The Vremde Mirror

De KU Leuven moet op zoek naar een nieuwe verliezer van de rectorverkiezingen. Rik Torfs had een duidelijk mandaat van de kiezer gekregen voor deze ambt, maar hij heeft het te druk.

‘Een mens moet zijn plaats kennen in het leven, nederig zijn, de eigen beperkingen erkennen en in dit geval vaststellen dat er veel geschiktere verliezers zijn dan ikzelf,’ oordeelt Torfs.

‘Het zou alleen maar van hoogmoed getuigen om vier jaar lang als verliezer van de meest recente rectorverkiezingen door het leven te gaan, terwijl die rol me helemaal niet op het lijf geschreven is. In die mate zelfs dat het me humeurig, vermoeiend en cynisch maakt. Dan is er maar één wijze optie: de eer aan jezelf houden.’

Critici verdenken Torfs ervan te zijn opgestapt uit angst de komende 4 jaar ingesmeerd met pek en zijn columns in De Standaard door de Leuvense straten gejaagd te worden, zoals dat gebruikelijk gaat. Anderen wijzen erop dat dit verlies nefast is voor Torfs’ relevantie om in talkshows over een fazant met een bolhoed een mening te spuien, daar die anders al tamelijk bedenkelijk is.

De KU Leuven dient zo snel mogelijk weer nieuwe verkiezingen te organiseren om een verliezer aan te stellen, zo niet dreigt een onmachtsvacuüm.

Ofschoon hij het druk heeft, is Torfs zo ridderlijk de deur niet helemaal te sluiten. Zo liet hij al verstaan zich wel als winnaar van de rectorverkiezingen te willen engageren.

Het scheelde enkele tientallen stemmen, maar Rik Torfs kan zich toch kandidaat stellen voor het rectorschap van de Rijksuniversiteit Gent. Dat onthulde hij in negen talkshows tegelijk.

De rectorverkiezingen van 1924 aan de Rijksuniversiteit Gent blijven maar aanslepen. Men snakt er al langer naar een compromisfiguur en die lijkt nu gevonden in de persoon van de 60-jarige Rik Torfs, die even plots als onvoorzien met een gat in zijn agenda blijkt te kampen de komende vier jaar, dinsdag en donderdag tussen 14u30 en 15u00.

Het is nu maar de vraag of Torfs de RUG op de kaart kan zetten. ‘Een universiteit moet niet te schuw zijn om naar buiten te treden. Een rector kan dan niet passief toekijken, zonder daarin te overdrijven natuurlijk.’

‘Mijn grootste troef is ongetwijfeld de productie van eloquent gebakken lucht, de RUG blijft in de eerste plaats een universiteit, zo werd me toch verteld. Bovendien beschik ik over een uitstekend netwerk binnen alle universiteiten die er in Vlaanderen toedoen.’

Torfs heeft grootse plannen met de RUG. ‘Herkenbaarheid is één zaak, dat mag geen belet vormen te vernieuwen. De U in RUG kan blijven, maar de R en de G worden een K en een L. Ook pleit ik voor asbestvrije Nolfbarakken en denk ik op lange termijn: gaan we de germanisering over vijftien à twintig jaar met hand en tand bestrijden of zijn we gastvrij?’

Weet Torfs hoe hij een universiteit moet leiden? ‘Een universiteit wel, de RUG is dan weer een andere vraag.’

Torfs neemt het in de volgende stemronde op tegen een broccoli en een avocado.

De Amerikaanse president Donald Trump doet het Vrijheidsbeeld van de hand voor drie miljoen dollar. Noord-Korea aasde al langer op het beeld, maar Barack Obama toonde zich altijd onvermurwbaar.

Trump is opgetogen over de deal. ‘Dat we voor dat gedrocht geld hebben gekregen, nota bene van een arrogante brulboei, bewijst weer wat voor een gewiekste, intelligente en superieure zakenman ik ben.’

