The Vremde Mirror

Vremde | De Universiteit van Antwerpen gaat volgende week in Vremde alle drugs testen op rioolwater. Uit eerdere testen in Lier bleek dat er opvallend veel rioolwater zat in drugs. Een gevaarlijke evolutie volgens toxicologen die willen uitzoeken of dit voor het hele land geldt.

Een brandje in een cannabisplantage wordt geblust met rioolwater. Gevaarlijk volgens toxicologen.

Het is één van de grootste problemen waardoor de actieve welvaartsstaat bedreigd wordt. Drugs die sporen bevatten van rioolwater. Om deze kwestie beter in kaart te brengen, zullen toxicologen van de Universiteit van Antwerpen volgende week naar Vremde afzakken en er alle drugs op rioolwater testen.

‘Rioolwater in drugs is een onderschat probleem,’ stelt toxicoloog van de UA Ben Motoon. ‘Om de drugs een verfrissende toets te geven, wordt er vaak rioolwater aan toegevoegd. Maar we staan te weinig stil bij de gevaren ervan. In rioolwater kan shampoo zitten, maar het kan ook sporen bevatten van vervallen Fristi en urine van N-VA’ers.’

Zijn collega Bart Ammon treedt hem hierin bij. ‘We doen al enkele jaren onderzoek naar rioolwater in drugs. En de resultaten worden schrijnender met de jaren. Drugs zouden kwaliteitsproducten moeten zijn die zonder gevaren kunnen geconsumeerd worden, maar dat is momenteel geenszins het geval. Daarom dat de overheid in samenwerking met de UA een sensibiliseringscampagne lanceert waarin voor de gevaren van rioolwater wordt gewaarschuwd: ‘Drugs zonder rioolwater zijn ook lekker.’

‘Drugs zonder rioolwater zijn ook lekker’

Elke Vremdeling wordt daarom opgeroepen om volgende week met zijn drugs naar de turnzaal van de Dorpsschool te gaan. Die drugs zullen daar dan door een team van deskundologen van de Universiteit van Antwerpen aan rioolwatertests onderworpen worden. Ook kan u er terecht voor gratis advies van universitaire geschoolden die u graag zullen uitleggen waar u best op let wanneer u wat coke, heroïne of LSD koopt.

Ouders hoeven niet ongerust te zijn: de turnlessen komen hierdoor niet in gevaar.

Vremde | Buurtbewoners kunnen opgelucht ademhalen. Op de plaats waar vroeger patattenboer Dillen gevestigd was, komt er geen woonerf. De projectontwikkelaar heeft zijn wilde plannen gewijzigd en wil er nu een asielcentrum neerpoten. Een asielcentrum zou in de buurt voor minder overlast zorgen dan 18 op elkaar gepropte woningen.

Vremde zal opgefleurd worden door een asielcentrum. Past beter bij het landelijke karakter dan 18 op elkaar gepropte woningen.

Geen woonerf, maar een asielcentrum. Het is de verrassende wending in de saga rond de sloop van de boerderij van de vroegere patattenboer Dillen die gelegen is aan de Wommelgemsesteenweg en achter de appartementsblokken in de Boomkensstraat.

Een projectontwikkelaar wilde er aanvankelijk 18 woningen bouwen. Buurtbewoners uit de Berkenlaan en de Wommelgemsesteenweg vonden de inplanting van het woonerf maar niets. Hevige buurtprotesten bleven niet uit. Vremde zou zo onleefbaar worden. Zwaarwichtige termen als ‘rampzalig’, ‘een aanslag op ons privéleven’ en ‘dat ik dat nog moet meemaken op mijn oude dag’ werden niet geschuwd. Een belangrijke kritiek was ook dat er te weinig parkeermogelijkheden zouden zijn.

Maar de projectontwikkelaar blijkt de kwaadste nog niet te zijn. Hij laat vanwege de protesten zijn oorspronkelijke plannen om een woonerf neer te poten varen en gaat er in de plaats een asielcentrum uit de grond stampen. Voor de buurtbewoners moet dit ongetwijfeld een belangrijke overwinning zijn in de strijd om hun buurt leefbaar te houden. Hun bekommernis om kwalitatief en duurzaam te kunnen samenwonen, is zo in één klap helemaal van de baan geveegd.

