The Vremde Mirror

De cavia van Hannes doet dit jaar mee aan de klimaatbewuste vastencampagne Dagen Zonder Vlees. Opmerkelijk omdat hij het publieke forum hiervoor niet opzoekt, noch een dagboek bijhoudt op Facebook of zich als een heroïsche martelaar gedraagt.

‘Hij is anders ook niet zo gek op vlees, dat merkte ik al eerder op,’ vertelt Hannes.

‘Toch blijft het een moedige, onbaatzuchtige beslissing,’ vindt hij. ‘Zeker omdat je het niet aan hem merkt dat hij aan Dagen Zonder Vlees meedoet. Salami laat hij nu wel liggen, want tegenwoordig zit er in alles vlees. Je kan nooit voorzichtig genoeg zijn.’

Caviakenners kunnen dit gedrag perfect verklaren. ‘Cavia’s zijn niet de dieren die idealisme verwarren met geldingsdrang. Als je een beetje verstandig bent en dus oordeelt dat vlees eten nefast is voor mens en natuur, het niet strookt met een gezond normen- en waardenpatroon, dat het dan krankjorum zou zijn vaker dan zelden vlees te consumeren. Cavia’s vinden dat te vanzelfsprekend om uit te spreken. Daarom lees je haast nooit een pathetisch opiniestuk zwelgend in een overdosis wegwerpidealisme van ze. Dat onderscheidt cavia’s van de mens.’

Ook de cavia van Hannes vindt dit een privéaangelegenheid en wenst hier voorts niet over te communiceren.

Toch is Hannes licht bevreesd dat er meer aan de hand is met zijn cavia. ‘Het zou een schok zijn dat hij niet alleen een herbivoor blijkt, maar ook een vegetariër. Dat hoor je wel vaker.’

Mike steekt een sigaret op. Zijn vierde al deze autorit die nog even duurt. ‘We kunnen niets doen,’ jammeren ouders Manu en Saskia. ‘Hij zit op de achterbank, terwijl wij alleen maar mogen dromen van een beetje nicotine. Weinig solidair van hem.’

Je bent aan het autorijden. Het is een lange trip en je hebt trek in een sigaret. Maar je weet, dit mag niet. Op dat moment steekt op de achterbank je zoon of dochter van 11 doodgemoedereerd een sigaret op. Jaloersmakend.

Het is waar Manu en Saskia schier dagelijks mee te kampen hebben wanneer hun zoon Mike (11) op de achterbank zit. ‘Hij is geen bestuurder en er zit op de achterbank geen andere minzestienjarige, dus wettelijk kunnen we niets van hem afdwingen,’ illustreert Saskia haar onmacht.

‘Toch wringt het,’ geeft Manu toe. ‘Ik snap dat ik een voorbeeldfunctie heb. Ik probeer dan ook mijn twee pakjes per dag op een ander moment naar binnen te kachelen. Maar het besef dat je zoon op de achterbank rustig van een sigaretje geniet, is pervers en misselijkmakend.’

‘Daarom probeer ik als ik kan dronken achter het stuur te kruipen,’ verrast Manu. ‘Daar word je niet zo op nagekeken en zo ben ik minder afgeleid door Mikes rookgedrag.’

Saskia ziet ook positieve neveneffecten. ‘Mike toont zin voor initiatief. Ik ben blij dat hij na elf jaar eindelijk gestopt is met passief roken in de wagen. Je voelt het draagvlak in de maatschappij daar zienderogen kleiner voor worden.’

Volwassenen hebben zwaarder te lijden onder de morele superioriteit van kleuters dan algemeen werd gedacht. ‘We kunnen niet meer gezellig racistisch doen of onze kleinste heft al vermanend zijn vingertje.’

Het gelukzalige gezicht van een kleuter die zich net moreel superieur heeft gewaand.

