The Vremde Mirror

Vremde – Het Muzikale Universum | De hele culturele sector van Vremde ligt op apegapen. De plaatselijke muziekgroep I Am Wolves zoekt een violist. En omdat ze daar niet kieskeurig zijn mag een violiste zelfs ook. Indien u zich nu al aangesproken voelt: hier brandt de lamp.

Een viool zoals u ze alleen nog maar op Google Afbeeldingen zag.

Maar niet te snel. Eerst de nodige achtergrond, duiding en diepgang zoals u intussen van ons gewend bent. Een violist is een mannelijk iemand die viool speelt. Een violiste is een vrouwelijk iemand die viool speelt. Een viool is een snaarinstrument. Door de snaren aan het trillen te brengen ontstaan er klanken. (bron: Wikipedia Encyclopedia Britannica)

Wist je dat het verkleinwoord van viool ‘viooltje’ is?

Dus I Am Wolves zoekt iemand die in zijn of haar vrije tijd zich bezighoudt met het produceren van klanken door middel van met een stokje de snaren van een viool aan te raken. Want I Am Wolves zonder violist(e) is als een kerk zonder kerkhaan. Het is niet meer hetzelfde. U gelooft ons niet? Het bewijs: in het woord ‘viool’ zit er tussen de v en de o één letter en in ‘wolves’ ook! Zo veel gelijkenissen kunnen gewoonweg geen toeval zijn.

Zoals uit bovenstaand muziekfragment blijkt, is de ultieme droom van I Am Wolves niet alleen de Vlaamse Ultratop 10 bereiken maar bovenal één keer te mogen optreden op het Schlagerfestival. Dat moet van voor het begin van alle waarnemingen geleden zijn zulke ambitie in Vremde gezien te hebben. Of om het met de woorden van frontvrouw Gwen Verlinden te zeggen: ‘I am in the game for the fame,’

Voor de goede verstaander, de prominentste leden van I Am Wolves komen uit Vremde. Zij maken er vooral de noordelijke banlieues onveilig. Het zou natuurlijk doodzonde zijn mocht de hele culturele sector van Vremde van de kaart geveegd worden, gewoon omdat er niemand op deze aardbol rondloopt die viool kan spelen.

Alvorens de NAVO een troepenmacht moet sturen naar Vremde om deze crisissituatie op te lossen, hoopt de internationale gemeenschap dat I Am Wolves op diplomatieke wijze aan een violist(e) kan geraken. Volgens sommige bronnen ziet CD&V hier een eerbare uitweg voor Kris Peeters nu deze het premierschap door zijn neus ziet geboord worden. ‘Dit is niet meer dan een denkpiste,’ vertelt voorzitter Wouter Beke. ‘Maar niemand die zal tegenspreken dat Kris erg graag de eerste viool speelt.’

Maar tot dan zijn alle kandidaturen bij I Am Wolves nog steeds welkom. Wat moet u kunnen? Plat Vremds spreken is mooi meegenomen, maar geen basisvereiste. Fijnbesnaarde humor hebben is een pluspunt, maar niet doorslaggevend. Viool kunnen spelen is dat verrassend genoeg wel. En voor de rest gewoon een beetje competentie uitstralen. Dat doet u door bijvoorbeeld geen boeken te schrijven waarin u vertelt in welke straten u allemaal al gewoond heeft.

Wie? I Am Wolves (we worden betaald per keer dat we I Am Wolves hier neerschrijven)

Wat? Viool spelen

Contact: De Facebookpagina van I Am Wolves

Vremde | Gerechtigheid is afgelopen week geschied. Tot op heden was er van de Berkenlaan in de Belgische Monopoly geen sprake. Daar komt in de volgende versie van het bordspel verandering in. De Meir zal moeten opkrassen, de Berkenlaan komt in de plaats.

Feeëriek zicht op het straatnaambordje van de Berkenlaan.

De makers van het Monopolyspel slaan mea culpa en vragen om clementie. ‘Het was inderdaad een grove fout om jarenlang de Berkenlaan over het hoofd te zien. Wij waren verblind door de economische bedrijvigheid op de Meir. Maar uiteindelijk is dat slechts een mist die er wordt gecreëerd om de miserabele wantoestanden die er plaatsvinden te bedekken. Tijdens solden vinden er bloedige gevechten om een lapje stof plaats waar zelfs IS het schaamrood op de wangen van zou krijgen, mannen worden er geheel tegen hun wil mee naartoe gesleurd en Karl Vannieuwkerke heeft er al eens gewandeld. Deze wantoestanden, een westerse maatschappij anno 2014 onwaardig, zijn we ook pas achteraf allemaal te weten gekomen.’

