The Vremde Mirror

Het fietspad is een wonderbaarlijke biotoop van openslaande portieren, lanterfantende voetgangers, geleegde glascontainers en elektrische tweewielers. Vlaams minister van Verkeer Ben Weyts (N-VA) wil orde scheppen in de chaos door een aparte rijstrook in te richten op het fietspad voor fietsers.

Ben Weyts begrijpt dat hij een gevoelige snaar raakt. ‘Ik reken op solidariteit van de automobilisten. Het is niet gemakkelijk om plots niet meer op het hele fietspad te mogen parkeren.’

‘Concreet is een zesde van het fietspad uitsluitend voor fietsers bestemd. Op het overige gedeelte is er plaats voor geparkeerde wagens. De fietser heeft daar nu niets meer te zoeken. Als tegemoetkoming is een fietser die in aanvaring komt met een automobilist altijd zelf verantwoordelijk voor de opgelopen schade.’

Weyts smeekt nogmaals om begrip bij de automobilisten. ‘Het is 2016. Het rijk van Koning Auto is niet meer zo vanzelfsprekend als vroeger.’

Mario (41) parkeert zijn camionette elke dag trouw op het fietspad. Dat hij er voortaan rekening moet houden met fietsers zint hem allerminst. ‘Toegeeflijkheid die ons door de strot wordt geduwd. Gewoon omdat asociale fietsers denken dat het fietspad van hen is. Wij, automobilisten, moeten ons altijd aanpassen.’

‘Het is godgeklaagd. Al negen jaar en nog altijd geen autisme. Welke toekomst heeft hij nog?’ De ouders van Robbe grijpen naar het laatste redmiddel. ‘Vaccinaties dan maar. Autisme zal hij krijgen.’

Geen autisme, geen ADHD, geen andere kekke stoornis. Op de speelplaats staat Robbe moederziel alleen. ‘Robbe-eiland, Robbe-eiland, Robbe-eiland,’ roepen andere kinderen naar hem. Het kwetst.

Bof, builenpest, rode hond, Mia Doornaert en tegen alle achterhaalde ziektes van deze tijd vaccineert Robbe zichzelf nu elke ochtend voor het ontbijt. Robbe hoopt zo dat hij niet langer het buitenbeentje van de klas zal zijn. Vooralsnog zonder resultaat.

‘Vorige week is hij er pas mee begonnen,’ geeft Robbes moeder toe. ‘Ik heb vaccinaties nooit vertrouwd, je krijgt er autisme van. Als moeder let je wel twee keer op.’

Een gezellige zaterdagavond onder zes vrienden op café eindigde abrupt toen Andries een gloedvol en inspirerend betoog van Lea afbrak met de suggestie om naar de cijfers te kijken.

Een groepje vrienden wisselt voor een zaterdagavond diepzinnige inzichten uit. Het gaat over de toekomst van het speculatief realisme op Vanuatu in het post-Olga-Leyers-tijdperk, maar ook over luchtige thema’s als wereldvrede. Telkens de gedachtewisseling dreigt te verzanden, is er Lea die op de proppen komt met een originele invalshoek.

‘Zo had ik het nog niet bekeken,’ geeft Stijn toe. ‘Ja Lea, je hebt echt een punt,’ valt Lise hem bij. Lea glimt inwendig van trots. In veertig minuten en zeventien bierviltjes is er een nieuwe wereld geschapen, waar voor iedereen een plaats is, waar elk persoon zich kan ontwikkelen, waar rechtvaardigheid heerst, waar bakfietsen etcetera.

‘Maar als je naar de cijfers kijkt,’ pruttelt Andries tegen die stilzwijgend in een hoekje dit schouwspel gadeslaat, in het geniep zijn smartphone neemt en van de gelegenheid gebruikmaakt om naar Eurostat te surfen.

De rest van de avond groeit uit tot één ongemakkelijke stilte. Hanna en Stijn moeten onverwacht vroeger naar huis. Naar de reden van hun voortijdige afhaken is het gissen. Over een volgende samenkomst werd niet gecommuniceerd. Andries liet alvast weten er zin in te hebben.

Van een opvallende stijlbreuk met zijn campagne gesproken. Donald Trump benoemt geen achterhaald oerconservatief fossiel dat de evolutietheorie, de klimaatverandering en de dubbele negatie ontkent tot minister van Buitenlandse Zaken, maar dit schattig katje.

Internationale waarnemers kijken vooralsnog de kat uit de boom. Een schattig katje dat een van de belangrijkste functies mag bekleden: voor de beeldvorming is het belangrijk dat Trump zijn toon lijkt te matigen. Doch rest de vraag welk garen hij hierbij denkt te spinnen.