‘Laatst had ik collega’s thuis uitgenodigd voor een etentje. Samen ouwehoeren en dollen op kap van het leed van Syrische vluchtelingen. Je kent dat wel. Heerlijk politiek incorrect allemaal. Tot ik met volle mond voorstelde om vluchtelingen geen eten meer te geven.’

‘Dat kon niet door de beugel vond onze politiek correcte multicultidochter van 4, die zo nodig tussenbeide moest komen: ‘Maar papa, dat zijn toch ook mensen.’ Hondsirritant is het. Een avond vol knus racisme en oprechte achterlijkheid meteen vergald,’ getuigt Carl.

Dat beaamt ook Theo. ‘Telkens ik zeg vluchtelingen die naar hier komen de zee in te willen duwen, stijgt mijn populariteit. Alleen een Gutmenschkleuter durft dan weleens een nare opmerking maken over westerse normen en waarden, de verharding van de maatschappij en onaanvaardbare domheid.’

‘Een repressief en kordaat beleid, dat is de enige optie,’ oordeelt Bart, een andere vader. ‘Gisteren deden ze het nog in hun broek, vandaag lossen ze wereldproblemen op. Maar eerlijk, wat draagt zo’n kleuter nu bij aan de maatschappij? Dat ligt ganser dagen wat te tekenen en met plasticine te spelen, maar gaat volwassenen wel betweterig de wet dicteren in plaats van een beetje dankbaar te zijn voor onze gastvrijheid.’

Toch meent Liam (5) dat volwassenen het probleem vormen. Dat weet hij zeker. ‘Ik heb altijd gelijk. Dat gevoel heb ik al onophoudelijk sinds mijn geboorte.’

Voor zijn tiende verjaardag krijgt Seppe van zijn ouders ADHD. Een domper op de feestvreugde. Seppe had eerder al ettelijke malen laten uitschijnen dat het Syndroom van Asperger erg goed in de markt ligt.

Voorbeeldig gedrag in en naast de schoolbanken, staat elke dag op hetzelfde tijdstip op, gaat altijd even vroeg slapen, studeert flink, maakt nooit sarcastische grappen, is heel zelfstandig, beledigt de scheidsrechter altijd met twee woorden, nooit begaat hij die ene misstap waardoor je kunt denken: dit is mijn kind.

De ouders van Seppe maken zich al enige tijd zorgen over het gedrag van hun zoon. ‘Vorige week nog zocht hij de fout bij zichzelf. Toen dacht ik: word toch eens volwassen, sla de krant open en zoek je een zondebok uit,’ vertelt papa Alex.

‘Je hebt toch het liefst dat je enige kind zorgeloos kan spelen met zijn vriendjes. Niet het buitenbeentje is op de speelplaats. Of met een achterstand aan het leven begint,’ vult mama Monique aan.

‘Dan is het niet aan ons om conservatief te handelen,’ gaat ze verder. ‘We dachten eerst aan een oppositioneel-opstandige gedragsstoornis, maar dat blijkt perfect combineerbaar met ADHD. Dus daar kan hij altijd later nog voor kiezen.’

‘De tijd is er rijp voor,’ erkent Alex. ‘Seppe dreigde door het leven te gaan als een normale jongen voor zijn leeftijd in de jaren zeventig of tachtig. Een gebrekkige opvoeding, zegt men dan gauw. Nu hij ADHD heeft, kan er ons niets verweten worden.’

Nu ja, niets. Seppe wacht vol ongeduld op zijn plechtige communie. Hij hoopt dan eindelijk een diagnose op maat te krijgen, asperger.

‘Hij vertelde inderdaad heel enthousiast over asperger en dat hij van die diagnose al lange tijd droomt,’ bevestigt Monique. ‘Maar we dachten dat hij het niet extreem letterlijk bedoelde.’

Het is één van de grote thema’s van deze tijd: hoe op een zo ecologisch verantwoorde en milieubewuste manier te leven zonder aanzien te worden voor een naïeve Groen-stemmer uit Zurenborg die met zijn bakfiets alleen maar op Ringland wil fietsen. Ook de bruggepensioneerde André (59) worstelt met dit dilemma. (leestijd 4 à 5 minuten)

‘Maar André, het vuilnis is gisteren al opgehaald. Ge zijt een dag te laat.’