Volgens anonieme bronnen treft de makers van Monopoly meer schuld dan ze nu willen doen uitschijnen. Zij zouden van lobbyisten van de Meir onder tafel steekpenningen ontvangen hebben om de Meir een prominente plaats toe te bedelen in Monopoly. ‘Absolute onzin,’ fulmineert een maker. ‘Kortingsbonnen en gratis kledij dat wel, maar geen steekpenningen onder tafel. Dit is laster en pure eerroof. Wie mij hiervan beschuldigt, sleep ik voor het gerecht!’

Het goede nieuws is in ieder geval dat de Berkenlaan nu eindelijk haar welverdiende plaatsje heeft op het Monopolybordspel, dat in één klap haar prestige en geloofwaardigheid ziet stijgen nu het uithangbord van Vremde onderdeel wordt van Monopoly.

Er wordt nu ook aan gedacht om een Monopolyspel van Vremde alleen op de markt te brengen. Welke straten daar allemaal in zullen voorkomen, is nog onduidelijk. Wel is al uitgelekt dat de Berkenlaan de duurste straat zal zijn. En wie de Lindelei koopt, krijgt er geld bij.

Het Literaire Universum | Er heeft iemand geen boek geschreven. Een revolutionair concept dat de literaire wereld op haar grondvesten doet daveren. Zodanig zelfs dat er al sprake is van een nieuwe stroming: het feuilleblanche.

Er heeft iemand geen boek geschreven. Volgens mensen die het kunnen weten de trend van het literaire najaar. Veel onheil was te voorkomen indien deze trend zich eerder manifesteerde.

De Boekenbeurs belooft voor het eerst sinds het begin van de waarnemingen interessant te worden. Volgens trendwatchers wordt het niet schrijven van een boek een absolute trend dit najaar. Een anonieme schrijfster getuigt: ‘De trend was me volledig ontgaan. Als ik dat had geweten, had ik die intensieve research naar de straten waarin ik gewoond heb niet gedaan. Laat staan dat ik mijn stembanden zou hebben kapot gegild in mijn wagen.’

Zeer accurate reconstructie van iemand die geen boek heeft geschreven.

Maar wat is nu het geheim achter het niet schrijven van een boek? ‘Veel karakter tonen, niet bezwijken onder de druk, geen uitgeverij vinden en vooral veel inspiratie hebben om niet te schrijven,’ vertelt H. Brusselmans, de meest bekende niet-schrijver van Vlaanderen. ‘Ik had eigenlijk toch niks te vertellen. Dus heb ik ook geen boek geschreven. Niet om te choqueren, te provoceren of minderheden tegen elkaar op te zetten of zo, maar gewoon om te benadrukken dat mijn eigen uniciteit niet in een boek te vatten valt.’

Deze nieuwe literaire stroming, het feuilleblanche, kan volgens literaire onderzoekers wel eens een blijvertje worden. ‘Ondanks de hoge moeilijkheidsgraad. Het is in deze postmoderne tijden niet evident om niet achter je schrijftafel te kruipen en allerhande persoonlijke onzin neer te pennen waarin je jezelf op allerhande manieren blootgeeft,’ stippen ze aan.

‘Het is vooral een statement,’ vertelt Jef, beenhouwer en in zijn vrije tijd een fervent niet-schrijver. ‘Door geen boek te schrijven kan ik mijn online perfectie doorbreken.’ Welke raad heeft hij nog voor mensen die op het punt staan om niet met het schrijven te beginnen? ‘Niet twijfelen. Gewoon doen.’

Het Literaire Universum | Juicht ende jubelt! Recent zat het gemeenteblad ook in uw brievenbus. Als het daartoe de kans al kreeg tenminste. Toen u de postbode zag aankomen, griste u het gemeenteblad al uit zijn handen vooraleer hij het in uw brievenbus had gestoken. U las het één keer, twee keer, drie keer, u fluoresceerde de belangrijkste passages net als u intussen het woord vooraf van meneer de burgemeester uit het hoofd kan opdreunen alsook de openingsuren van de bib van Vremde.