‘Al de euvels waar de buurtbewoners om jammerden, zijn uit de wereld geholpen,’ vertelt een zichtbaar opgeluchte burgemeester Koen T’Sijen (Pro). ‘Zij kunnen tevreden zijn en weer rustig achter hun gordijnen de bewegingen op straat gadeslaan. Dit is een eerbaar compromis voor de hele buurt. Een pittoresk asielcentrum in het centrum van het dorp past inderdaad beter bij het landelijke karakter van Vremde dan een woonerf. Ook geen parkeerproblemen zo.’

Vremde | Wanneer de kerk in Vremde over enkele lichtjaren hersteld is, zal er geen godsdienst meer mogen beleden worden. Religieuze uitingen brengen de neutraliteit van een kerk in gevaar.

Godsdienst wordt taboe in de kerk van Vremde.

Mensen zijn rationele wezens, daarom belijden ze een godsdienst die gebaseerd is op een boek dat eeuwen en eeuwen geleden is neergepend door een paar lieden die klaar en helder wat te veel aan de hallucinogene paddenstoelen hebben gezeten en daarom ook projecteren diezelfde mensen wat er in dat boek staat op de 21ste eeuw en laten hun leven door wat hersenspinsels van dit stel grapjurken bepalen.

Maar dat zal dan niet meer in de kerk van Vremde zijn. Mensen mogen nog wel godsdienst belijden. Iedereen is zo vrij om zich zo veel mogelijk van zijn of haar eigen vrijheid te beroven als ie maar wil. Dat zal dan wel thuis moeten gebeuren. Het is te provocerend om in een kerk een bepaalde godsdienst te belijden, dat impliceert immers dat er geen plaats is voor andere godsdiensten. Door de neutraliteit van de kerk te bewaren, kan niemand zich gekwetst, bedreigd, beledigd, in zijn eer gekrenkt, getergd, benadeeld, geviseerd, aangevallen, achtergesteld of gebelgd voelen.

Een kruisteken maken, Christusbeelden, Bijbels, paternosters, biechtstoelen, hosties en altaren zullen in de kerk van Vremde door hun religieuze connotatie verboden worden. Priesters wordt de toegang ontzegd vanwege hun voorliefde voor jonge jongens. Kunnen om die reden bezwaarlijk neutraal genoemd worden. Analoog zullen ook homo’s, hetero’s en mensen die een regenboog-T-shirt dragen niet meer welkom zijn in de kerk. Brrrrr, een geaardheid hebben, je moet het ook maar durven. En mensen met een huidskleur, die komen er al helemaal niet meer in.

De plaatselijke bevolking reageert ontzet op dit alles. Men vreest dat Vremde de massale toeloop van Zwitsers niet zal aankunnen.

Vremde | Elk weekend krijgt u hier vanaf nu de wildste avonturen te lezen die er de afgelopen week zijn gebeurd in de Berkenlaan. In mondainere kringen beter gekend als de Avenue des Bouleaux. Vandaag de eerste episode.

Fenomenaal zicht op het straatnaambordje van de Berkenlaan.

De Berkenlaan. Het paradijs op aarde. Zonder de Berkenlaan was Gods schepping niet compleet geweest. Mensen komen dan ook van heinde en verre om er een romantische wandeling te maken, om er van de feeërieke omgeving te genieten of om de architecturale hoogstandjes te bewonderen. De Berkenlaan heeft met andere woorden voor elk wat wils. Maar het zijn slechts de happy few die er zich kunnen huisvesten.

De Berkenlaan is zoals de naam al doet vermoeden genoemd naar Jules Berken, dorpsdichter van Vremde in de 17de eeuw. Maar vooral bekend van de magische woorden die iedere rechtgeaarde Vremdeling uit het hoofd kan citeren: ‘Tussen broom en daad staan in het woordenboek zo veel woorden dat het onbegonnen werk is om ze te tellen.’

Maar ook andere geniale en soms zelfs pakkende oneliners van hem zitten in het collectieve geheugen gegrift. ‘Een spel petanque duurt hoogst uitzonderlijk 90 minuten en aan het eind wint er nooit een Duitser.’ Dat was logisch, vermits Duitsers worst vreten en bier drinken en dus geen tijd hadden om petanque te spelen. Maar het zijn alleen genieën die zulke zinnen kunnen bedenken.

Geroemd werd hij ook om volgende uitspraak: ‘Je hebt twee soorten mensen in Boechout. Mensen die in de Broeders Alexianen zitten. En mensen die daar nog komen te zitten.’ Zijn liefde voor Vremde was onvoorwaardelijk. Hij zwoer op zijn communicantenzieltje dat hij nooit naar Boechout zou verhuizen. Ook niet als er een enorme hoeveelheid dukaten op tafel werden gegooid.