De ijselijke noodkreet van zijn echtgenote Maria galmt nog lang na in het huis. Het is omdat de buren allemaal uithuizig zijn, wier kinderen op school zitten, dat niemand ongerust komt aanbellen om Maria derhalve in shocktoestand aan te treffen. Nog steeds begrijpt ze niet hoe dit is kunnen gebeuren.

André aanhoort het, proeft het onbegrip van zijn vrouw en zit er verslagen bij. Het gebeurt niet elke dag dat hij de vuilniszakken een dag te laat buitenzet. ‘Dat kan ook niet,’ vertelt hij even oprecht als nuchter. ‘Het vuilnis wordt maar één keer in de week opgehaald.’

‘Op donderdag,’ voegt hij er na een lichte aarzeling aan toe.

‘Op donderdag ja, op donderdag. Ge weet het dan toch.’

Hoe het zover is kunnen komen

Donderdag, eergisteren, Boechout. Het is deze week de beurt aan André om de vuilniszakken buiten te zetten. Normaal gezien iets wat hij rond zeven uur ’s ochtends doet voordat hij met de hond gaat wandelen. De hond wordt wel uitgelaten, maar de vuilniszakken vergeet hij op straat te zetten. Maria ziet het gebeuren, maar zegt niets. Later op de dag vraagt ze André terloops of hij niks is vergeten. ‘Gij zijt vorige week toch al verjaard?’

Vrijdag, gisteren, Boechout. André zet nietsvermoedend de vuilniszakken buiten. Van sabotage is geen sprake. De storm met orkaankracht waarin het echtpaar zou belanden, zag geen mens aankomen.

Waarom afval meer is dan lege wijnflessen en blikken hondenvoer, oude brikken melk en de nieuwste roman van Kristien Hemmerechts

Afval is ook: etensresten, lege fluostiften, ongelezen kranten, papiersnippers en politieke principes.

‘Afvalophaling gebeurt op gezette tijden en is een betrekkelijk goed ingeburgerd fenomeen in onze maatschappij. Maar dat wil niet zeggen dat iedereen het concept met evenveel liefde omarmt,’ duidt seksuologe Goedele Liekens.

Zes redenen waarom André en Maria deze huwelijkscrisis overleven

Intussen snapt Maria het nog altijd niet. ‘Wat gaan de mensen over ons denken? Dat we vorte, crapuleuze sluikstorters zijn. Ge weet hoe snel zoiets rondgaat in de familie.’

Het huwelijk dreigt op de klippen te lopen. Maar legt dit communicatief misverstand nu daadwerkelijk een bom onder hun relatie? Niet per se. En wel om zes redenen.

Ten eerste: Maria is terminaal en weet dat ze altijd op Andrés goede zorgen kan rekenen.

Ten tweede: wat gaat de familie zeggen wanneer Maria en André scheiden? Dat is een open vraag.

Ten derde: het huwelijk overleefde al drie koude oorlogen (1990-1994), (1996-2002) en (2007-2009).

Ten vierde: afvalophaling is zelden een doorslaggevende factor in de beslissing om te scheiden.

Ten vijfde: Maria en André hebben een gezamenlijk profiel op Facebook.

Ten zesde: is de afvalophaling elders beter geregeld?

Wat zegt dit over ons?

De aanwezigheid van afval beïnvloedt sluipenderwijs ons eigen leven en denkpatronen. We denken wel open-minded te zijn, maar wanneer het over afvalophaling gaat, veranderen we al snel in starre, principiële wezens zonder greintje mededogen. Het is maar de vraag of deze evolutie nog omkeerbaar is, onze afhankelijkheid van afvalophaling de zoektocht naar alternatieven niet in de weg staat en wat met China?