Maar goed, dergelijke gezaghebbende bladen verdienen het natuurlijk om kritisch onder de loep te worden genomen. Dat deden we eerder al met het gemeenteblad editie juli/augustus.  We uitten gefundeerde kritiek, deden aanbevelingen en hoopten zo het literaire gehalte van ’t Forum op een hoger niveau te tillen. Nu is het als kritische waakhond uiteraard onze taak om te zien of onze aanbevelingen zijn opgevolgd en of het gemeenteblad zich eindelijk naast de werken van de grote literatoren der aarde als Vladimir Nabokov, Marcel Proust en Joy Anna Thielemans mag plaatsen.

Het antwoord is neen. Desondanks beginnen we met het goede nieuws. De plaatselijke sportvedettes worden in de spotlights gezet. Niet meer dan terecht. Sport is een belangrijke bindende factor in onze maatschappij. Zonder sport was er geen sport geweest. Op pagina 30 en 31 kan u een interview vinden met de Boechoutse sportieve trots. Dat doet het onheilsbericht op de laatste bladzijde dat er in het containerpark tot maar 15 minuten voor sluitingstijd toegang is meteen vergeten.

Maar belangrijker nog is het om te kijken wat er met onze aanbevelingen is gedaan. Weinig. De plot is en blijft warrig. Op het voorblad staan twee topsportende medemensen die pas aan het einde van het verhaal aan bod komen. Nu ja, verhaal. Het gaat van jubilarissen tot afgeschafte nachtbussen om vervolgens het te hebben over armoede, azalea’s kopen en een overzicht van de bezigheidstherapie voor linkse culturo’s in de maand september. De overgang van het ene thema naar het andere verloopt bruusk, zonder samenhang en doet de lezer algauw het vermoeden krijgen dat dit geen materiaal is dat kan meedingen naar de Nobelprijs voor Literatuur, hoogstens naar de Libris Literatuurprijs.

Een belangrijk punt waar we het niet over gehad hebben in onze vorige literaire analyse van het gemeenteblad zijn de Vremderquota. Van bladzijde 17 tot en met 25 wordt er gewag gemaakt van 23 culturele of sportieve activiteiten.  U begrijpt even goed als ons dat er in Vremde meer te doen valt dan alleen maar een familiedag van de Scouts van Vremde en wat meelopen met een olympisch vlammetje. Zoals euhm dingeskes hé ge weet wel. Voilà. Het is dan ook een schande dat hier niet meer melding van wordt gemaakt. Het gemeenteblad heeft aldus ook nog eens jammerlijk gefaald in het halen van de Vremderquota.

Voorts vallen er weinig hoogstandjes te melden op literair vlak. Park Party is een mooie alliteratie, maar verdient een bredere uitwerking zodoende de stilistische capaciteiten van de auteur te bevestigen. Een literair werk moet een meerwaarde bieden, de lezer wakker schudden en hem in vervoering brengen. Sinds Gewoon Joy ligt de lat op literair gebied een stuk hoger, toch wil dat niet zeggen dat het gemeenteblad zich hier zomaar moet bij neerleggen. Het moet zich durven vernieuwen en de strijd durven aangaan met literaire meesterwerken als Gewoon Joy.

Die meerwaarde kan ook geboden worden via humor, een suggestie die we de vorige keer al maakten is een satirische rubriek. Maatschappijkritiek en humor verweven in één tekst, beter wordt het niet gauw denkt een weldenkend mens dan. Al zijn, zo hebben we ons laten vertellen, schrijvers van satire vaak niet de goedkoopste en al zeker niet de gemakkelijkste mensen die er op deze aardbol rondlopen. Gelukkig is de kans bitter klein dat u vaak satire leest, laat staan dat u zo iemand kent die het schrijft.

En dan hebben we het schokkendste nog voor het laatst gehouden. We citeren even een passage op bladzijde 10: ‘Samenaankoop groene stroom’ luidt daar de titel. Een onbegrijpelijke, maar vooral zeer pijnlijke titelkeuze. Door te kiezen voor het woord ‘samenaankoop’, kiest hij (hoministen zullen dit seksisme vinden en opwerpen dat het ook een zij kan zijn, omdat niet alleen mannen blunders maken en gelijk hebben ze) niet voor ‘groepsaankoop’ en laat de auteur een geniale alliteratie liggen. Dit bewijst nogmaals op flagrante wijze hoe de fundamentele literaire inzichten bij de auteur van het gemeenteblad ontbreken.