Amerikakenner Rik Torfs weet dat dit schattig katje belang hecht aan een consequente koers. ‘Mexico, miauw. Syrië bombarderen, miauw. De Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming, miauw. Kernbommen op Rusland, miauw. Je kunt over sommige standpunten discussiëren, maar we mogen toch spreken van een consistentie die zelden gezien is in de politiek en ver daarbuiten.’

Criticasters denken vooral dat dit schijn is. Een listige tactiek van Trump om te doen alsof hij helemaal niet zo radicaal is.

Trump weerlegt dit en spreekt van een kleine wederdienst aan een trouwe vriend. ‘Er vallen nooit harde woorden tussen ons. We voelen elkaar perfect aan. Dat kom je haast nooit tegen in de politiek. Dat is de ware reden. Buitenlandse Zaken heeft alleen maar baat bij stabiliteit wanneer we her en der een atoomoorlogje ontketenen.’

‘Steeds wordt zijn verleden opgerakeld. Zijn fascistische ideetjes, zijn opruiende toespraken, zijn selectieve moordpartijen, zijn antisemitisme, zijn lelijke schilderijen.’ Historici menen dat Adolf Hitler hierdoor nooit een faire kans heeft gekregen om uit te groeien tot een sprookjesfiguur zoals Leopold II.

Hij wordt vergeleken met Trump, kortom al het uitschot van deze wereld. Hij deed extreme uitspraken, loog, stigmatiseerde bevolkingsgroepen en liet zich ook weleens betrappen op een genocide, maar verstuurde geen e-mails.

‘Adolf Hitler (1889-1945) heeft er nooit om gevraagd meer dan zeventig jaar na zijn dood op te treden in discussies, opiniestukken en manke vergelijkingen,’ betoogt menig historicus.

‘Zullen we hem nog lang blijven koeioneren? vragen ze zich af. ‘En wat brengt dat bij? Het is toch logisch dat Hitler de koe bij de hoorns vatte na zijn verkiezingsoverwinning. Hoe zou je zelf zijn?’

‘Hitler heeft nooit een eerlijke kans gekregen om zich in de luwte te ontwikkelen tot een sprookjesfiguur. Je kunt niet Godwin roepen zonder dat iemand voorafgaand Hitler erbij heeft gesleurd. Om maar te zeggen.’

Historici zijn duidelijk. ‘Gun hem het voordeel van de twijfel. Het kan best meevallen. Het is dom om met het vingertje te blijven wijzen. Dat getuigt van een enorm dedain jegens de mensen die op hem in 1933 hebben gestemd. Alsof zij niet weten wat goed voor hen is. Typisch de verwaande elite. Dat maakt het volk ongehoorzaam en iedereen heeft gezien in Amerika waartoe dat kan leiden.’

Het aantal Belgen dat kiest voor de ambacht van miljardair is op één hand te tellen. De federale regering wil daar wat aan doen. Als duwtje in de rug ontvangen startende miljardairs voortaan subsidies.

Het is niet goedkoop om miljardair te zijn. Je status verplicht het je om het breed te laten hangen, aan het eind van de maand is het op de miljardjes letten en je kunt nergens terecht.

‘Dat schrikt velen af,’ snapt minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA). ‘Het geld dat werklozen nu krijgen kan beter gaan naar mensen die miljardair willen worden, maar nog dat ene zetje nodig hebben.’

Toon (27) is dolgelukkig. ‘Ik droom al van kindsbeen af om miljardair te worden en besloot daarom archeologie te studeren. Na drie werkloze jaren begon het er beroerd uit te zien, maar dankzij de subsidies ga ik mijn kinderdroom toch kunnen verwezenlijken.’

Ook voor Antoine (33) komen de subsidies geen dag te vroeg. ‘Ik heb bewust jong geërfd. Maar de twijfel of ik mijn hoge levensstandaard kan blijven volhouden weegt. Keuzes dringen zich op. Een derde privéjet of een vierde cruiseschip? De subsidies zorgen ervoor dat ik niet hoef te kiezen en extra tijd heb om poen te versluizen naar een duister oord in de Caraïbische Zee.’

Als extraatje lanceert de overheid een gratis VDAB-opleiding voor toekomstige miljardairs. Hier is er vooral aandacht voor basisvaardigheden als achterpoortjes, toeval en Reto-Romaans.

Op moslims plassen in het openbaar. Is het nog van deze tijd? Het Minderhedenforum stelt zich de vraag. André (59) weet niet wat hij hoort. ‘Een aanval op mijn identiteit. Als het zo zit, ga ik op het Vlaams Belang stemmen.’