‘Je hebt twee soorten mensen in Boechout. Mensen die in de Broeders Alexianen zitten. En mensen die daar nog komen te zitten.’

Maar Jules Berken bleek niet om te kunnen gaan met de roem en verhuisde naar Boechout. Berken verbleef er enkele jaren, maar de heimwee knaagde steeds harder en harder. Hij was tien jaar ingeweken in Boechout toen hij dacht dat in Vremde de gemoederen intussen wel bedaard waren zodoende hij zijn geboortegrond kon bezoeken. Maar het was nog te vroeg, hij had amper drie stappen gezet op Vremds grondgebied en hij werd al gevangen genomen. Niet veel later smeulde er in Vremde een brandstapel na.

Zelfs in de zeventiende eeuw deed Jules Berken al gevleugelde, actuele uitspraken.

Een droef einde voor een man die zo veel betekend heeft voor zijn dorp. Nadien is hij ook in de vergetelheid gesukkeld. Nu leeft Jules Berken nog verder in naam ‘Berkenlaan’ en ook in een tatoeage op het lijf van voetballer Steven Defour: ‘Wat Jules Berken deed, kan ik beter.’

Met de tijd helen de wonden, ook landverraders kunnen dan op een beetje goodwill rekenen. De meeste Vremdelingen hebben zich intussen verzoend met de gedachte dat de tol van de roem Jules Berken fataal werd. Daarom blijft hij voor menig Vremdeling de grootste taalvirtuoos die Vremde ooit gekend heeft, kent en zal kennen.

Vremde – Boechout | De contouren van de impact van de besparingsgolf worden zo stilaan zichtbaar. Vremdelingen die in Boechout verzeild geraken, zullen vanaf heden zelf voor de repatriëringskosten moeten opdraaien. Dat was voorheen niet het geval. Ook de broodnodige psychologische bijstand en andere medische hulp die deze mensen nodig hebben, zal niet meer terugbetaald worden door de Sociale Zekerheid.

Het gemeentehuis van Boechout. Een bouwwerk dat menig Vremdeling in zijn leven nooit hoopt te zien.

Inwoners van Vremde die in Boechout op de één of andere dwaze manier belanden zijn zo al slachtoffer genoeg. In een warm Vlaanderen neemt de gemeenschap zowel de repatriëringskosten als de psychologische bijstand van deze arme stakkers op zich. Solidariteit met grote S. Dat was de ideologie achter het vorige beleid dat nu helemaal wordt teruggedraaid.

De standaardprocedure zat nochtans vernuftig in elkaar. Telkenmale er een melding binnenkwam van een Vremdeling die in Boechout werd opgemerkt, steeg er in Vremde een zeppelin op richting de plaats van het onheil alwaar de ongelukkige zo snel mogelijk weer werd overgebracht naar veiligere oorden. Zoiets moest snel gaan. Elke minuut extra in contact zijn met Boechout levert extra psychologische en fysieke schade op. Niet zelden werd de in Boechout verzeilde Vremdeling nog eerst een maand in quarantaine geplaatst op de Pietingbaan om andere bewoners niet te besmetten met zijn opgedane Boechoutse ideeën.

Nu zal de Vremdeling zijn eigen boontjes mogen doppen, want zo’n repatriëring kost stukken van mensen. ‘Gratis bestaat niet,’ licht Vlaams Minister-President Geert Bourgeois (N-VA) deze maatregel toe. ‘Het wordt steeds moeilijker om én de exorbitante bonussen van CEO’s te blijven betalen én de privéreisjes van parlementsleden én de kaviaar met champagne die Bart Tommelein elke middag in de cafetaria van het Vlaams Parlement naar binnen schrokt én de repatriëring van Vremdelingen uit Boechout. Dan is dat laatste schrappen een weloverwogen keuze. Het moet maar eens gedaan zijn met dit pamperbeleid.’

Mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch (HRW) tikt Bourgeois op de vingers. ‘De regering-Bourgeois is vooral een regering voor de gegoede middenklasse en weigert om te kijken naar diegenen die de hulp het hardst kunnen gebruiken. Er is niemand die vrijwillig op Boechoutse bodem terechtkomt. Het zijn ook veeleer de zwakkeren in de samenleving die zich al eens op het scheve pad begeven en zo in Boechout belanden. Niet alleen mag men deze mensen niet als een baksteen laten vallen, geen inspanning mag te veel zijn om hen tegen deze maligne Boechoutse invloeden te beschermen.’

