The Vremde Mirror

Geen grote verrassingen in de officiële opstelling voor kerstavond. Maar één wijziging ten opzichte van vorig jaar. Tante Chantal neemt de plaats in van Saskia’s broer Tom die ontbreekt door een erfeniskwestie.

Op kop zit Saskia die ieder moment naar de keuken kan uitbreken. Op de rechterflank posteren bompa, bomma, schoonzus Paulien en haar man Wout zich. Aan de overzijde zitten tante Cathy en nonkel Ronald het zuidoostelijkst. Zij worden geflankeerd door tante Chantal en broer Ignace. Centraal achterin moet manlief Hendrik ervoor zorgen dat de gesprekken niet stilvallen of in geval van politieke discussies juist wel.

Analist Jan Mulder spreekt van een behoudende opstelling. ‘Wil je pit in je avond, dan zet je vrijgezel Ignace naast de beeldschone Paulien. Het schijnt dat haar man Wout een jaar in het krachthonk heeft doorgebracht om op gepaste wijze te reageren op avances. Laat dit geen verloren moeite zijn.’

Toen Hendrik voorstelde om rode Ronald over bompa te zetten, opperde Saskia dat Ivan De Vadder Hendriks plaats dan maar moest innemen. Dat schoot in het verkeerde keelgat.

‘Nou ja, het is niet omdat Saskia toevallig jarenlang publiek speelde in De Zevende Dag en een aparte Ivan De Vadder-kamer in huis heeft ingericht dat Hendrik per se moet denken op de tweede plaats te komen. En ach, een beetje huwelijkscrisis is ook wel lekker.’

Voorts valt Mulder het tactisch vernuft op. ‘Nu ja, Saskia wil natuurlijk niks van de roddels missen. Daarom dat Chantal en Cathy of over het bord van Ronald moeten hangen om te konkelfoezen of gewoon luider moeten praten zodat Saskia het ook hoort tenzij ze in de keuken vertoeft.’

Door gehoorproblemen van bompa zitten bomma en bompa voor het eerst in 52 jaar niet over elkaar. ‘Wout zit daardoor geklemd tussen zijn vrouw en schoonmoeder en tegelijkertijd over rode Ronald. Dat kan sneller dan verwacht voor vuurwerk zorgen,’ besluit Mulder.

Emma (6), Manon (9) en Seppe (10) beginnen op de bank. Zij kijken naar een film.

Broer Tom ontbreekt door een erfeniskwestie. Om disciplinaire redenen is nonkel Rob niet geselecteerd. Hij viert Kerst individueel.

De moeder van Leyla (7) is niet te spreken over het verwaande gedrag van haar enige dochter. ‘Honger? Dorst? Dat ze eens denkt aan de kindjes in West-Europa die constant op hun tablet en smartphone het nieuws moeten volgen.’

Lekker retro.

‘Leyla denkt soms dat de wereld om haar draait,’ is haar moeder kritisch. ‘Wat zit je daar te schreien? Honger en dorst? In West-Europa zouden de kindjes blij zijn met een beetje honger en dorst. Hongersnood? Moet je niet denken dat ze dat daar kennen.’

Dit gebrek aan empathie baart Leyla’s moeder zorgen. ‘Aan de opvoeding ligt het niet. Ik heb haar altijd bijgebracht geduld te hebben. Maar ze wil alles onmiddellijk. Hebben, hebben, hebben. In plaats van aan het eind van iedere week een beker water te drinken en geduldig te wachten tot de volgende, begint ze na vier dagen al te klagen over dorst.’

‘Een algemene tendens onder de Somalische jeugd en jongvolwassenen,’ vertelt Ali Shabaab, trendwatcher inzake Somalische millennials. ‘Ze vinden hun probleempjes erg belangrijk en voelen zich snel gekwetst. Ze ontberen het besef hoe moeilijk jongelui in West-Europa het hebben. Die succesvol moeten zijn om de overvloed aan baggerrijke opiniestukken over hen te doen kloppen, maar hiermee worstelen. Die kicken op hun baan of zich ongelukkig voelen. Die elke dag horrorberichten op hun smartphone lezen over conflicten ver weg. Wat is dan een beetje burgeroorlog en jeugdwerkloosheid van 67%?’

Leyla gaf al te kennen van dit Europese leven te dromen. Haar moeder leeft met de vrees zeven jaar geleden een hipstertje te hebben gebaard. ‘Het zal toch niet?’

Leo weet het zeker. Daarvan is hij rotsvast overtuigd.

‘Geen twijfel mogelijk,’ bevestigt Leo. ‘Het is gewoon zo. Andere woorden zijn er niet voor.’

Almaar meer hallucinante berichten uit Aleppo bereiken de rest van de wereld. Het is nog altijd een raadsel wat een 17-jarige jongeman bezielde toen hij zonder fietslicht op pad ging.

