The Vremde Mirror

Een pr-stunt, een flauwe grap of gewoon kwalijke realiteit? Drommen studenten zullen dit academiejaar Leuven overspoelen. Of toch al zeker zeventien. Komt dit wel goed?

Vrijwel ongezien. In Leuven start morgen het nieuwe academiejaar. Jawel, Leuven pakt groots uit met een eigen universiteit. Het is voorwaar geen flauwe grap. Verschillende bronnen hebben dit nieuws inmiddels bevestigd.

Over het waarom doen meerdere verhalen de ronde. Is het gebluf en gepronk ten koste van jongeren hun toekomst? ‘Een universiteit is toch het statussymbool bij uitstek voor een stad,’ klinkt het in Lier. ‘Het valt niet te vergelijken met pakweg een veemarkt.’

Volgens insiders zorgt het lokaal orakel voor te veel overlast op Twitter en zocht men voor hem een dwingende bezigheid. Het rectorschap is logischerwijs het eerste wat men in zulke situatie kan bedenken. De man in kwestie, ene Rik Torfs, gelooft zelf dat de universiteit een blijvertje kan worden.

In Antwerpen kijkt men geamuseerd toe. Een opportuniteit volgens rector Herman Van Goethem. ‘De KU Leuven (zo zal de universiteit in Leuven heten, red.) kan uitgroeien tot een filiaal van de UA. De studenten die hier niet kunnen volgen, maar toch koste wat het kost een universitair diploma willen behalen, raden we aan naar Leuven te gaan. Een Fiat is ook een wagen.’

Ook in Gent geen vrees. De UGent meldt in optima forma te zijn Leuven te bekampen. Alleen in Hasselt reageert men wat geprikkelder. ‘Alsof je in een vingerknip Harvard aan de Dijle hebt. Niet ieder provinciestadje met een socialist als burgemeester moet een eigen universiteit hebben.’

Voor Lennart (32) is de start van het nieuwe academiejaar ook een nieuw begin in zijn leven. ‘Het postgraduaat Genderstereotypen in de populaire cultuur van de Itelmenen moet me voorbereiden op het echte leven.’

Lennart kijkt reikhalzend uit naar wat het academiejaar brengt. ‘Het was verleidelijk om voor het postgraduaat Opvattingen over littekentherapie bij de Azteken of een master Taal- en Letterkunde te kiezen. Maar wat ben je daar nu mee als je werk moet zoeken? Exact niets.’

Het postgraduaat Genderstereotypen in de populaire cultuur van de Itelmenen echter is voor Lennart de buitenkans om zichzelf in de markt te zetten. ‘Ik ga me eindelijk op de gendergeschiedenis van de Itelmenen kunnen toeleggen, maar het studieprogramma belooft me ook meer context te verschaffen over de algemene geschiedenis en de Itelmeense tradities wat betreft afvalophaling.’

Lennart hoopt bovenal een mondje Itelmeens te leren spreken. ‘Wie kan dat zeggen? Volgens Wikipedia spreken minder dan 500 mensen de taal. De schaarste bewijst de noodzaak ervan. Een unique selling point bij mijn zoektocht op de arbeidsmarkt.’

In het tweede semester wachten er Lennart vier maanden Erasmus naar Kamtsjatka. Waarom toch de Itelmenen en niet een ander volk? ‘Ik ken hun cultuur niet, maar die heeft me altijd al gefascineerd. Ik moest ook een keuze maken. Ik wil niet die eeuwige student worden.’

Allez toe. Please. Kom kom. Kom kom kom kom. Like me dan als je kan.

Lezen hoeft niet. Daarom hebben we voor het gemak de tekst tot het uiterste minimum beperkt zodat onze lezer (enk.) zich met nuttige zaken kan bezighouden zoals het aanklikken van meer van dit soort artikels. Waar elders vindt een mens die service? Dus like. Geklikt heb je al. Waardeloos is je dag al. Dat katje. Zo schattig. Like.

Niet overtuigd? Meneer of mevrouw is een meerwaardezoeker? In dit bericht wordt vermeld dat Karen Damen op Instagram zit. Geïnsinueerd dat er dertien redenen zijn waarom Josje een lijstje verdient. En seksisme. Hilarisch. Like. Je durft niet. Like. Nee, je durft niet. Schijtbroek.