‘De emmer der vernederingen is vol,’ stelt André. ‘Voor een vrolijke Vlaamse traditie kun je toch alleen maar respect opbrengen? Of zie ik soms iets over het hoofd? En wat zullen ze ons nog allemaal afnemen? Word maar eens geen racist.’

‘Wij moeten ons altijd aanpassen. Maar als we dan respect eisen voor onze normen en waarden, ho maar. De goede wil moet van de beide kanten komen, anders houdt het op. Weet je wat het is? Het is dat politiek-correcte denken dat de hele maatschappij verziekt. Het zoekt problemen die er niet zijn en zet zo mensen tegen elkaar op.’

Wanneer plassen op moslims verboden wordt, stemt André op het Vlaams Belang. ‘Opgepast, ik ben geen racist, maar er zijn grenzen aan verdraagzaamheid. We plassen al eeuwen op moslims, tot de moslims kwamen en toen mocht het ineens niet meer. Van onze tradities blijven ze af.’

De politiek reageerde ook al. ‘André, blijf. André! Loop niet weg. Er zal werkelijk niks veranderen. Nee, echt. Je kunt ons vertrouwen, dat weet je toch. Maar dan wel voor ons blijven stemmen hé? André?’

De mensen zijn het kotsbeu. Ze pikken het niet langer. Ze hebben hierover lang genoeg gezwegen. Veralgemeningen. Alsof ieder persoon hetzelfde kotsbeu is, dezelfde dingen niet langer pikt en over dezelfde zaken lang genoeg heeft gezwegen. De mensen vinden het absurd.

De mensen.

De mensen zijn boos. Misschien ook achterlijk. Maar vooral boos. Ze vinden dat je niet alles en iedereen over één kam kunt scheren. Mochten ze nu Chinezen zijn, ja dan.

De mensen zeggen waar het op staat. Dat heeft men veel te lang niet gedaan, oreren ze in koor. Alle veralgemeningen en de moslims zijn gevaarlijk.

De mensen zuchten ook. Ze willen niet gelijkgesteld worden met de burger, het volk, de Vlaming. Dat elk voor zich spreekt en de naam van een ander niet misbruikt voor eigen gewin. Meewarig schudden ze het hoofd: politici, allemaal dezelfden. Postjespakkers, zakkenvullers of de twee.

De mensen oordelen dat er niet naar hen wordt geluisterd. Generaliseren is nu eenmaal gemakkelijker.

De mensen wijzen hiervoor één schuldige aan. De media.

Gutmensch Leonie (7) pest nooit andere kinderen. Dat bevestigen meerdere van haar klasgenootjes. Dit politiek-correct wicht vindt ook oorlog stom en is alsof dat nog niet volstaat tegen onrecht.

In de klas zit Leonie links achteraan. Op te letten, sommen te maken of wanneer ze daarmee voortijdig klaar is Mo* Magazine te lezen. Na schooltijd bezoekt ze een linkse kerk, knuffelt ze eens thuis een moslim en alvorens in slaap te dommelen, leest mama een verhaaltje van De Correspondent voor.

Anke (10) zit net als Leonie in het tweede leerjaar. ‘Ik ken geen naïever kind dan Leonie. Ze denkt dat holebi’s en moslims gewoon mensen zijn. Geen grap. Ze schrijft gedichten tegen pesten en gelooft ook alles wat meester Klaas op het bord schrijft. Om maar te zeggen.’

Het is volgens Anke niet de enige uitschuiver van Gutmensch Leonie. ‘Ze vindt oorlog stom en snapt niet dat anderen dat niet vinden. Ook islamofobie, homofobie, racistische praatjes, misogynie, fascisme en de tweets van Rik Torfs vindt ze niet kunnen.’

‘Dat gebrek aan inlevingsvermogen kenmerkt haar,’ vertelt Anke. ‘Ze snapt niet dat de gewone man in de straat graag allochtonen schoffeert, stigmatiseert en alle rampen toewenst. Dat is haar enge wereldbeeld. Ze zit stevig opgesloten in haar politiek-correct wereldje van redelijkheid, empathie en goedheid nastreven. Bah. Hoe kunnen we dat willen?’

Nee, als het van Leonie afhangt mag er echt niks meer. Een anonieme klasgenoot getuigt. ‘Toen ik een wapen bovenhaalde om een ruzie te beslechten, moest Leonie per se naar de meester lopen. We worden echt monddood gemaakt door dat Gutmensch. Maar dat mag je natuurlijk weer niet zeggen.’