Aleppo in tijden dat fietsers niet zo roekeloos waren.

Het schemert. In de verte hoor je de gebruikelijke knallen. Rook kringelt omhoog in de avondlijke lucht. Sfeervolle toestanden verpest door een onbesuisde imbeciel die zonder licht fietst.

De stad is in shock. Mensen durven niet meer de straat op uit vrees tegen een fietser op te botsen. In de Facebookgroep ‘Ge zijt van Aleppo als’ gonzen reacties die ronduit giftig zijn. De angst zit er goed in. De sociale cohesie is verstoord. Aleppo verdeelt zich in kampen. Aan de ene kant mensen die zich gematigd vinden en aan de andere kant ook. Het Syrische leger wordt laksheid verweten. Een buurtinformatienetwerk moet de situatie stabiliseren.

Het verweer van de fietser zonder licht die Aleppo terroriseert? ‘Ik droeg een kogelvrij vest.’ Ik droeg een kogelvrij vest, zegt hij! Als je fietslicht werkt, heb je geen kogelvrij vest ter bescherming nodig.

Beelden van fietsongevallen moeten de jongeman met zijn roekeloosheid confronteren. Om jeugdtrauma’s te voorkomen worden de bloederigste fragmenten wazig gemaakt. Het blijft immers een kind.

In de stad wordt gefluisterd dat de 17-jarige halvegare eigenlijk levensmoe is. ‘Was ik dat niet, zat ik al lang op een gammel bootje op de Middellandse Zee. In gezelschap van al wie nu nog verblijft in Aleppo.’

Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) laat de deur voor het Syrische gezin dat van hem geen humanitair visum krijgt op een kier. ‘Wil het Syrische gezin kans maken op een verblijfsvergunning in België, zal het de Middellandse Zee moeten overzwemmen zoals iedereen.’

‘Het gezin mag om de Middellandse Zee over te steken gebruikmaken van gammele overvolle houten vlotten en malafide mensensmokkelaars. Ik ben geen onmens. Een gerechtsdeurwaarder ziet toe of men de spelregels volgt. Stelt die onregelmatigheden vast, zoals hangen aan een motorboot, wordt het gezin onherroepelijk teruggestuurd naar Aleppo vanwaar het avontuur opnieuw begint.’

‘Het hek is helemaal van de dam wanneer Syriërs op de vlucht zekerheid hebben veilig België te bereiken,’ verklaart de Staatssecretaris voor Asiel en Migratie. ‘Natuurlijke hindernissen verschaffen hen de mogelijkheid zich te bedenken. Terug te keren naar hun knusse tentenkampje in Beiroet of zonovergoten buitenverblijf in Oost-Aleppo.’

‘Het Syrische gezin een visum verlenen kan niet,’ concludeert Theo Francken. ‘Dat is onrechtvaardig ten aanzien van de Syriërs die wel het formele traject bewandeld hebben van soms levend aanspoelen op de Griekse kust, verder ontmenselijkt worden in Oost-Europa, scrollen door online comments van gastvrije Vlamingen en als ultieme proef geconfronteerd worden met profileringsdrang van politieke alfamannetjes ten koste van mensen in de diepste miserie.’

De eerste editie van Loze Leuzen Dag stond geheel in het teken van staatssecretarissen voor Asiel en Migratie die hun dwangsommen niet kunnen of weigeren te betalen. Mensen uit Damascus, Aleppo en Homs verbroederden om zoveel mogelijk geld in te zamelen.

Een Syrisch benefiet voor deze arme stakker.

De Syrische benefietactie Loze Leuzen Dag leverde meteen 28.000 euro op. Hiermee kan Theo Francken een week stijfkoppig Vlaams Belang-kiezers paaien zonder zelf zijn broek te scheuren.

‘Ik ben blij dat ik mijn steentje kan bijdragen,’ getuigt Sanharib, inwoner van Oost-Aleppo. ‘Syriërs zijn te veel met de kleine dagelijkse beslommeringen bezig. We maken ons te snel druk over dingen. Een vernield huis, een verwoest gezin, maar we vergeten hierbij makkelijk de ondankbare omstandigheden waarin staatssecretarissen van Asiel en Migratie in West-Europa moeten zien te overleven.’

Toch klinkt er ook kritiek onder de Syriërs. ‘De overheid trommelt nu burgers op om hun solidariteit te betuigen met noodlijdende stakkers, maar investeert zelf nauwelijks in ontwikkelingssamenwerking. Compleet waardeloos.’

De eerste editie leverde niet geheel verrassend een recordopbrengst op. Francken zelf reageert zeer emotioneel. ‘De vluchtelingencrisis is zwaar om te dragen. De solidariteit van de Syriërs doet deugd. Dit bewijst wat voor goed volk ze zijn. Als ik voor hen eens iets kan doen. Ze zijn altijd welkom.’