De onvergeeflijke taalfout vergeten. Of toch niet. Zo wordt het nooit wat. Voorruit dan maar.

Het lijkt geen vraagstuk. Koolhydraten of rattengif? ‘Sporadisch zondigen mag,’ verrast kookboekengoeroe Pascale Naessens. ‘Een koffiekoek op zondag kan niet heel veel kwaad. Maar dan ook alleen op zondag. Overdrijven is immers nooit goed. En durf te variëren.’

Naessens lijkt te willen benadrukken geen antisuikerfundamentaliste te zijn. ‘Het gaat om evenwicht en variatie. Natuurlijk mijd je best koolhydraten als de pest. Maar van een aardappel ga je nu niet onmiddellijk dood. Die nuance vergeet ik heus niet.’

Toch hekelen diëtisten de dubbelzinnige houding van Naessens. Zij waarschuwen voor een te eenzijdig dieet. ‘Veel jonge vrouwen zijn door Naessens overgeschakeld op rattengif en verwaarlozen de rest van hun voedingspatroon met eetstoornissen als gevolg. En wie kan uitsluiten dat we over vijftig jaar niet naar rattengif kijken zoals we nu naar asbest of suiker kijken?’

Naessens begrijpt de kritiek deels. ‘Zolang je rattengif niet mengt met eiwitten of koolhydraten kun je niet veel verkeerd doen. Maar rattengif is zoals water en elk voedingsmiddel. Te veel ervan is nooit goed. Nu goed, het is ook geen suiker. Het is belangrijk dat de mensen dat weten.’

Er wordt al langer geïnsinueerd dat de rattengiflobby haar chanteert. Naessens bijt van zich af. ‘Ik wil dat mensen genieten van hun eten. Laag om me dan op die manier aan te vallen.’

Drank? Drugs? De tieners van nu vinden het te banaal. Daarom experimenteren ze met De Zevende Dag en elektrische fietsen. ‘Een onrustwekkende trend,’ waarschuwen tal van experts.

Een avondje doordrinken en het bijbehorende coma is voor de jeugd van tegenwoordig niet langer intens genoeg. Liever kijken jongeren in uitgesteld relais naar een halve aflevering van De Zevende Dag.

Artsen waarschuwen. ‘Het coma is veel dieper en de hersenschade is onomkeerbaar. Vooral het in groep kijken is een groot probleem. Men wil niet onderdoen voor elkaar en voor je het weet kijkt een vijftienjarige een hele aflevering van De Zevende Dag uit. Met alle noodlottige gevolgen van dien natuurlijk.’

‘Daarnaast zie je steeds meer vijftien- en zestienjarigen hun toevlucht nemen tot elektrische fietsen. 14 doden en honderden gewonden alleen al in 2015. Maar weinig drugs bieden die garantie.’

Ook Kenneth (15) kon de lokroep van De Zevende Dag en elektrische fietsen niet weerstaan. ‘Zo jong en al zo heftig verslaafd.’ De ouders van Kenneth doen er alles aan om hun oogappel van zijn verslaving af te helpen. ‘Hij mag met onze wagen rijden. We proberen hem aan de drank te krijgen. Of als hij de twee dingen wil combineren, geen probleem. Allemaal zonder resultaat. Wat doen we toch verkeerd?’

‘Dit kon niet blijven duren,’ zegt de N-VA-voorzitter. ‘Bart De Wever zorgde voor erg veel onrust binnen de gelederen. Hem eruit schoppen was de enige optie.’

Het botert al langer niet tussen waar N-VA nu voorstaat en De Wevers standpunten en idealen. Die laatste is nu genoodzaakt met een eigen partij aan de komende verkiezingen deel te nemen. ‘Het wordt een partij die tegen het establishment is zolang ze zelf de macht niet heeft. Je ziet in heel Europa dat het volk dat wel lust. Maar goed, eerst bekijken of ik alleen de kiesdrempel haal. Mocht dat niet lukken vervolgens een kartel vormen met CD&V en dan zien we wel weer.’