Vremde | In het weekend van 30 en 31 augustus maakt Sharia een tournee door Vremde. Geen enkele straat zal hierbij overgeslagen worden. Een verlengd verblijf is niet uitgesloten.

Sharia komt naar Vremde. Het is de bedoeling om de Vremdeling zo te laten kennismaken met andere culturen.

Sharia probeert al langer voet aan de grond te krijgen in West-Europa. Haar meest fervente supportersclub genaamd Sharia4Belgium spaart kosten noch moeite om hun lieveling te lanceren. ‘We hopen uit de grond van ons hart dat Sharia hier kan blijven en wij met haar. Vremde wordt zo een belangrijke uitvalsbasis om de rest van Europa te laten kennismaken met Sharia,’ aldus Fouad, voorzitter van de fanclub.

De komst van Sharia is volgens vele Vremdelingen het culturele hoogtepunt van het jaar. ‘Ik heb daar al veel over gehoord in het nieuws. Het zal een grote eer zijn die hier te mogen ontvangen,’ vertelt Luc (54).

Toch zijn er enkele vervelende voorwaarden aan de komst van Sharia verbonden. Zo zullen Vremdelingen die dat weekend alcohol nuttigen gestenigd worden en vrouwen die zich ongesluierd op straat begeven gemarteld. Dat is contractueel bepaald met de fanclub van Sharia.

Dat vindt Karel (41) niet erg. ‘Er komen niet elke dag wulpse Arabische vrouwen over de vloer. Dan moet een mens al eens water bij de euhm … wijn doen.’

Luc: ‘Naar het schijnt loopt die gesluierd in een boerka rond. Ik heb het ook maar van horen zeggen. Maar ze draagt dan toch al geen hoofddoek. Dat is ook al iets.’

Karel: ‘Allez, tiens. Dat wist ik niet. En die komt toch uit Saoedi-Aradingeskes. En daar kan het, heb ik mij laten vertellen, toch warm worden. Ach ja, zo een boerka dragen bij temperaturen hoger dan 30°C, wie zou dat nu niet vrijwillig doen?’

Bij de fanclub van Sharia, het zogenaamde Sharia4Belgium, zitten enkele warmbloedige types. Dat weet ook burgemeester Koen T’Sijen. ‘Zolang wij ons aan hun voorwaarden houden, zal het hele weekend rustig en ordentelijk verlopen. Dat hebben ze me plechtig beloofd.’

Vremde | Eerdere onheilstijdingen bleken niet uit de lucht gegrepen. Er is wel degelijk iets ontdekt in Vremde. In de Witte Wijk stootte een moedige ontdekkingsreiziger op een bushalte. Het zou om een administratieve blunder gaan. Het verklaart wel meteen waarom er zo veel mensen uit de Witte Wijk zelfstandig de weg naar het dorp vinden. De bushalte zou met gerichte bombardementen zo snel mogelijk onschadelijk worden gemaakt

Exclusief beeldmateriaal van de bushalte in de Witte Wijk.

Het was de ervaren ontdekkingsreiziger Hubert Dansercour die de schrikwekkende vondst deed. ‘De meest onherbergzame plekjes zoek ik het eerst op. Ik heb al op de top van de Mount Everest gestaan, ik heb rondgezworven op de noordpool en ik heb Gaza bezocht. Maar dat is allemaal niets vergeleken met mijn succesvolle expeditie naar de Witte Wijk.’

‘Ik werd op voorhand door mensen die het gebied een beetje kennen gewaarschuwd voor de afschuwelijke taferelen die ik er zou kunnen aantreffen,’ vervolgt Dansercour zijn verhaal. ‘Ik had me dus op alles voorbereid. Mammoeten, driekoppige hangbuikzwijnen, Karl Vannieuwkerke, het paneel van de Rechtvaardige Rechters, ja zelfs op een lachende Geert Bourgeois. Maar een bushalte, dat tart werkelijk alle verbeelding. Het moet de meest akelige ontdekking zijn geweest in mijn leven.’