Conclusie

Sport verkoopt altijd, maar het leidt de aandacht af van het feit dat er voor de rest inhoudelijk en stilistisch nog veel werk aan de winkel is. Park Party is de meest gevleugelde alliteratie die er in 32 bladzijden gemeenteblad te vinden is. Maar ook inhoudelijk mag er meer samenhang zijn. De belangrijkste aanbeveling blijft evenwel dat het gemeenteblad als het zich wel verheffen tot literatuur een satirische rubriek mist. Net als wat halfnaakte vrouwen en volledig naakte vrouwen. Maar in hoofdzaak toch die naak… satirische rubriek.

Vremde | Gisteren verscheen bij de collega’s van Gazet van Antwerpen het meest spraakmakende interview sinds het begin van de mensheid. De gereputeerde journalist Ludwig Van Gelder sprak er met één van onze redactieleden, Hervé von Kwakkelstein, in kringen van The Vremde Mirror beter bekend als nakijkerd en manusje-van-alles. Helaas is hij in dit interview enkele keren verkeerd geciteerd.

‘Alles is parodie of ironie’, zou Hervé gezegd hebben. Dat is uiteraard niet zo. The Vremde Mirror is een eerbaar kwaliteitsmedium dat zich alleen toespitst op de werkelijkheid en deze voorziet van duiding, achtergrond en diepgravende analyses. Ironie en parodie is voor lieden die ter kwader trouw zijn en hun lezers op het verkeerde pad willen zetten. Schandelijke praktijken waar The Vremde Mirror zich bij dezen officieel wil van distantiëren.

Maar dat is niet alles. ‘Daarom gebruiken we pseudoniemen. Ikzelf schrijf onder de naam Hervé von Kwakkelstein’, lezen we even verderop. Deze passage en het woord ‘pseudoniem’ impliceren dat Hervé von Kwakkelstein Hervé von Kwakkelstein niet zou zijn. Een pijnlijke zaak. Hervé voelt zich gekrenkt tot in het diepste van zijn ziel en kampt hierdoor nu met een existentiële crisis en een zweertje aan zijn kleine teen.

Een volgende citaat. ‘De teksten zijn bij momenten hilarisch.’ Een objectieve journalist zou zoiets nooit schrijven. De teksten op The Vremde Mirror zijn waarheidsgetrouw, nimmer tendentieus en leggen altijd de vinger op de wonde. Zij pogen nooit hilarisch te zijn. Laat dat voor eens en voor altijd duidelijk zijn.

Nadien worden er in het desbetreffende artikel enkele beklijvende passages geciteerd die op The Vremde Mirror zijn verschenen. ‘Allemaal ironie uiteraard en de meeste hebben dit natuurlijk ook wel door,’ zou Hervé vervolgens gezegd hebben. Weerom een pijnlijk misverstand. Aangezien wij aan ironie niet meedoen, kunnen de lezers niks door hebben.

En last but not least: de titel. ‘Bloggers spotten met Vremde en met zichzelf’. Lachen met een grootmacht als Vremde ligt niet in onze aard, de belangen zijn daarvoor veel te groot. En spotten met onszelf al helemaal niet, dat pas niet bij het zakelijke imago van The Vremde Mirror. Omdat het niet voldoende kan benadrukt worden: de redactie van The Vremde Mirror kwijt zich van haar taak op een zelden geziene professionele wijze en legt daarbij de nodige ernstigheid aan de dag zodoende haar geloofwaardigheid niet op het spel te zetten. Het is dan ook pijnlijk om lezen hoe dit in één artikel helemaal onderuit wordt geschreven aan de hand van dingen die nooit gezegd zijn geweest.

The Vremde Mirror denkt nog na over eventuele verdere stappen, maar beseft dat de imagoschade toch al onherroepelijk is en dat het moeilijk is voor lokale dagbladen om dag in dag uit een even accurate berichtgeving aan de dag te leggen als The Vremde Mirror.

Vremde | De vrees dat de stroom komende winter zal uitvallen, zit er in Boechout goed in. Daarom worden er in het hartje van Vremde deze maand 41 windmolens gebouwd om Boechout een hele winter lang van stroom te blijven voorzien.

