The Vremde Mirror

Nu hij naar China trekt, krijgt Jommeke de wind van voren. Hij zou volgens criticasters zwichten voor het grote geld ten koste van zijn loopbaan als veelbelovend stripfiguurtje. Jommeke zelf laat optekenen dat de sportieve uitdaging de doorslag gaf.

© Wikimedia Commons

‘Het buitenland heeft me altijd al aangesproken,’ aldus Jommeke. ‘Het is de beste keuze voor mij en ons moeder die een nieuwe wasmachine wil.’

‘In Zonnedorp evolueerde ik al zestig jaar niet meer. Versta me niet verkeerd, ik zal Zonnedorp altijd in mijn hart dragen. Ik weet vanwaar ik kom, ik ben in al die jaren geen haar veranderd en ik heb nog steeds dezelfde vrienden als zestig jaar geleden. Maar ik leef niet in een ivoren toren: het is tijd voor iets nieuws.’

De kritiek, in het bijzonder die van Anatool dat hij een gewetenloze geldwolf is, begrijpt hij niet. Dat hij nog een kind is en later nog alle tijd heeft om naar China te verkassen evenmin. ‘Een verkeerde beweging van mijn tekenaar en ik ben er geweest. Het is nu dat ik deze kans moet grijpen.’

In zijn eerste avontuur gaat Jommeke jagen op een voetbal. ‘Dat is hoofdzakelijk mijn taak als verdedigende middenvelder.’

Controverse op Roland Garros. Een ballenjongen wierp maar 8 ballen naar een tennisser toen die wilde opslaan, terwijl die er 9 had gewild. De ballenjongen is uit het toernooi gezet op grond van onredelijke psychologische marteling.

© Wikimedia Commons

Beschrijven we het tafereel. De tennisser zit op zijn stoel, neemt een slok van zijn witte sportdrank, knikt driemaal naar zijn coach, neemt twee slokken van zijn gele sportdrank, knikt tweemaal naar zijn coach, neemt drie slokken water aangelengd met goudpoeder, knikt een keer naar zijn matchfixer, zet het flesje met witte sportdrank aan de linkerzijde van zijn stoel, de gele sportdrank aan de rechterzijde en het water op de denkbeeldige bissectrice die loopt tussen zijn twee voeten die mochten ze elkaar raken een loodrechte hoek vormen, springt recht waarbij beide voeten op exact hetzelfde moment zich van de grond afstoten, neemt een handdoek aan, gooit die over zijn linkerschouder, over zijn rechterschouder, gooit die ongevouwen weg, raakt met de hak van zijn rechterschoen de punt van zijn linkerschoen aan, raakt met de hak van zijn linkerschoen de punt van zijn rechterschoen aan, wrijft met zijn rechterhand een denkbeeldige zweetdruppel weg op de linkerhelft zijn voorhoofd, wrijft met zijn linkerhand een denkbeeldige zweetdruppel weg op de rechterhelft van zijn voorhoofd, blaast vijfmaal, springt viermaal ter plaatse, maakt drie salto’s, telt het aantal snaren van zijn tennisracket en vermenigvuldigt dat getal met twee, kust eenmaal de grond, wrijft met zijn linkerhand gemalen baksteen van zijn mond, vervolgens met zijn rechterknie, linkerknie en rechterhand, veegt met een houten bezem de achterlijn schoon zonder die zelf te raken, legt zijn neusharen goed, tikt met zijn raket tweemaal op de linker- en rechterschouder van een ballenjongen, die hem hierop acht ballen toewerpt die de tennisser op zijn racket legt en stuk voor stuk keurt door er vluchtig naar te kijken.