‘Ik ben blij dat het uit mijn zicht verdwenen is. Het Vrijheidsbeeld doet denken aan de kernwaarden van een westerse democratie. Het symboliseert gastvrijheid en gelijkheid. Vrijheid en respect. Dat Noord-Korea zulk bedrag veil heeft voor een beeld met deze betekenis, zegt alles over de dubieuze intenties van Noord-Korea.’

Het Vrijheidsbeeld komt in Pyongyang te staan, naast dat andere befaamde monument, de rode knop. De andere gegadigden zijnde Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Qatar en Gwendolyn Rutten hebben al aangegeven in ruil voor het Vrijheidsbeeld kernproeven van Noord-Korea te gedogen.

Hoe slagen talkshows erin om telkens weer dezelfde praatgasten op te trommelen? Vele mensen vragen het zich af. Een unieke blik achter dit bovenmenselijke huzarenstukje.

‘Een geschikte altijd dezelfde gast vinden, dag na dag, wordt gemakkelijk onderschat,’ weet presentator van De Afspraak Bart Schols. ‘Elke dag moeten we ons verdiepen in de kwestie: kan Mia Doornaert doen alsof ze voeling heeft met het onderwerp?’

‘Dat is gelukkig vrijwel altijd zo,’ vult Schols aan. ‘Dat zorgt telkens weer voor een explosie van ontlading op de redactie, dat spreekt voor zich. En zo niet, dienen we van gespreksonderwerp te veranderen.’

Ook Lieven Van Gils worstelt met de zoektocht naar elke dag dezelfde praatgast. ‘Het is niet evident om in een kleine regio als Vlaanderen die ene witte raaf te vinden die over elk thema denkt de waarheid in pacht te hebben. We moeten af en toe, gelukkig niet te vaak, van gast wisselen. Het is nu eenmaal niet anders.’

Een tegendraadse stem is die van rector van de KU Leuven Rik Torfs, die het gebrek aan diversiteit in talkshows laakt. ‘Wat is de meerwaarde van elke keer dezelfde persoon aan het woord te laten, ongeacht het onderwerp? Hoe graag moet je jezelf dan horen spreken? Het kan niet lang duren eer zo’n altijd dezelfde gast de voeling met de realiteit verliest. Bescherm hem tegen zichzelf.’

Dat zei Torfs in Van Gils en Gasten, De Afspraak, Terzake en het VTM-journaal.

Jarenlang schreef Marie-José (73) iedere dag een column, maar die activiteit valt niet langer te combineren met het schrijven van Facebookcomments. ‘Ik moest een keuze maken en koos voor het meest eerbare.’

De beslissing hing al langer in de lucht, maar met een column stop je niet van de ene dag op de andere. ‘Niet iedereen heeft een column,’ legt Marie-José uit. ‘Ludo van twee straten verder bijvoorbeeld niet.’

‘De grote successen als columniste bleven de jongste tijd uit,’ moet Marie-José ook toegeven. ‘Mijn motivatie ebde weg, het werd een sleur, terwijl ik op Facebook almaar meer likes en reacties scoor. Gisteren nog, 124 likes, omdat ik vond dat alle Turken naar Turkistan moeten. Wacht, een melding. 125.’

‘Nu ik me voltijds richt op het schrijven van Facebookcomments, zal de kwaliteit van mijn vooroordelen, intolerantie en zwakzinnigheden ook zichtbaar toenemen,’ gelooft Marie-José. ‘De tijd dat je en columns en Facebookcomments kunt schrijven, ligt achter ons. En dan kies ik graag voor het meest eerbare.’

‘Het is me wat’, een verzameling van Marie-Josés beste columns, is vanaf vandaag te verkrijgen in de betere boekhandel.

Exclusief voor onze abonnees: lees in onze pluszone haar laatste vijf columns.

– Het is allemaal nogal eens iets

– Het is allemaal toch iets

– Het is allemaal toch wat

– Het is allemaal iets

– Het is allemaal wat

Hoi, mijn naam is Recep Tayyip Erdogan, Erdie voor de vrienden en ik zou de toegang tot online media blokkeren, satirici laten vervolgen en nog meer van zulks. Nog nooit dergelijke onzin gehoord.