Voor André een kleine zorg. Toch probeert hij moedeloos ogend aan zijn keukentafel de toekomst positief tegemoet te blikken. ‘Het leven gaat verder. Ik vind dat al filosofisch genoeg.’

Om hun veiligheid te waarborgen zijn de namen Maria en André fictief.

In aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 wil Open VLD euthanasie plegen. Volgens politicologen de meest humane en eerbare oplossing voor iedereen. ‘Maar bovenal een primeur in de geschiedenis van de vaderlandse politiek,’ glundert voorzitster Gwendolyn Rutten.

Goesting in de toekomst!

‘Euthanasie is beter dan nieuwe campagnes op touw zetten waarin kiezers als mentaal geretardeerde kleuters of veldrijders worden aangesproken.’

Zelden is men het zo eens geweest met voorzitster van Open VLD Gwendolyn Rutten. ‘We hebben niks te verliezen. Euthanasie is pijnloos, het is hip en de meest effectieve manier om verkiezingen op een waardige manier te overleven. We moeten lef durven tonen, dat het anderen moge inspireren.’

Rutten krijgt er welhaast vleugels van. ‘Waarom niet aan mensen met een uitkering vragen om in ruil euthanasie te plegen?’

Zelfs de eigen achterban staat achter Rutten. ‘We hebben hiermee te lang gewacht,’ klinkt het daar. ‘Een hoop ellende kon worden vermeden. In het geval van ondraaglijk lijden zonder uitzicht is euthanasie de enige uitweg. En zo voeren we nog eens iets uit dat in ons partijprogramma staat.’

‘Jammer dat er niemand anders mee op de trein springt,’ geeft Rutten toe. ‘Bij CD&V springen ze liever ervoor en bij sp.a staat er op lijden geen bovengrens.’

Maar al bij al deert dit Rutten niet. ‘Ik begin weer goesting in de toekomst te krijgen,’ jubelt ze.

De 33-jarige Mathieu, een Brasschaatse vastgoedmakelaar, deed op Facebook enkele forse uitspraken die hij weigert te nuanceren. ‘Nuance is morsdood. Ja, echt zo dood als een pier.’

‘Ik blijf erbij. Waar vind je nog nuance? Nergens.’

De exacte aanleiding van zijn tirade is onduidelijk, maar laten we aannemen de Slag bij Waterloo in 1815.

‘Nuance ligt niet in comateuze toestand, dan is er nog sprake van leven. Is er al lang niet meer.’ Mathieu is honderd procent zeker van zijn zaak. ‘Omdat ik altijd gelijk heb. En mijn uitspraken mijn standpunt bewijzen.’

‘Je wordt er werkelijk overal mee geconfronteerd. Laatst zat ik in een restaurant. Er was ook een man over wie verdere details ontbreken. Die zag je zo denken dat alle mensen ongenuanceerde zakken zijn. Vanwaar haalt hij die pretentie?’

Het mag duidelijk zijn. Mathieu is de afwezigheid van nuance in onze maatschappij grondig beu. ‘Nuance is morsdood. Er bestaan geen andere woorden voor.’

Vrienden van Mathieu schrikken niet van zijn uitlatingen. ‘Mathieu mag dan wel een vorte sos zijn die eten geeft aan illegale vluchtelingen, ze daarna in zee duwt, ze eruit haalt om ze te voederen en weer in zee duwt, hij vindt dat alle werklozen, Walen en vakbondsafgevaardigden luie profiteurs zijn die ons systeem kapotmaken. Hij hecht veel belang aan nuance.’

Op LinkedIn zet Mathieu de deur evenwel op een kier. ‘Enerzijds is nuance dood. Anderzijds ook.’

Onderzoeksrechter Leroux voelt zich bedrogen. Hij ondertekende zonder het te weten een barslecht rapport van zijn dochter (10), die door een nijpend personeelstekort bij justitie ook zijn griffier is. Zij hield hem voor een aanhoudingsbevel te ondertekenen.