Acht ballen? Waar is de negende bal? De tennisser begint eerst te tieren, dan zachtjes te huilen. De ballenjongen heeft een negende bal gevonden. Nee, nu is het te laat. De tennisser gaat naar zijn stoel, neemt een slok van zijn witte sportdrank, knikt driemaal naar zijn coach, neemt twee slokken van zijn gele sportdrank, knikt tweemaal naar zijn coach, neemt drie slokken water aangelengd met goudpoeder, knikt een keer naar zijn matchfixer, zet het flesje met witte sportdrank aan de linkerzijde van zijn stoel, de gele sportdrank aan de rechterzijde en het water op de denkbeeldige bissectrice die loopt tussen zijn twee voeten die mochten ze elkaar raken een loodrechte hoek vormen, springt recht waarbij beide voeten op exact hetzelfde moment zich van de grond afstoten, neemt een handdoek aan, gooit die over zijn linkerschouder, over zijn rechterschouder, gooit die ongevouwen weg, raakt met de hak van zijn rechterschoen de punt van zijn linkerschoen aan, raakt met de hak van zijn linkerschoen de punt van zijn rechterschoen aan, wrijft met zijn rechterhand een denkbeeldige zweetdruppel weg op de linkerhelft zijn voorhoofd, wrijft met zijn linkerhand een denkbeeldige zweetdruppel weg op de rechterhelft van zijn voorhoofd, blaast vijfmaal, springt viermaal ter plaatse, maakt drie salto’s, telt het aantal snaren van zijn tennisracket en vermenigvuldigt dat getal met twee, kust eenmaal de grond, wrijft met zijn linkerhand gemalen baksteen van zijn mond, vervolgens met zijn rechterknie, linkerknie en rechterhand, veegt met een houten bezem de achterlijn schoon zonder die zelf te raken, legt zijn neusharen goed, tikt met zijn raket tweemaal op de linker- en rechterschouder van een ballenjongen, die hem hierop negen ballen toewerpt die de tennisser op zijn racket legt en stuk voor stuk keurt door er vluchtig naar te kijken. De tennisser neemt de beste bal vast, steekt één bal in zijn broekzak en laat de zeven andere ballen achteloos op de grond vallen.

Hij is helemaal klaar om 21 keer (in 3 blokken van 7 keer) de bal te laten stuiteren en te serveren in het net.

Hoe zit het met de kritische zin van de voorzitter van oppositiepartij sp.a John Crombez? Dat wilden wij weten.

© Wikimedia Commons

Hoe gingen we te werk? We huurden een generaal in om vormelijke fouten te stoppen in zogezegd vertrouwelijke mails. Vroeg die kennelijk bezorgd: ‘Hoe komen jullie aan die mails?’ Uit onze duim gezogen natuurlijk. ‘Oef, ik dacht al echt dat ze echt waren.’ Om maar te zeggen: zo goed waren onze mails dus.

Vervolgens stuurden we de e-mails waarvoor Crombez een moord zou begaan op naar Crombez. En dan maar wachten. Nee, eigenlijk totaal niet. We hadden maar net op ‘send’ gedrukt of Crombez had inderhaast al een persconferentie belegd om het ontslag van minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) te eisen.

Grap met andere woorden geslaagd. Toen we hem meedeelden dat hij slachtoffer is van onze grap, bleef hij star volhouden dat de inhoud van de mails accuraat is. Kan wel zijn, John. Maar de mails zijn vals. ‘Kun je nu wel zeggen. Denk je nu echt dat ik dat geloof? Dat dit afdoen als grap geen wanhoopsdaad van het kabinet van Vandeput is? Zie ik er zo goedgelovig en onbekwaam uit?’

Volgende week doen we Defensieminister Steven Vandeput geloven dat België nieuwe gevechtsvliegtuigen nodig heeft. Tot dan!

De Facebookcampagne om Lea (24) op Facebook te houden, valt niet in dovemansoren. Zij plant volgende week haar terugkeer. ‘Ik wist niet dat ik zo gemist zou worden.’

Vorige week dinsdag verwijderde Lea haar Facebookaccount. ‘Het is nooit mijn intentie geweest mensen te kwetsen, maar dat had ik kennelijk verkeerd ingeschat.’

‘Vervolgens kreeg ik mails of ik zeker was. Eerst dacht ik: het is al goed, groot bedrijf dat leeft van advertentie-inkomsten. Maar dan werden de mails persoonlijker. Tim, Elke, Albrecht, Giovanni en Virginie hebben al een tijdje niets van je gehoord. Ik vond het een beetje zielig, maar ik moest mijn mening al snel herzien.’

‘Vrijdag kreeg ik een mail van Facebook dat het toch eenzaam is om zonder Facebook koffie te drinken, terwijl ik op dat moment in een koffietent zat en me eenzaam voelde. Toen wist ik: Facebook zit echt met me in.’