Ik ben een goed mens, verschrikkelijk bekwaam en de gedroomde leider voor ieder land. Ik vind een vrije door mij gestuurde en monddood gemaakte pers te belangrijk om zomaar af te schaffen. Dat ik de hoofdredacteurs en journalisten van verscheidene media ontsla en er nu zelf de teksten schrijf, is te belachelijk voor woorden.

De stelling dat ik mijn greep op de media versterk, klopt dus niet.

Leve Erdogan.

Een wetenschapper aan de KU Leuven was niet helemaal objectief in zijn onderzoek naar waarom Monsanto zo goed en betrouwbaar, kortom gewoonweg de beste is. Rector van de KU Leuven Rik Torfs roept hem nu op het matje.

Op het eerste gezicht is dit een doodgewoon wetenschappelijk onderzoek dat nagaat waarom de wereld aan de voeten hoort te liggen van Monsanto. Een Belgische rechter stootte evenwel op belastend materiaal in de volgende passage van een academische paper, geschreven door een professor van de KU Leuven.

‘Wat hebben mensen toch tegen Monsanto? Zonder te persoonlijk te worden: ik ken geen andere chemiereus die ethiek, biodiversiteit en gratis onkruidverdelgers tegen een minieme inspanning zo hoog in het vaandel draagt. Dan nog gezwegen over de kennis wat betreft kankerverwekkende producten. Glyfosaat? Niks mis mee, mensen. De conclusie moge duidelijk zijn: Monsanto is de beste. Heil Monsanto.’

‘Waar zijn de bronnen?’ vraagt ook rector Torfs zich af. ‘Een gezaghebbend instituut als de KU Leuven kan zich zulke uitschuivers niet veroorloven. De stelling dat er niks mis is met glyfosaat wordt te weinig onderbouwd, waardoor de schijn van partijdigheid wordt gewekt.’

Zoals het er nu naar uitziet, klokt Pauline (22) na haar deelname aan de Antwerp Ten Miles af op 79 likes op Facebook. Dat zijn er drie meer dan vorig jaar. Pauline wacht liever de definitieve resultaten af eer ze met een statement komt, maar is hoopvol.

De prestatie van Pauline op de Antwerp Ten Miles mag er wezen. 79 Facebooklikes, dat zeggen de exitpolls althans. Voorlopig heeft ze nog maar 64 likes bemachtigd. Vorig jaar de vroege ochtend na haar Ten Miles stond de teller op zestig. Na de sociologische factoren in acht te nemen, komen we tot de uiteindelijke balans van 79 likes.

‘Op maandagochtend moeten veel van mijn vrienden weer naar hun werk en hebben dus niks anders te doen dan te facebooken,’ legt Pauline uit. ‘Die moeten allemaal mijn selfie genomen tijdens de Ten Miles nog liken. Er moest er zo maar eens eentje echt wat te doen hebben net die ochtend, daarom blijft het bang afwachten.’

‘Ik heb me kapot getraind voor de Ten Miles en als de beloning dan volgt is dat des te mooier. Ik heb er eergisteren toch goed een halfuur over gedaan om al joggend een geslaagde selfie te nemen. Dat was even stressen.’

Bijna was er van een Facebookpost geen sprake. ‘Ik heb met steken moeten opgeven na vier kilometer. Gelukkig had ik mijn selfie na anderhalve kilometer genomen, net na mijn zesde dipje. Misschien was het de decompressie, maar opdracht volbracht dus.’

Omdat het aantal comments en journaalitems rond haar zorgwekkend laag blijft, heeft Pauline wat betreft 2018 een ander doel voor ogen. ‘De marathon van Antwerpen, maar dat vergt een zeer specifieke voorbereiding. Opstaan om 06u30. OMG.’