‘Vremde zal opgefleurd worden door 41 windmolens,’ vertelt burgemeester Koen T’Sijen (Pro). ‘We mogen niet het risico nemen dat de economie van Boechout in elkaar zakt door een banale stroompanne die eigenlijk te voorkomen was. En ik wil ook niet weten hoe de beurzen in het geval van een stroomonderbreking in Boechout zouden reageren.’

‘De door deze windmolens opgewekte elektriciteit zal allemaal rechtstreeks naar Boechout getransporteerd worden,’ weet T’Sijen te melden. ‘De mensen hoeven hiervoor niet ongerust te zijn dat Vremde met een overcapaciteit zal kampen. De opgewekte elektriciteit gaat integraal naar Boechout, de lampen in de Vremdse huiskamers zullen dus niet plots beginnen werken. Verder komen de windmolens op plaatsen die zelden benut worden zoals de parking van de plaatselijke middenstanders alsook op plaatsen waar er een minimum aan overlast is voor de dorpsbewoners zoals op de voetbalterreinen van Sporting Vremde. Bovendien staan die grasvelden meer leeg dan dat er iets op gebeurt. Met een windmolenparkje kan deze ruimte veel optimaler benut worden.’

Andere getroffen gebieden zijn het park, het grasveldje van de Dorpsschool en de achtertuin van enkele inwoners van Vremde die per loting zullen bekend gemaakt worden. Ook de Witte Wijk blijft niet gespaard van windmolens. ‘Er zal hiervoor een bushalte moeten sneuvelen net als enkele huizen,’ aldus T’Sijen. ‘Maar enkele huizen en een bushalte in de Witte Wijk wegen natuurlijk niet op tegen het Boechoutse belang.’

Er volgt nog een infoavond voor de inwoners van Vremde. Er zal dan onder meer een workshop aangeboden worden hoe assertief om te gaan wanneer u oog in oog komt te staan met een windmolen. Maar ook enkele handige praktische tips zullen er gegeven worden. Zo wordt het aanraken van de wieken van de windmolens ten stelligste afgeraden. Dat kan voor stroomonderbrekingen zorgen en de Boechoutse economie danig in de war brengen.

Universum | Er verandert zoals gewoonlijk heel wat vanaf 1 september. Gelukkig blijft er ook heel wat hetzelfde. Wij zetten de zeven belangrijkste dingen die exact hetzelfde blijven graag voor u even op een rijtje.

1. U wordt tot in den treurnis geterroriseerd door nietszeggende lijstjesartikels. Dit blijft zo vanaf 1 september.

2. Die ongekende minzaamheid van buschauffeurs van De Lijn die zelfs depressieve mensen spontaan zin doet krijgen in het leven. Verandert niet vanaf 1 september.

3. De dagen blijven even lang. Bij benadering 24 uur. Niet anders vanaf 1 september.

4. Wanneer u Vremde binnen rijdt, rijdt u deze negorij tegelijkertijd ook weer buiten. Dit geldt nog steeds vanaf 1 september.

5. Zogezegd objectieve politicologen mogen in de traditionele media via slaapverwekkende analyses hun politieke mening verspreiden verpakt als de objectieve waarheid, want ze komt uit de mond van een academicus. Iets wat niet verandert vanaf 1 september.

6. Het is de schuld van de Marokkanen. Een ongeschreven wet die van kracht blijft vanaf 1 september.

7. De artikels die verschijnen op The Vremde Mirror bevatten aan het eind steeds een pakkende pointe die lang blijft nazinderen. Ook zo vanaf 1 september.

Vremde | Vorige week vertelden we u al over de treurige lotgevallen van Jules Berken, de dorpsdichter van Vremde levende in de 17de eeuw naar wie de Berkenlaan genoemd is. Nu u deze noodzakelijke achtergrond kent, is het tijd om naar het heden te kijken. Wat gebeurt er zoal in een weekje Berkenlaan?

Dit blijft een fenomenaal zicht op het straatnaambordje van de Berkenlaan.

Maandag

Er voltrok zich maandagmorgen geen moord waarbij het bloed alle kanten opspatte, waarover de kranten dagenlang zouden berichten en waardoor de getormenteerde blik van Walter Van Steenbrugghe in alle tv-praatbarakken te bewonderen zou zijn. Een uniek gegeven. Hoewel dat ook weer genuanceerd dient te worden. Er gebeuren wel vaker geen moorden in de Berkenlaan.

