The Vremde Mirror

Adolf Hitler, bekend van zijn veelbesproken autobiografische werken, voerde stiekem oorlog. Dat onthulde hij zelf in een onafgewerkte autobiografie die nu pas opduikt.

In zijn autobiografie die abrupt stopt in het voorjaar van 1945 zinspeelt de vermaarde autobiograaf Adolf Hitler op het feit dat hij al enige tijd mensen de dood indrijft, naar werkkampen stuurt en ook de mensenrechten schendt.

Typisch oorlog, zullen velen denken. ‘Maar het is voor het eerst dat Hitler hiermee zo concreet in verband wordt gebracht. De bevindingen zijn dus zeer waardevol,’ zeggen historici die het evenwel oneens zijn over de conclusies. Voor sommigen leidde hij een dubbelleven om aan zijn stoffige schrijfkamer te kunnen ontsnappen en voerde hij in het stiekeme oorlog uit angst voor de reacties van familie, vrienden, pers en publiek.

Andere historici gaan enkele stappen verder. ‘Dit bewijst dat deze over de hele wereld gelezen autobiograaf nogal wat duistere kantjes had. Over mensen die oorlog voeren kun je veel zeggen: ze zijn zonder te willen veralgemenen niet pacifistisch, tamelijk manipulatief en bijwijlen hardvochtig. Door deze onafgewerkte autobiografie weten we dit nu. Hitler verraadde denkelijk meer dan hij zou willen en is daarom gestopt met schrijven. Hij zag in dat publicatie zijn nalatenschap alleen maar zou schaden.’

Historici zijn het wel over één ding eens. In een van zijn autobiografieën vergelijkt Hitler zichzelf met Jezus. ‘Een echte smet op zijn carrière.’ De Vlaamse tv-zender Canvas overweegt om die reden een boycot van Hitler.

Het verkeer wordt nog altijd geterroriseerd door fietsers die niet aan het whatsappen zijn. Een ooit courante praktijk die nu definitief aan banden wordt gelegd.

Vlaams minister van Mobiliteit Ben Weyts (N-VA) wil dit gevaar aanpakken. ‘Wie niet tezelfdertijd kan whatsappen en fietsen is een risico voor iedere andere weggebruiker. Sensibilisering alleen blijkt niet voldoende. De enige juiste beslissing is deze fietsers weren.’

Hebben die mensen dan geen greintje verstand? Minister Weyts wenst liever te benadrukken dat de overheid gratis cursussen stomdronken mijn autosleutels vinden, bellen achter het stuur en whatsappen op de fiets aanbiedt.

De elektrische fiets van Bertha (82) staat nu te koop. ‘Wanneer ik fietste, deed ik alsof ik aan het whatsappen was. Dat werkte tot ik door de politie werd betrapt die op de koop toe mijn tv-afstandsbediening in beslag nam.’

Terwijl oudere generaties zich vaak onoverwinnelijk wanen, zijn jongeren veel minder tolerant tegenover roekeloos gedrag in het verkeer. ‘Fietsen zonder te whatsappen? Dat kan echt niet. Niet dat ik er ooit iets van opmerk, maar het is levensgevaarlijk,’ vindt Demmy (14).

‘Geachte politieagent. Graag zou ik u erop wijzen dat er een bom is verstopt in Brussel-Centraal. Deze zal over twintig minuutjes ontploffen, zodat u nog in de mogelijkheid bent de boel er tijdig te ontruimen. Deze tip is relatief betrouwbaar, omdat ik de bom er zelf heb gelegd. Perron 19. Het kan ook perron 2 of perron 7 zijn. Ik wens u veel succes en misschien tot later. Sans rancune, *****.’

‘Je hoeft je hele leven telefonisch niet te vertellen, maar een kort bericht is al genoeg. Dat is elementaire beleefdheid. Je blaast niet zomaar een treinstation op. Het minste dat je kunt doen is de politiediensten op voorhand verwittigen.’

De anonieme, welopgevoede terrorist ergert zich blauw aan sommige van zijn collega-terroristen. ‘Opgelet, de meeste terroristen voeren hun vak in eer en geweten uit. Het zijn weer enkelingen die het voor de rest verpesten. Schoften die erop uit zijn paniek te veroorzaken. Gewoon boem. Doe je niet. Dat heeft alles met goede smaak te maken.’

‘Een telefoontje en dan boem. Een klein gebaar, een groot verschil. Mensen appreciëren dat. Het gebeurt te dikwijls niet. En dan schrikken dat wij, terroristen, in vele middens niet zo’n goede naam hebben. En moeilijk integreren in de maatschappij. We hebben de hand ook in eigen boezem te steken.’

‘Er zijn genoeg methodes om dood en vernieling te zaaien,’ besluit de welopgevoede terrorist. ‘Het vooroordeel dat terroristen geen goede manieren hebben hoeft daartoe niet nogmaals bevestigd.’

‘Wil ik nog iets maken van mijn carrière op Instagram moet ik nu moeder worden.’ Na jarenlange ontkenning en selfies met andermans baby, kiest Romina nu bewust voor het moederschap.