‘Ik ben van opleiding ook antropoloog,’ legt Dansercour uit. ‘Daarom heb ik ook proberen contact te leggen met de plaatselijke inboorlingen. Evident was dat niet. Ze bleken noch te kunnen schrijven, noch te kunnen praten en ze stonken ook nog eens geweldig uit hun bek. Dus via allerhande handgebaren maakte de plaatselijke bevolking me duidelijk dat deze bushalte nog steeds in gebruik is.’

‘Dit verklaart veel,’ aldus schepen van verkeer Rudi Goyvaerts. ‘Het dorp van Vremde wordt de jongste tijd overspoeld door bewoners van de Witte Wijk. Tot nog toe hadden we geen idee hoe ze daar zelfstandig zouden geraken. Maar dat er een bushalte is verklaart veel. En van buschauffeurs van De Lijn kan je ook niet meteen verwachten dat ze een verschil zouden zien tussen mensen uit de Witte Wijk en de rest van de normale samenleving.’

In het centrum van Vremde deelt men de vreugde dat er aan de toestroom van Witte Wijkelingen nu een einde komt. ‘Niet gemakkelijk om te communiceren met die mensen,’ vertelt Paul (49). ‘Die communiceren nog met gebarentaal en rooksignalen, hoewel wij hier al lang zijn overgeschakeld op gesproken taal en postduiven. Maar ja, ge moogt daar niet mee lachen hé. Die mensen kunnen daar ook niks aan doen.’

Ook voor de bewoners van de Witte Wijk is het een grote opluchting dat hun bushalte wordt ontmanteld. Eenmaal in het dorp moeten ze ook altijd weer een bus nemen naar huis. Een bus in de juiste richting.

Vremde | Vanaf 31 december 2014 voert Vremde een eigen tijdrekening in. De klok zal er vanaf dan linksom draaien in plaats van rechtsom. Op oudejaarsavond zal 23u59 zo 23u58 worden. Dit heeft als gevolg dat het volgende nieuwjaarsfeest in Vremde zal gevierd worden in de nacht van 1 januari 2014 op 31 december 2013. Vremde voert zo een correctie door op de huidige gang van zaken.

De wijzers van de kerkklok zullen vanaf 31 december 2014 linksom draaien. Volgens prognoses van exacte wetenschappers zal het zo over 20 jaar weer 1994 zijn.

‘De huidige tijdrekening loopt te ver vooruit voor Vremde,’ vertelt burgemeester Koen T’Sijen. ‘Een correctie is hoogst noodzakelijk. Hoewel de middeleeuwen er nog maar net begonnen zijn, geeft de kalender in Vremde al 2014 aan. De klok in tegenovergestelde richting laten lopen is de meest logische beslissing die kan genomen worden om deze scheefgetrokken realiteit te herstellen.’

Dat er sprake is van een verstoord evenwicht is wel duidelijk. Volgens wetenschappers is het in Vremde eigenlijk nog maar 1125. De pittoreske brandstapel op het dorpspleintje, de angst voor alles wat naar nieuw en onbekend ruikt, de karrensporen die de belangrijkste verkeersassen moeten voorstellen, de miserabele verbindingen met de rest van de buitenwereld en de verheerlijking van conservatieve normen en waarden die totaal achterhaald zijn in de 21ste eeuw kunnen niet anders dan doen vermoeden dat men in Vremde niet in 2014 leeft.

Het is niet uniek dat de tijd gecorrigeerd wordt. Sinds 1972 is er maar liefst 25 keer een schrikkelseconde ingevoerd. Dat dit een aanslag vormt het bioritme van mens en natuur behoeft geen extra uitleg. Toch is dit klein bier in vergelijking met de tijdswijziging in Vremde. Zo kunnen mensen over 20 jaar in Vremde weer ongegeneerd naar 2 Unlimited luisteren. Dat dit op mondiaal vlak gevolgen zal hebben, is zonneklaar. Het is maar de vraag hoe verstrekkend deze zullen zijn en in welke mate ze de broze geopolitieke evenwichten in gevaar zullen brengen.

Vremde | Iran dreigt met een boycot van westerse voedingswaren. Een streep door de rekening van de hostiekwekers. De Vremdse hosties worden door deze boycot mogelijk niet geplukt.

De paus bekijkt aandachtig een hostie. Aan de kleur te zien duidelijk van Vremdse makelij.

