alle hens aan dek. We vergaderden een uur over hoe we dit zouden brengen. Uiteindelijk werd het een artikel met een inleidend tekstje waarin zijn tweet werd vertaald met daaronder zijn duchtig gedeelde tweet.

En alsof ik nog niet genoeg te doen had: Frank Raes had een waarzegster gevonden die denkt dat Beerschot promoveert naar 1A. Kunnen we niet zomaar negeren.

Weekend

Zo blij dat ik eindelijk echte journalistiek mag bedrijven. Nadat ik net als de rest van de Sporza-redactie verongelijkt twitterde over een journalist van De Morgen die een cynische wielertweet verstuurde (er heerste een grote vergenoegdheid op de redactie dat we eindelijk een echte journalist op zijn plaats konden zetten, na al die jaren, bovendien is elke gelegenheid goed om op te komen voor de Vlaamse wielrenners, dat blijft de kerntaak van sportjournalisten, jammer dat we in al onze vlijt over elkaar struikelden waardoor het een beetje potsierlijk werd), mocht ik de bindteksten van Ruben Van Gucht voor Sportweekend schrijven.

Ruben heeft daar de tijd niet voor. Hij presenteert De Weekwatchers (ik relativeer de gruwelen van de Tweede Wereldoorlog geenszins, maar dankzij de Weekwatchers begrijp ik wat mensen ertoe drijft het wel te doen), hij voorziet wielerwedstrijden van commentaar, hij gelooft dat hij met Jacques Vermeire op een podium moet staan, hij staat met zichzelf op een podium, hij maakt een nieuwe reeks van De Kleedkamer, hij haalt onbaatzuchtig vuilnis op terwijl hij loopt en dit op sociale media gooit, hij bedenkt WK-liederen en hij presenteert Sportweekend en nog wel meer.

Hij las mijn tekst en schudde het hoofd. ‘Het gaat om de boodschapper, niet om de boodschap,’ waarna hij mijn tekst onder handen nam. ‘Kijk, zo doe je dat.’

Wat ik zag, waren bij de haren getrokken formuleringen, synoniemen en adjectieven die nergens toe leiden, ledigheid camouflerende clichés en kwinkslagen die ik als vervelend zou ervaren. Maar kijk, dat is het verschil tussen een topjournalist en een stagiair die nog alles te leren heeft.

Rode Duivel Yannick Carrasco kon op belangstelling rekenen van een drieëntwintigtal Brusselse vzw’s en één Chinees voetbalteam. Uiteindelijk koos hij voor een avontuur in China. ‘Het is niet alleen geld dat telt.’

‘Een voetbalcarrière is maar van korte duur en één ondoordachte beslissing kan nefast zijn. Vele voetballers kiezen rücksichtslos voor de hoogste bieder en vergeten op lange termijn te denken. Die fout wil ik niet maken,’ licht Carrasco zijn keuze toe.

‘Ja, de Brusselse vzw’s hebben financieel heel wat te bieden. Maar of het een duurzame keuze is? Mijn speelkansen zijn er onzeker en het is niet gemakkelijk om in België actief te zijn en een selectie af te dwingen voor het WK. In China kan ik spelen tegen een hoop nepvedetten. Het sportieve aspect is doorslaggevend geweest.’

Carrasco verontschuldigt zich bij zijn Belgische fans. ‘Ik moet aan mijn carrière denken. Weet je, ik kan altijd nog naar een Brusselse vzw trekken wanneer ik 32 of 33 ben. Ik ben pas 24, poen pakken kan later nog altijd.’

Wij zijn niet te beroerd om door het stof te kruipen wanneer wij in de fout zijn gegaan. Het was gisteren en is vanmorgen glad op de wegen. Niet zomaar glad, gevaarlijk glad. Wij vergaten u te zeggen dat gevaarlijk gladde wegen best verraderlijk kunnen zijn. Kan natuurlijk niet door de beugel.

We vergaten u te melden hoe moeilijk berijd- en bewandelbaar een gladde weg is. Dat u voorzichtig hoort te zijn en dat u best met bewegen wacht tot deze middag (dan hebt u minder kans om te vallen). Dat is nu niet gebeurd. Onze schuld dat u gevallen bent. Aan de hand van sneeuw, aanvriezende regen en VRT-cameraploegen op iedere straathoek alleen kunt u niet weten dat het glad is.

We vergaten iemand in volle avondspits naar de Brusselse ring te sturen, die aldaar voor de camera de verkeerssituatie in het hele land beschrijft. Onmogelijk zulks thuis te doen omdat je dan op de achtergrond de beleving van traag schuifelende wagens en de altijd aanwezige kans op een kettingbotsing mist. Onbetamelijk.

We vergaten een bejaarde op straat aan het woord te laten die deze gladheid nog nooit gezien heeft. Historisch dieptepunt.

We vergaten iemand te interviewen die iemand anders zag vallen, maar zonder veel erg. We vroegen bijgevolg ook niet of het glad het is, hoe glad het is en om het antwoord opnieuw te geven, maar dan graag met meer nadruk op het feit dat het zot gevaarlijk glad is. Helaas, ook dat boden we u niet.

We vergaten u te waarschuwen voor kinderlijke Journaalitems en de opwinding die een beetje bevroren water kan veroorzaken bij journalisten. Tip hiertegen: ga de baan op, sta in de file. Let op dat u niet betrokken raakt in een ongeval of u mag het uitleggen voor een cameraploeg. Dat hebben we allemaal niet gedaan. Onvergeeflijk.

We zijn tot inzicht gekomen dat we onze taken niet naar behoren hebben vervuld en dat onze minimale berichtgeving totaal misplaatst is. Zonder diepgaande uitleg wat gladheid juist inhoudt en beelden van mensen die uitschuiven redt u het niet. Hadden we moeten weten. Onze excuses.

Om het enigszins goed te maken hieronder een filmpje van fietsers die op hun bek gaan.