Bij N-VA is er namelijk echt geen plaats meer voor De Wever. ‘De Wever en ik zaten nog vrijwel zelden op dezelfde lijn,’ verklaart de N-VA-voorzitter. ‘Als die dynamiek ontbreekt, houdt het op. Dan mag je nog Bart De Wever heten.’

‘Het is schandalig hoe ik door N-VA behandeld word,’ aldus een onthutste De Wever. ‘Heb ik dan echt niks voor die partij betekend?’

Tevens schuwt hij de harde woorden niet. ‘De N-VA met op de kop de voorzitter verloochent de eigen principes. Wie dat maar durft aan te kaarten wordt manu militari geloosd.’

Volgens de wandelgangen zaagde De Wever al langer de poten onder de stoel van de N-VA-voorzitter weg. Twee anonieme N-VA’ers lichten toe. ‘Het leek soms alleen om De Wever te draaien. Het is geen publiek geheim dat hij graag de pers opzocht met krasse uitspraken. Dat kon de voorzitter maar moeilijk verdragen.’

Terwijl een oud dametje op klaarlichte dag in Antwerpen wordt beroofd, kijkt Ken (23) toe zonder dit incident te filmen. ‘Achteraf is het altijd gemakkelijk praten, maar op het moment zelf voel je toch een zekere schroom om te filmen.’

‘Nu voel ik me rot,’ zucht Ken. ‘Dit was voor het oude dametje de kans van haar leven om een internetberoemdheid te worden. Een kans die ik haar heb ontnomen. Daarvoor wil ik me excuseren.’

Psychologen schrikken niet. ‘Dit is een menselijke reactie. Je filmt zulke incidenten niet omdat je ervan overtuigd bent dat iemand anders dit wel zal doen. Het omstandereffect heet dit. Hoe groter de groep omstanders, hoe kleiner de kans dat iemand filmt.’

‘Ik weet dat het niet goed te praten valt,’ vult Ken aan. ‘Maar ik redeneerde dat iemand anders wel over een betere camera zou beschikken. Dat het al gefilmd is. Dat YouTube vol staat met mensen die op klaarlichte dag afgetuigd worden. Bovendien zag ik ook niemand anders filmen, dus leek het me oordeelkundig ook niet te filmen. En ik had haast. Zeer veel haast.’

Toen het oude dametje beroofd en uitgekleed was, keek ze teleurgesteld om zich heen en kermde: ‘Heeft er niemand dit dan gefilmd?’

Beschaamd zocht Ken oogcontact met de grond.

Verkeerdelijk begrepen racisten staan er in deze hardvochtige maatschappij vaak alleen voor. De regering lanceert daarom een meldpunt waar misbegrepen racisten hun hart in alle vrijheid kunnen uitstorten.

Volgens bezieler van dit initiatief, Kamerlid Luk Van Biesen (Open VLD), is er grote nood aan dergelijk meldpunt. ‘Ik heb het zelf betrekkelijk recent in mijn zeer nabije omgeving ook mogen meemaken. Een racist die misbegrepen werd. Niet alleen een heel gedoe, maar ook voor eeuwig littekens op de ziel. Vaak wordt vergeten dat racisten ook maar mensen van vlees en bloed zijn.’

‘Niet iedereen verkeert in de mogelijkheid om cru en onomwonden zijn of haar afkeer jegens bepaalde bevolkingsgroepen te ventileren. Sommigen zijn verplicht dit racisme veilig te verpakken in wollige en polyinterpretabele zinnen als ‘Ga terug naar Marokko’, hetgeen onbedoeld voor verwarring kan zorgen.’

‘Het diaboliseren van misbegrepen racisten is iets wat onze maatschappij veel te gemakkelijk gedoogt,’ aldus kenner inzake de materie Van Biesen. ‘De burgerzin ontbreekt vaak om in zulk geval tussenbeide te komen en te zeggen: dat is een racist als een ander, we zijn 2016, omarm die diversiteit.’

‘Een straatje zonder eind: door de algemene negatieve houding kunnen misbegrepen racisten ook niet terecht bij vrienden en familie uit angst voor de mogelijke reacties. Een anoniem en gratis luisterend oor dat altijd ter beschikking staat is het minste dat we deze kwetsbare groep kunnen aanbieden.’