‘En dan begin je te twijfelen of je wel de juiste beslissing hebt genomen,’ erkent Lea. ‘Zeker toen Mark Zuckerberg me met mails ging bestoken, dat ik dacht, zo goed kennen we elkaar toch niet? Ik was mis: hij wist zelfs op wie ik heimelijk verliefd ben en kende mijn zoekgeschiedenis.’

Waarom Lea initieel Facebook verliet? ‘Ik had geen inspiratie voor een opiniestuk en om mijn privacy. Je hoorde er kwalijke dingen over. Maar ik weet nu: ten onrechte.’

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) betreurt dat het kind in Parijs door een man zonder papieren moest gered worden. ‘De illegaal kreeg prompt een verblijfsvergunning en werk aangeboden. Ik voel me tegen de muur gezet. Dit schept een gevaarlijk precedent.’

Francken fulmineert. ‘Dit is je reinste misbruik van onze empathie. De starre afkeer voor deze zieltogende paupers waar ik mijn retoriek op stoel, zal zienderogen afnemen. Want ja, de illegalen redden toch maar mooi onze kinderen. Ik kan niet aan iedere illegaal die een kind tegenhoudt om boterhammen met Samsonworst te eten een verblijfsvergunning geven.’

De staatssecretaris ruikt een verdoken politieke agenda. ‘De opengrenzenlobby huurt helden zonder papieren in om mijn streng maar rechtvaardig asielbeleid te slopen. Bent u ook voor een streng, maar rechtvaardig migratiebeleid? RT dan dit bericht.’

‘Het zou me niet verwonderen mochten illegalen in hun land van herkomst opgeleid worden om kinderen te redden. Heb je gezien hoe vlot hij die flat opklom? Die heeft dat nog gedaan en ik ga niet gissen voor welke doeleinden. Roofmoord op klaarlichte dag.’

Een kind in nood, maar je hebt geen papieren, wat doe je? ‘Laf weglopen, liefst gefilmd door omstanders zodat iedereen ziet wat voor uitvreters illegalen zijn. Het kind laat zich hierop redden door een manhaftige Vlaming, die zich eerst hult in de Vlaamse vlag. Het asieldebat mag niet gekaapt worden door emoties.’

Kinderen die zich laten redden door illegalen krijgen alleen een waarschuwing en twaalf lessen over de gevaren van het communisme.

‘Ja toch? Hij heeft het heus zo gezegd. Niet flauw doen. Hij bedoelde het zo.’

Deze politicus beleeft naar eigen zeggen een topdag, hoewel zijn medewerkster de sfeer enigszins tempert. ‘Er zijn wel mensen gestorven. Dood.’

‘Tuurlijk Helga, net daarom. Het ideale moment om een tegenstander te kielhalen. Zelfs een jerrycan met water waar in drukletters ‘benzine’ op staat, vliegt nu onherroepelijk in de fik. En zeg nu zelf, lieve Helga, toch niets dat zo ontroert dan de dankbaarheid in de ogen van een onderbetaalde online redacteur van Het Nieuwsblad?’

‘Het is mijn morele plicht om de aandacht in zulke speciale omstandigheden op mij te richten, ja? Hoe vaak per dag gebeurt het dat ik iemands dood kan ombuigen in een likebom op sociale media? Ik kan toch niet een deel van de schuld niet in andermans schoenen schuiven? Wat een nalatigheid zou dat zijn! Waarom gaan er anders mensen dood, lieve Helga?’

‘Denk aan mijn achterban die met de handen voor de ogen mij zal liken en retweeten. Denk aan alle in verontwaardiging badende opiniestukken die mijn tegenstanders reeds klaar hebben liggen. Denk aan mijn verbaasde reactie om de storm aan verontwaardigde reacties zodoende ik mijzelf als het echte slachtoffer kan profileren.’

‘Oh Helga, wat ga ik scoren met deze tweet. Beloof me echter, dat wanneer ik dreig te verzuipen in de likes en reacties, dat ik mezelf blijf en de voeling met de werkelijkheid niet verlies. Je ziet het te vaak. Ik zie je knikken, dank voor die gemoedsrust. Druk ik op ‘tweet’?’

Gisteren overleed regiojournalist Evert Verbraeck op zestigjarige leeftijd. Hij laat een vrouw na van wie hij reeds dertig jaar gescheiden is.

Verbraeck begon zijn carrière bij Het Volk en stapte in 1995 over naar Gazet van Antwerpen waar hij tot zijn overlijden regiocorrespondent was in Sint-Katelijne-Waver, hoewel hij een goed verhaal uit Duffel of Rumst niet per se afsloeg.