Wouter en Bart hebben ruzie. Aanleiding is een alledaags groepswerk over buikgevoel tijdens de begrotingsopmaak. Komt het ooit nog goed tussen deze twee achtjarigen? Wij vroegen het aan tweedeleerjaarwatcher Ivan.

‘Is dit groepswerk het einde van een vriendschap van bijna drie jaar?’ vraagt Ivan zich af. ‘Het lijkt er sterk op, maar laten we een slag om de arm houden. Meester Charles zal tijdens de middagpauze een ultieme poging ondernemen om ze dichter bij elkaar te brengen.’

‘Het gebeurt wel vaker dat groepswerken de verhoudingen op scherp zetten,’ bevestigt Ivan wat iedereen al weet. ‘Het gaat om de ander accepteren, toegevingen doen en je eigen willetje opzij durven schuiven. Kinderen van die leeftijd hebben het daar nu eenmaal moeilijk mee.’

‘In dit concrete geval voelt Wouter zich het meest tekort gedaan, terwijl Barts neus schijnbaar bloedt. Het is de vraag hoelang die laatste dat nog kan volhouden. Een representatieve peiling bij zeven klasgenootjes (foutenmarge 3,1%) wijst uit dat Bart overduidelijk de populairste is, hetgeen hem de ademruimte geeft het been langer stijf te houden, terwijl Wouter moet nadenken of blijven aandringen op excuses strategisch wel zo verstandig is, wil hij bij turnen niet altijd als laatste worden gekozen.’

Hoe is het toch zover kunnen komen? ‘Bart heeft in Wouter altijd een naïeve brave borst gezien, zeker nooit een bedreiging en Wouter dacht dat Bart hem wel oprecht een toffe knul vond. Ze hebben zich allebei in elkaar vergist. Maar nogmaals, op die leeftijd kan dat gebeuren.’

‘Zoals het nu oogt, zal hun groepswerk zwaar ontgoochelen. Belangrijk is dat er tussen hen weer een soort van verstandhouding komt, de resultaten op hun schoolrapport zijn al een tijdje teleurstellend. Het groepswerk moet volgende week maandag af zijn. Het weekend zal cruciaal worden,’ concludeert Ivan.

Bij het groepswerk was aanvankelijk ook Krisje betrokken, maar die liep blèrend weg omdat hij niet mocht noteren en zijn bek moest houden.

Wanneer iedereen meent dat het momentum al ruim vijf eeuwen vervlogen is, verrast de ontdekkingsreiziger Christoffel Columbus vriend en vijand postuum met excuses. ‘Ik had het heus zo niet bedoeld.’

‘Met de wetenschap van nu was ik nooit op zoek gegaan naar Indië,’ toont Columbus zich berouwvol. ‘Of was ik wel gegaan, maar had ik de ontdekking van Amerika voor mezelf gehouden. De beurskrach van 1929 en Björn Soenens, er zou nooit sprake van geweest zijn.’

Wrang door de gevolgen van zijn ontdekking waarvan Columbus de belangrijkste zelf al opsomde. Wrang omdat hij lange tijd bleef zwijgen over zijn roekeloos, onverantwoord gedrag. Inwoners van Afghanistan, Vietnam, Irak en Hiroshima en fans van Jan Ullrich achten zijn excuses veeleer te laat. Daarnaast blijft het inreisverbod voor Columbus in Noord-Korea gewoon van kracht.

Erfgenamen van Leif Eriksson vinden dat Christoffel Columbus nu op de blaren moet zitten. ‘Columbus koos voor de snelle roem. Leif daarentegen heeft de ontdekking van Amerika nooit aan de grote klok gehangen. Ofschoon de aanblik van Amerika-correspondenten, toen nog staand voor een iglo, wachtend op een liveverbinding, ook hem niet onberoerd liet.’

Donald Trump heeft Columbus al opgebeld om hem te feliciteren voor het aanbieden van zijn excuses. ‘Ach, de anderen maken allemaal fouten.’