Dinsdag

De voormiddag stond in het teken van het verwerken van de moord die er niet is gebeurd op maandag. Omdat zoiets toch een heel ingrijpend iets is en op emotioneel vlak verregaande gevolgen kan hebben, dient dit met de nodige omzichtigheid te gebeuren. Om die reden stond in de namiddag het verwerken van de verwerkingsfase centraal. Opdat iedere inwoner van de Berkenlaan deze moord die niet heeft plaatsgevonden een plaatsje kan geven in zijn leven.

Woensdag

Een man fietste van de ene kant van de Berkenlaan helemaal naar de andere kant zonder te pauzeren. Een fenomenaal exploot. ‘Ik heb Bordeaux-Parijs als voorbereiding gedaan op deze monsterrit. De eerste helft wist ik dus dat ik in de benen had, de tweede helft werd doorbijten,’ vertelt de 44-jarige Gilbert Van Avermaet die aan uithoudingssport een nieuwe dimensie heeft gegeven.

Donderdag

De Berkenlaan werd op donderdag opgeschrikt door een bij momenten grimmige betoging. Buurtbewoners eisen dat hun straat moskeevrij blijft en zijn bezorgd om hun privacy, het landelijke karakter van Vremde en de drugs die er gedeald worden. ‘Er mag dan wel geen sprake zijn van de bouw van een moskee,’ vertelt een preventief betogende bewoner. ‘Maar het zou zomaar kunnen dat er wel ooit sprake van zou kunnen zijn.’

Vrijdag

Een bewoner van de Berkenlaan is niet besmet met ebola. Hij kreeg lichte koorts nadat hij drie dagen voordien boodschappen had gedaan in het centrum van Vremde. De man werd in quarantaine geplaatst, maar loos alarm bleek achteraf. ‘Het had wel gekund met die stijgende mondialisering,’ vertelt een inwoner van de Berkenlaan. ‘Steeds meer mensen uit de straat trekken naar het dorp zonder zich te laten vaccineren, laat staan dat ze nog een mondmasker dragen.’

Vremde | Maandag is het weer zover. 1 september. Blèrende kinderen die na twee maanden geestdodende computerspelletjes spelen weer hun brein aan de praat moeten krijgen. Tot grote ergernis van de buurtbewoners van de Dorpsschool in Vremde die uit onvrede met de start van het nieuwe schooljaar er de schoolbel hebben gesaboteerd. Ook zijn er enkele scheurtjes ontdekt in de muren van klaslokalen. De Dorpsschool zal daarom pas ten vroegste opengaan na de kerstvakantie.

De schoolbel in betere tijden. Nu is ze gesaboteerd en moet ze hersteld worden. Deze herstellingswerken kunnen duren tot na de kerstvakantie.

Het belooft een moeilijk begin te worden van het nieuwe schooljaar in Vremde. De plaatselijke belhamels zullen hun ouders nog wat langer kunnen terroriseren in plaats van de hiervoor rijkelijk betaalde meesters en juffen van de Dorpsschool, die tot en met januari technisch werkloos zullen moeten toekijken hoe de toekomstige elite van Vremde haar eigen IQ verder doet kelderen.

De sabotage van de schoolbel raakt de Dorpsschool in de diepste lagen van haar ziel. Een schoolbel is voor een school het fundament waar niet aan getornd mag worden. Maar geen heilige huisjes zijn nog veilig. ‘Een sluiting was onafwendbaar,’ vertelt een diepbedroefde directeur Jozef Schoofs. ‘Zonder schoolbel kan een school niet naar behoren functioneren, laat staan dat de veiligheid nog gegarandeerd zou kunnen worden.’

Dat de sabotage moet gesitueerd worden in het verzuurdeburenmilieu wordt alsmaar duidelijker. ‘Kinderen moeten horen te weten wanneer ze een school kiezen met buurtbewoners dat ze dan wat stiller moeten zijn,’ zo getuigt een verzuurde buur die de sabotage opeist maar niet bij naam wenst genoemd te worden. ‘Er zijn scholen genoeg in andere buurten. Dat ze die dan kiezen. Kiezen voor de Dorpsschool is een verhaal rechten, maar ook van plichten. Stil zijn bijvoorbeeld.’