‘Onderteken dit aanhoudingsmandaat nog snel voor ik ga slapen. Lees het een andere keer maar eens. Ik ben moe en moet morgenvroeg naar school.’

Omdat dochterlief door een personeelstekort bij justitie niet alleen de chauffeur, advocate en secretaresse van de onderzoeksrechter is, maar ook zijn griffier, zette onderzoeksrechter Leroux nietsvermoedend zijn handtekening onder een abominabel schoolrapport van zijn tienjarige dochter. En niet onder een aanhoudingsbevel van een verdachte voor moord, die zo op vrije voeten is.

Er is inmiddels een tuchtonderzoek gestart naar de dochter van Leroux. In afwachting wordt ze overgeplaatst naar de keuken van de rechtbank van eerste aanleg met doorgroeimogelijkheden naar het Hof van Cassatie.

‘Ze bezoedelt het vertrouwen in justitie,’ oordeelt advocaat Jef Vermassen, die bang is dat advocaten alleen nog op procedurefouten zullen pleiten. ‘Dat zou voor de perceptie van justitie dodelijk zijn.’

Het is nog onduidelijk of de chauffeur, griffier, secretaresse en advocate van Leroux kan aanblijven als zijn tienjarige dochter. Dat liet de onderzoeksrechter weten bij monde van zijn advocate.

Steeds meer Belgen verkeren in een staat van blinde angst nu een 22-jarige Irakese asielzoeker een panikerend meisje in de wildwaterbaan van een zwembadcomplex probeerde te redden. Schande! Zoiets doe je niet! Botsende culturen! Ongehoord! Terug ermee naar hun eigen land! Enfin, veel Belgen zijn zo razend, woedend en zinneloos dat ze de maatschappij waarin ze zijn grootgebracht aan het omtoveren zijn tot een walhalla van hardvochtigheid, stigmatisering en taalgebruik dat Filip Dewinter in de jaren 1990 even cru als ongepast vond.

Mensje redden in Koksijde? Opgesloten worden.

Droevig en gevaarlijk kan u denken omdat de zaak wat betreft vele autochtone Belgen hopeloos en ook een beetje verloren is. Alle hoop rust dan ook op de schouders van hier aangespoelde vluchtelingen om de samenleving van een aftocht richting diepste oceaanbodems te behoeden. Maar hoe nu dat idyllische ideaalbeeld verwerven, dat van goede Belg? Dat lukt al in 10 stappen.

1. Ik maakte oogcontact met een blanke vrouw. Moet ik me nu aangeven?

Dom, dom, dom. Doe dit zo snel mogelijk. Je bent een vluchteling, dus je was haar aan het begluren.

2. Begluren?

Je joeg haar de stuipen op het lijf met je aanwezigheid. Haar fysieke integriteit kwam in het gedrang. Hoor die sirenes. De klopjacht is al bezig. Verstop je snel. Daar, een kast, daar vinden ze je niet.

3. Ogenblikje. Ik wist niet dat ik in een gesegregeerde, onvrije samenleving ben beland waar de minste vorm van communicatie tussen man en vrouw taboe is.

Nee nee, je verstaat het verkeerd. Dat geldt alleen voor mensen die op het zicht in een ander land zijn geboren. Oogcontact maken met een vrouw impliceert dat je haar wilde verkrachten.

4. Ah zo, zijn Belgische mannen dan zo’n toonbeeld van voorbeeldig gedrag?

Ja. Nee, eigenlijk niet zo. Autochtone mannen mogen vrouwen behandelen zoals ze willen. Machtsmisbruik is overal, dat blijkt ook uit de cijfers. 25% van de vrouwen is weleens verkracht door haar partner, 13% van de vrouwen door een vreemde.

5. Maar alle asielzoekers zouden dan op basis van hun afkomst niet welkom zijn in een zwembad omdat één Irakees een meisje zou aangerand hebben? En dat blijkt nu misschien zelfs een inschattingsfout te zijn?