Verbraeck werd geroemd om zijn zelfkennis, zo denken we te mogen vermoeden. Het grote nieuws scheen hem onverschillig te laten. Was te hoog gegrepen, zou men hardop opperen, mocht hij nu gisteren niet zijn overleden.

Van regiojournalisten wordt gezegd dat ze gebuisde journalisten zijn. Van journalisten dat ze gebuisde romanauteurs zijn. Van romanauteurs dat ze gebuisde dichters zijn. En van dichters wordt gezegd dat ze werk moeten zoeken. (in deze keten wordt de regiojournalist slechts voorafgegaan door de sportjournalist, maar dat is een andere kwestie)

We kennen de boutade en Verbraeck ook. Hij trok het zich niet aan en behandelde elke lokale wetenswaardigheid alsof het mondiaal voorpaginanieuws betrof.

Parkiet gevallen in vijver gered door kat. Dorpsbewoners verwarren avant-gardistisch kunstwerk met broodautomaat. Dorpsbewoners in schuldbemiddeling na onbewust vernielen avant-gardistisch kunstwerk. Dit soort nieuws.

Hij leidde een prima leven tot op een dag. Wat hem bezielde? Was het toch beroepseer? De drang om alsnog iets na te laten en de tijd die geen genade kent? We zullen het nooit met zekerheid weten vanwaar die plotse interesse voor de Bende van Nijvel eind vorig jaar.

Of die speurtocht hem fataal werd, valt moeilijk te zeggen. Verbraeck stierf volgens De Rijkswacht die als eerste ter plaatse was een natuurlijke dood.

Fleur (34) kan het niet langer aanzien. ‘De hele sector lijdt onder de wildgroei aan zelfverklaarde coaches en therapeuten zonder diploma. Onze geloofwaardigheid staat op het spel. Verkoop maar eens gebakken lucht met een kaduuk imago.’

‘Daarom ben ik ook zo belangrijk. Ik leer mensen zelfverklaarde coaches herkennen. Zij die de boel verzieken en de goede naam van ons vak misbruiken voor eigen gewin.’

‘Als u een coach zoekt, kom dan eerst naar mij. Dan leer ik u de beginselen aan hoe een lapzwans van een expert te onderscheiden. Het is uw geld waard, u wilt niet weten wat voor rotzooi u er anders mogelijk te wachten staat,’ waarschuwt Fleur.

‘Wanneer u de twaalf sessies voltooit en de vragenlijst over de kwaliteit van deze sessies accuraat invult, krijgt u een diploma dat uw expertise inzake zelfverklaarde coaches en hartchirurgie bewijst.’

Marcus (18) (niet zijn echte naam, wel zijn echte leeftijd) heeft het plan opgevat om zijn studiekeuze niet te laten bepalen door hetgeen arbeidsmarktspecialisten, economen en andere voltijdse opiniestukkenschrijvers bevelen. Geen satire.

© Wikimedia Commons

Zo gênant eigenlijk. Krijg je de kans om te studeren, laat je een vetbetaalde baan in de financiële sector of als ingenieur liggen. Maar laten we luisteren naar de beweegredenen van Marcus, zo netjes zijn we wel.

‘Ik wil vooral iets studeren wat ik graag doe. Iets studeren waar ik me niet goed bij voel, daar wordt niemand beter van.’

Stop, we weten genoeg. Dit is Marcus, beste mensen. Marcus gaat studeren en nu komt het: Marcus vindt dat een riant betaalde job geen drijfveer mag zijn bij zijn studiekeuze. De verdere uitleg besparen we u, of u gelooft ons niet. Maar hij gebruikt woorden als innerlijke drijfveren en meerwaarde als mens. Twee woorden ontbreken: ‘bankrekening’ en ‘mijn’.

Dit antimaterialistische zwijn laat zich leiden door zijn persoonlijke interesses in plaats van door de behoeften van de arbeidsmarkt. We verzekeren u: dit is niet om te lachen.

Hij is nog jong, dat klopt. Is er dan niemand die hem tegenhoudt? Hem erop wijst dat hij eerst een burn-out moet doorworstelen en dan pas tot het inzicht hoort te komen dat werk niet alles is? Dat antropologie studeren altijd nog kan?