Amper 11 likes. Prutser.

Wie een blik werpt op het Instagram-profiel van Romina ziet foto’s van tientallen schattig ogende doch stinkende baby’s. ‘Kijk hier, in de couveuse. En deze, geleend op de trein, zo koddig. En hier, gevonden in een vondelingenschuif.’

‘Soms doe ik alsof ik de mama ben van het kind op de foto om verdere vragen te vermijden, behalve als de echte moeder reageert. Niet iedereen reageert daar even goed op, je wilt het echt niet weten. Die likes pakken ze me echter niet meer af.’

‘Maar om te blijven groeien, moest het authentieker. Het blijft schommelen rond de vijftien à twintig likes per foto. Sociale media zijn veeleisend. Om te scoren is een baby niet goed genoeg. Het moet jouw baby zijn.’

In afwachting van haar eerste kind blijft Romina de vaste tactiek trouw. ‘Eerst op Facebook een vurig  pleidooi voeren voor verplichte anticonceptie en dan ga ik weer op pad op zoek naar een Instagram-waardige baby.’

De website van Het Nieuwsblad werft drie nieuwe redacteurs aan. Iets kunnen wordt als overbodigheid beschouwd.

De scheurtjes in Doel zijn zeer gegeerd op de transfermarkt. Zo zelfs dat ze in Chinese handen dreigen te vallen hetgeen tot grote bezorgdheid leidt: ‘De scheurtjes zijn Vlaams erfgoed, daar moet China met zijn fikken afblijven.’

Scheurtjes in kerncentrales genereren een heel jaar aandacht. Welk ander monument of stukje erfgoed kan dat zeggen? Dat deze scheurtjes publicitair van goudwaarde zijn, hebben nu ook de Chinezen in de smiezen.

‘België is het centrum van expertise wat betreft scheurtjes in kerncentrales. Het lijkt erop dat China een vileine aanval wil inzetten op die leidende rol,’ verklaart professor internationale betrekkingen Jonathan Holslag (VUB). ‘We moeten deze voortrekkersrol met hand en tand verdedigen. De Chinezen willen het hier overnemen. Zie ginds, een Chinees. De invasie is reeds bezig. Ten aanval!’

Rustig professor. De woordvoerder van de Chinese regering sust. ‘De scheurtjes zijn bij ons in betere handen dan wanneer ze Belgisch blijven. Wij hebben geen plannen om ze dicht te metselen. Integendeel, we willen investeren in de scheurtjes. Ze restaureren, uitbreiden en er een pretpark voor jong en oud in bouwen.’

Vlaams minister van Energie Bart Tommelein (Open VLD) benadrukt dat de deal alleen maar kan doorgaan als China de aan de scheurtjes aanpalende kerncentrale overneemt. Dat schijnt geen probleem voor de Chinezen. ‘Wij houden van Bokrijk.’

Eerder accepteerde België al een mooi Chinees bod op het Atomium, het Twitter- en Instagramaccount van Sven Ornelis en de files op de Brusselse ring.

Om tot het leven toe te treden, laten vele zuigelingen zich dopen. Veeleer omdat de omgeving dit in hun plaats besluit, dan dat ze hier zelf bewust voor kiezen. Zijn zulke praktijken nog van deze tijd?

Met vettige handen besprenkelt een oude man het hoofd van Nora (3 weken) met water. De tranen springen haar in de ogen, maar ze vlucht niet. Ze weet, later ga ik dit zo hard kunnen gebruiken. Hier smeed ik banden voor het leven met euhm euhm euhm.

De oude man houdt dan op, zou je denken. Maar nee, integendeel. Alsof dat nog niet volstaat, dompelt hij het hoofdje ook nog eens in het water van de doopvont. De beproeving heeft voor Nora lang genoeg geduurd. Ze begint heel hard te schreien. Een man en een vrouw houden haar vast en hangen grijnzend boven Nora’s hoofd. Mensen die Nora van nergens kent kijken wellustig toe. Ze wilden drama, ze hebben drama. De vernedering is compleet.

Nora voelt zich gebruikt. Dat moet je haar niet vragen. Laat je dan toch niet dopen, lieve Nora. Maar de maatschappelijke druk is zo immens dat er nauwelijks van vrije wil sprake is.

De oude sekteleider pleit zichzelf vrij. ‘Ze had niet aangegeven watervrees te hebben. Dan hadden we haar ondergedompeld in Leffe. Grapje hé. Achteraf bekeken hadden we haar beter vieze schachtenpap intraveneus toegediend, ze een hindernissenparcours laten afleggen of haar gedeponeerd in een vondelingenschuif. Maar dat kun je onmogelijk op voorhand weten.’

Help! Mijn papa speelt golf. Krijg ik het dan later ook? Het is iets waar vele tieners en twintigers mee worstelen. Onze huispsychologe Carla wikt en weegt.