‘Wij zijn helemaal niet onverdraagzaam,’ benadrukt de anonieme buur. ‘We kunnen alleen niet tegen spelende kinderen. We hebben onze eisen al lang kenbaar gemaakt aan het gemeentebestuur. Maar wat doen die? Noppes. Door het heft in eigen handen te nemen, kunnen we zeker nog tot januari kruiswoordraadsels en cryptogrammen invullen zonder door brullende vlegels en krijsende poppemiekes gestoord te worden.’

‘We zijn helemaal niet onverdraagzaam. We kunnen alleen niet tegen spelende kinderen.’

Hoe enkele overijverige buren de schoolbel buiten werking hebben gesteld, blijft tot op heden een mysterie. De draconische veiligheidsmaatregelen rond een kwetsbare plaats als de Dorpsschool blijken nu in ieder geval onvoldoende te zijn geweest. Volgens anonieme bronnen stond de poort gewoon open. Dat doet het vermoeden rijzen dat er medewerking is geweest van binnenuit wat het allemaal des te pijnlijker maakt.

Maar volgens kwatongen zou de gesaboteerde schoolbel niet de ware reden van de sluiting zijn. Er zijn scheurtjes ontdekt in de muren van klaslokalen. De oppositie eist om dit alles nu een onafhankelijke onderzoekscommissie. ‘Die scheurtjes waren er al in 1421 bij de bouw van de school en behoren tot het historisch erfgoed van de Dorpsschool. Deze historische relicten hebben zich de jongste tijd alleen nog iets duidelijker gemanifesteerd wat alleen maar toe te juichen valt,’ snoert directeur Schoofs alle criticasters de mond.

Vremde | De Vremdse onafhankelijkheidsstrijders hebben een belangrijke slag binnengehaald. Vremde krijgt een eigen schepen voor Bekrompenheid. Volgens internationale waarnemers is dit een eerste stap richting verregaande autonomie.

‘De splitsing van B-H-V (de parochie Boechout-Hove-Vremde) lijkt nog niet meteen voor morgen, maar dit is een verwezenlijking waar we trots op mogen zijn,’ vertelt separatist Filip Dewitte van het Vremds Belang. ‘Doordat Bekrompenheid wordt overgeheveld van Boechout naar Vremde zullen vanaf nu ook de belangrijkste beslissingen in Vremde genomen worden.’

‘Een politieke aardverschuiving,’ zo noemt politicoloog Carl Devos het. ‘Bekrompenheid is een niet te onderschatten bevoegdheid. Zowat de hele gemeentepolitiek valt hiernaar af te leiden. Zijn er plannen om huizen in woonzones te bouwen, dan staan buurtcomités op hun achterste poten. Wordt het centrum in een nieuw jasje gestoken, dan is het kot te klein. Blijft de dorpskern zoals ze is, dan is ze lelijk, asgrauw en moet er iets aan gedaan worden. Moet een boer 10 centimeter van zijn wei met twee koeien op inleveren omdat er een straat heraangelegd wordt, procederen maar. Een bushalte in de Witte Wijk? Het einde van de wereld*, protesteren maar.’

‘Dit zijn allemaal brandjes die de nieuwbakken schepen van Bekrompenheid zal mogen blussen,’ gaat Devos verder. ‘In zijn handen zal de sleutel liggen voor heel wat heetgebakerde politieke kwesties, want het zal zijn taak zijn om de klachten van plaatselijke inboorlingen te behandelen. Door gehoor te geven aan hun grieven kan hij in één beweging ook de plannen van het Boechoutse gemeentebestuur van de tafel vegen. Waarom Eurocommissaris worden als je de kans krijgt om een functie met oh zo veel meer macht uit te oefenen?’

‘Het behoeft geen twijfel dat dit de lokale politiek extra zal kruiden,’ concludeert Devos. ‘Wie de nieuwe schepen van Bekrompenheid zal worden is nog niet duidelijk, maar het leeuwendeel van de lokale mandatarissen zijn ook maar boeren met een plastron aan. Niet ondenkbaar dat de nieuwe schepen, wanneer ie een knoop moet doorhakken, met een tractorwiel of een koe al te paaien zal zijn.’

* Technisch gezien is de Witte Wijk ook het einde van de wereld, maar ‘het einde van de wereld’ wordt hier in figuurlijke zin gebruikt.