Voorzitster van Open VLD Gwendolyn Rutten is apetrots op Van Biesen en noemt Martin Luther King de Amerikaanse Luk Van Biesen. ‘Het is fantastisch hoe hij onbaatzuchtig opkomt voor de verstotenen van de maatschappij. Dat kan alleen maar een Open VLD’er zijn.’

Je zult het maar hebben. Uitzoeken wat politicus Luk Van Biesen nu werkelijk zei in de Kamer tegen Meryame Kitir en thuiskomen met een miserabel paneeltje met een hoogst onhandig formaat dat bovendien niet matcht met de kleuren van het interieur.

Het overkwam Jean-Paul (62), gediplomeerd vorser der mysteriën en geheimen van de vaderlandse geschiedenis. ‘Ik was de eerste die ontrafelde dat meewandelen met een trein die arriveert in het station geen enkele zin heeft. Dat heeft me wel twee weken ziekenhuis opgeleverd, maar de voldoening die het gaf was onbeschrijfelijk.’

‘Vertrappeld,’ vult vrouwlief Yvonne (60) aan. ‘Hoeveel ellende en rommel gaat die uit de hand gelopen hobby van u ons nog opleveren? Dat paneel geraakt maar net door de deur en in de living is er alleen achter de dubbele wand nog plaats.’

De “vondst” deed Jean-Paul tijdens zijn zoektocht naar de woorden van Prins Carnaval Luk Van Biesen. ‘Ik kon dat paneel toch niet laten liggen. Je weet nooit of het een waarde heeft. Dat is nu niet het geval. Het lijkt ook of er een deel ontbreekt. Benieuwd waar dat hangt.’

Wie dit paneel kwijt is, zoekt best contact met Jean-Paul en Yvonne. ‘Dan spreken we af waar ik het paneel gevonden heb, op de parking van de Delhaize van Aalst.’

De kwestie sleept al meer dan vijf jaar aan. Maar eindelijk is beslist dat De Kamer een eigen poppenhoek krijgt. Volgens een studie is een poppenkast overbodig.

‘Kristof! Laat de andere kindjes nu ook eens iets zeggen.’ Aan het woord juf Christa die de pers een rondleiding in De Kamer gunt. ‘Ja, er zitten vinnige bazekes tussen.’

De Kamer is een speciaal opvangtehuis voor mensen die wel verouderen, maar wier mentale leeftijd blijft schommelen tussen 4 en 9 jaar. ‘Dat er na jaren getwist in dit overwegend mannelijke gezelschap een poppenhoek komt, moet iets bewijzen,’ aldus een apetrotse juf Christa.

Terwijl ze dat vertelt, ontdekt de pers een jongen die in de hoek van De Kamer staat. ‘Lukske verdient al die aandacht niet. Wanneer hij zijn zin niet krijgt, begint hij ‘Ga terug naar Marokko’ te roepen tegen kindjes die in België geboren zijn. Morgen is er oudercontact, dan wordt normaal gezien snel duidelijk vanwaar zulke praat komt. En dan zullen we ook bekijken of hij hier kan blijven.’

Het is duidelijk dat juf Christa het niet onder de markt heeft met deze bende. ‘Die blèrende jongen is Krisje. Elke keer ze op de koer voetballen, ruziet hij met zijn eigen ploegmaats. Niet zo stoer Theo. En het speelgoed delen met de Franstalige kindjes.’

En zo gaat het maar door. ‘Vincent! Niet op je smartphone tokkelen terwijl anderen aan het woord zijn. Dat is onbeleefd. Jij wilt toch ook aandacht wanneer jij spreekt? Nee, Wouter. Jij hebt al genoeg genuanceerd vandaag. Zuhal, op is op. Hoeveel ballonnetjes heb je vandaag al opgelaten? Ga maar wat spelen met Bartje. Is die nu weer aan het spijbelen? Net nu er straks knutselen met de grondwet op het programma staat.’

Iedereen lijkt met elkaar te spelen, te filibusteren en te bakkeleien. ‘Maar dat is slechts schijn. Ook op die leeftijd is er al kliekvorming merkbaar.’