Sébastien (17) zit er terneergeslagen bij. ‘Mijn vader is sportpresentator en dat is niet eens het grootste probleem. Hij golft in zijn vrije tijd. Hopelijk ik nooit. Het begon zeven jaar geleden. Ik dacht dat het wel over zou gaan. Maar toen begonnen neven, ooms en schoonmoeders te golfen. Een familiekwaal. Ik maak me nu ernstig zorgen. Vader heeft me nog nooit gevraagd om met hem mee te gaan golfen, maar ik ben bang dat die dag ooit komt. Is dit mijn toekomst, Carla?’

Die bezorgdheid is volkomen terecht, Sébastien. En je bent er zeker niet alleen mee. Vele jongeren van jouw leeftijd zijn bang dat eagle, birdie en par later tot hun basisvocabularium zullen behoren. Dat ze een snob worden die met een glaasje bubbels en een toast met kaviaar in de hand neerkijkt op de oude vriendenkring. Die zich op de golfclub omringt met mensen die net zo zijn.

En ik kan zeggen Sébastien dat dit meestal ook zo is. Je kunt er weinig aan doen. Erfelijke factoren zoals veel geld spreken ontegenzeggelijk een rol. Het is niet jouw fout dat vader geluk had op de beurs. Stevig erfde. Of een winstgevend bedrijf in Panama runde.

Maar er is een krachtige remedie. Wees je daarvan bewust. Het is als rijkeluiskindje niet altijd eenvoudig, maar wentel je in diepe armoede. Doorbreek die barrière. Word werkloos. Verbras al je geld. Gokschulden, ook een optie. Je hebt je lot in eigen handen. Vergeet dat niet. Maar geloof dat je kunt mislukken in het leven. Vooral dat. Geloof in eigen mislukken is het belangrijkste. De beloning zal groot zijn.

Hans snapt niks van het Eandis-dossier maar heeft toch een duidelijke mening die geen ruimte laat voor verbeelding: ‘Ik vind het maar niks dat ik er niks van snap.’

‘Ik probeer me levendig voor te stellen hoe elk Chinees tv-journaal al drie weken opent met het onheilsbericht misschien toch niet de verwachte 14% van de aandelen in handen te krijgen van een Belgische werkmaatschappij van het distributienet voor elektriciteit en aardgas die actief is in 239 gemeenten in Vlaanderen. Wikipedia, ik heb het moeten opzoeken. Ook als ik de hyperlinks open lukt het me niet.’

Hans wordt er moedeloos van. ‘Over straat lopend zie je in de ogen van voorbijgangers dat ze doorwrochte opinies vormen over Eandis. Ik zeg dat vrank en vrij. Ik vind het maar niks dat ik ze niet kan doorgronden.’

Geen taboes. Geen censuur. Zo is Hans. Het mag niet verwonderen dat hij de wind fel van voren krijgt om zijn scherpzinnige bijdrage in dit toch heikele dossier. ‘Hoe kan hij dit zeggen? Hoe durft hij? Hij kan niet zomaar ongestraft beweren dat hij het maar niks vindt van het Eandis-dossier niks te snappen. Is de kwestie begrijpen per se beter? Dat kan hij niet weten. Die nuance vergeet hij. Kwade wil?’

‘Typisch deze tijd om heel luid je zegje te willen doen over dingen waarvan je geen kaas hebt gegeten. Hans kan beter zijn bek houden,’ nuanceren Eandis-deskundigen op Twitter.

Uit voorzorg weet Hans alvast dat de Chinese Muur niet echt vanuit de ruimte zichtbaar is.

Moh, zo schattig. Zesenzestig jaar oud is Fernand en hij komt nu pas te weten hoe een belastingbrief eruitziet. ‘Bestaat dat al lang? Hebben al die vakjes een nut? En wat is de hoofdprijs?’

De kinderlijke verbazing. De oprechte verwondering. Cynici zullen ongetwijfeld anders beweren, maar het bestaat nog. Neem nu Fernand. Fernand is 66, tamelijk gefortuneerd en kent elk hoekje van de Caribische Zee. Toch komt deze man van de wereld voor het eerst in aanraking met een belastingbrief.

Zo authentiek. Zie Fernand de brief besnuffelen. Hem gefascineerd alle vakjes, cijfers en kolommen bestuderen. Hij begint zich existentiële vragen te stellen. ‘Zou mijn leven er anders hebben uitgezien mocht ik eerder weten wat een belastingbrief is?’

Zijn hart vult zich even met spijt en nostalgie. Maar niet voor lang. ‘Het heeft geen zin. De klok terugdraaien is onmogelijk. En je kunt niet alles hebben in het leven. Wees blij met wat je hebt. Dat is mijn devies.’

Het is nog niet te laat, Fernand. Wees een keer ondernemingsgezind. Grijp die kans. Het is een mooie en lange traditie onder het gewone volkje dat geen andere dromen kan koesteren om de brief elk jaar zo fideel mogelijk in te vullen en op te sturen naar de fiscus. Doe je ook mee, Fernand?

‘Pffff, nee. Het ziet er mij wel tof gerief uit, maar dat is niks voor mij. Ik ben daar veel te oud voor.’