Voor één zaak moet de waarheid altijd het onderspit delven: het bevestigd zien van eigen vooroordelen. Plat racisme wordt verkocht als logica, haat aannemelijk gemaakt. ‘Het zekere voor het onzekere nemen,’ heet dat dan.

6. Maar ben ik dan geen mens dat een gelijkwaardige behandeling verdient? 

De gedachte alleen al. Een object dat de nodige bijstand moet krijgen, dat ben je, omdat België ooit vervelende conventies heeft ondertekend die dat voorschrijven. Niet uit empathie of menslievendheid, maar dik tegen onze goesting. Vergeet dat niet.

7. Hypocriet, niet?

De grootste morele deugd in dit land. Mocht hypocrisie olie zijn, er stonden hier alleen kastelen met gouden schoorstenen en platina dakgoten. Het heil van de vrouw is pas belangrijk als het is om angst voor alles wat vreemd is te rechtvaardigen. #wijoverdrijvenniet werd anders graag weggelachen. Ja, mensen zouden hun kotelet aan de kant schuiven mocht varkensvlees eten een islamitisch gebruik zijn.

8. Ik word er moedeloos van. Wanneer vertrekt de volgende bus naar Homs?

Nee, blijf nog even. Je was net zo goed bezig. Wie gaat er anders deze maatschappij ontmaskeren? Die bij het minste zuchtje tegenwind als een kaartenhuisje in elkaar zakt. Waar mensen nog nauwelijks in staat zijn om nuchter te handelen. Hysterisch reageren om niets. Laat staan te leven naar hun zogenaamd heilige normen en waarden. Te snappen dat mensen met een Syrisch, Irakees of Afghaans paspoort even hard mens zijn als die met een Belgisch paspoort. Wie zal…

9. Oké, oké. Ik geef het nog een kans: menselijke waardigheid, vrijheid en persoonlijkheid zijn toch het ultieme streven?

Ach, kom in een volgend leven maar eens terug. De burgemeester van Koksijde die alle asielzoekers de toegang tot het zwembad aldaar wilde ontzeggen, is geen lid van het Vlaams Belang. Wel een liberaal en hij kreeg hiervoor bijval van de partijtop.

10. Goed, ik snap het. Hoe bejegen ik vrouwen op de typisch Belgische, respectvolle manier?

Ga werken voor een krantensite, zetel in de jury van het populairste tv-programma in Vlaanderen of word gecoöpteerd senator bij N-VA.

Het sneeuwt in Amerika. Zeven retorische vragen over dit verschrikkelijke fenomeen om te weten waaraan u zich kan verwachten.

1. Is sneeuw die aan de andere kant van de Atlantische Oceaan valt soms geen vorm van neerslag die bestaat uit ijskristallen?

2. Moet Amerika dan al kapot voordat Donald Trump er de macht grijpt?

3. Denkt er dan niemand nog aan Jemen?

4. Wordt het geen tijd om ons vragen te stellen over het verband tussen koude en sneeuw of vrezen politiek correcte stervelingen door dit te benoemen dat er hysterie zal uitbreken wanneer dit wordt blootgelegd, de kou voor altijd gestigmatiseerd zal worden, dat dit koren is op de molen van extreemrechts? Verzwijgen de linkse media daarom deze apocalyptische sneeuwstorm?

5. Is het leed in de rest van de wereld – jonge vrouwen die door Gert Verhulst worden uitgebuit – dan niet urgenter?

6. Hoe kan je nog van toeval spreken nu dit weerom moet gebeuren in volle vluchtelingencrisis?

7. Welke trein heeft er morgenvroeg in Vlaanderen geen vertraging? En wat met het treinverkeer tussen Melkouwen en Brussel-Zuid? En de ochtendspits ter hoogte van Kleine Bareel? Zal het Rode Kruis aan gestrande automobilisten water uitdelen? Kunnen zij beroep doen op slachtofferhulp? En wie zal dat betalen? Zal iemand al deze ellende ooit nog kunnen overzien?