De tijdelijke sluiting van de kerk in Vremde gecombineerd met de boycot door Iran van Europese voedingsmiddelen zorgt ervoor dat het een barslecht jaar is voor de Vremdse hostiekwekers. ‘We verliezen grip op de markt,’ vertelt hostiekweker Raf. ‘De kerk van Vremde was een belangrijke afzetmarkt, die we nu kwijt zijn. Het belang van een stevige lokale verankering is nauwelijks in woorden uit te drukken. Zo zijn we kunnen uitgroeien tot een wereldspeler.’

‘Deze situatie mag niet te lang aanslepen of we zijn onze koppositie kwijt,’ waarschuwt Raf. ‘De concurrentie uit andere gebieden, vaak Oost-Europese landen, is moordend. Goedkope importhosties uit Polen en Tsjechië veroveren de markt. Zij kennen niet de volle smaak die de ambachtelijk gekweekte hosties uit Vremde wel hebben. Bovendien zijn onze hosties geheel conform de traditie niet glutenvrij en bevatten ze Omega 3-vetzuren.’

‘De heroriëntering van de afzetmarkten verloopt eerder stroef,’ geeft Raf toe. ‘We proberen nu voet aan de grond te krijgen in China en Saoedi-Arabië. Maar daar bekijken ze ons vooralsnog vies wanneer we onze hosties aanprijzen.’

Moeten we nu massaal hosties gaan eten? Het antwoord is ja. Raf rekent erop dat de plaatselijke consument in plaats van een peer nu eens een hostie extra eet. ‘Er hangen vele mooie ronde hosties aan de bomen. Het zou zonde zijn deze gewoon maar te laten hangen.’

Dat moet je Dirk geen twee keer zeggen. Hij komt met zijn vrouw Magda bij hostiekweker Raf een zak hosties kopen. ‘Daar kom ik maar een week mee toe, want ik eet vier hosties per dag,’ vertelt Dirk. ‘Nu met die Iraniërs hun strapatsen ga ik zes hosties per dag eten. Ik let er altijd op dat ik Vremdse hosties koop. Normaal gezien gaan we daarvoor naar de supermarkt, maar ik zei tegen mijn vrouw dat ik nu speciaal langs de hostiekweker zelf wilde gaan om die mensen een extra duwtje in de rug te geven.’

Vremde | De opmerkzame Vremdeling zal het al wel opgevallen zijn. De kerk wordt niet langer opgefleurd door een haan. Deze is niet weggehaald uit veiligheidsmaatregelen om hem tijdens de herstellingswerkzaamheden niet te beschadigen, noch uit angst dat hij gepikt zou worden, wel is hij verdwenen omdat hij al gepikt is.

De Walen zijn weg met de windhaan. Om dit in de toekomst te vermijden zal er een koe op de kerk komen. Past beter bij het landelijke karakter van Vremde.

De twee dieven deden zich voor als herstellers van de kerk en maakten van de verwarring gebruik om er met de kerkhaan vandoor te gaan. Iemand die de misdaad zag gebeuren, was Ronny (56). Hij ging de twee dieven nog achterna, maar kon met zijn gammele omafiets de bestelwagen die richting Boechout reed niet volgen. Nog buiten adem geeft hij de feiten weer. ‘Ge zag duidelijk dat het Walen waren. Allez, ’t waren geen bruin mannen deze keer. Ook geen ‘zwetten’ zelfs. Dus dan kunnen het niet anders dan Walen geweest zijn. Het is ook altijd iets met die mannen. Bartje mag het hebben.’

Om dit voorval te duiden, is er politicoloog Carl Devos. ‘Ik schreef het enkele weken geleden al: de kerkhaan van Vremde kan wel eens een struikelblok worden in de federale regeringsonderhandelingen. Het is erg provocerend om een Waalse haan op een Vlaamse kerktoren te zetten. Zeker in politiek niet onverdachte tijden. De Waalse onderhandelaars willen niet met borrelnootjes van de onderhandelingstafel gaan, want zo lijden ze onherstelbaar gezichtsverlies bij de Waalse kiezer. De kerkhaan van Vremde overhevelen naar Wallonië is meer dan een symbool, het is een zeer precaire kwestie en het is niet moeilijk om te voorspellen dat dit niet zonder gevolgen zal zijn voor het verdere verloop van de onderhandelingen.’

Ondanks het emotioneel zware verlies, blijft men in Vremde niet bij de pakken zitten. In plaats van een haan komt er nu een koe op de kerktoren. Een haan is niet Vremds genoeg. Een koe daarentegen belichaamt de traditionele normen en waarden waar de Vremdeling zich mee wil associëren en past beter bij het landelijke karakter van Vremde.