De 47-jarige wereldvreemde Christophe kondigde gisteren zijn overstap naar de politiek niet aan. Hij sloeg ondanks herhaaldelijk aandringen een lucratief aanbod van N-VA af en blijft uitsluitend actief als jurist.

Een opmerkelijke transfer die zich niet voltrekt. De 47-jarige Christophe denkt dat niet elke Syriër minstens twee huizen bezit, hij erkent de scheiding der machten en alsof dat niet volstaat kent hij Gwendolyn Rutten persoonlijk.

Die wereldvreemdheid maakt hem gegeerd wild. ‘Hij kon kiezen tussen een carrière als politicus, rector van de KU Leuven en professor Franse semiotiek. En wat besluit hij te zijn? Jurist,’ zuchten zijn ouders. ‘Al bij al een geluk. Het was dit of sportjournalist.’

Het was Theo Francken (N-VA) die afgelopen week heftig aan de mouw van Christophe trok. ‘Hoeveel keer krijg je de kans in je leven om een asielcrisis uit te bouwen? Hij heeft alle kwaliteiten om te slagen op mijn kabinet: totale wereldvreemdheid. Weet je dat hij zelfs niet gelooft dat meer dan de helft van de inwoners van Lubbeek meer dan een miljoen euro bezit? Om maar te zeggen.’

‘Het is veeleer uitzonderlijk dat wereldvreemde personen de lokroep van de politiek kunnen weerstaan,’ weet Rik Torfs zomaar.

N-VA bood Christophe nochtans een competitief salarispakket aan inclusief extralegale voordelen als gokken met het geluk van een ander. Francken kan Christophes njet dan ook niet begrijpen. ‘Die man is echt wereldvreemd.’

De gedachte van intelligent leven op Mars kan definitief naar de prullenbak. Tot die conclusie komt de NASA nadat de ruimtevaartorganisatie er beelden kon maken van een opiniestuk.

‘Zijn we dan toch alleen?’ Wetenschappers van de NASA zijn zeker. ‘Het opiniestuk op Mars aangetroffen op summiere afstand van een toren van ivoor laat geen verbeelding toe. Dit valt onmogelijk te rijmen met enige vorm van intelligent leven. Zelfs eencellige amoeben kunnen hiervan niet de bron zijn.’

Het opiniestuk in kwestie bevat enkele specifieke kenmerken: te lang, geen touw aan vast te knopen en in de tweede alinea een verwijzing naar de jaren dertig.

Over de identiteit van de auteur wordt nog getwist. Het opiniestuk is ondertekend door Kir F. Rots, waarschijnlijk de schuilnaam van een millennial. Toch wordt de piste van een idiote aandachtszoeker niet uitgesloten.

Hoewel de beelden en de inhoud ervan uniek zijn, kunnen NASA-wetenschappers hun ontgoocheling niet verbergen. ‘Dit is een uitwijkmogelijkheid minder voor de mens. De hypothese dat er mogelijk ooit intelligent leven was op Mars en dat de inslag van dit opiniestuk het einde van een beschaving inluidde, ligt nu voor de hand.’

Volgens criticasters heeft de Marsrover Curiosity de rode planeet zelf besmet. En is er kans op intelligent leven. Ook Europese wetenschappers zijn terughoudender. ‘Zolang we geen interviews met Gwendolyn Rutten vinden, valt intelligent leven op Mars nooit uit te sluiten.’

De lieve Sint is Enzo (8) niet vergeten. Hij vond vanochtend in zijn schoen geen duur speelgoed of plakkerig snoepgoed, maar wel een universitair diploma archeologie.

Liefste Sint, voor mij graag een vlotte toegang tot de arbeidsmarkt. Doei! Nee, je kunt Enzo in zijn brief aan Sinterklaas niet op gulzigheid betrappen.

Groot was dan ook de verbazing vanochtend toen Enzo een diploma archeologie in zijn schoentje vond. Hij merkt niet dat mama met haar ogen papa neerbliksemt die met zijn handen origineel, niet te prijzig en zoals beloofd probeert uit te beelden.

‘Vermoedelijk een grapje van de roetpiet,’ sust mama Enzo. ‘En het is nog ongebruikt,’ vertelt zijn werkloze papa trots.

‘Hoe weet jij dat, papa?’ Terwijl papa een hopeloze blik met mama uitwisselt, komt die tussenbeide. ‘Dat zie je toch lieve schat. Geen koffievlekken, geen ezelsoren, alleen een laagje stof.’

‘Maar het is niet eens nieuw. Kijk, lees zelf. 2001. Volgend jaar vraag ik gewoon zoals elk jaar werkbaar werk. Wat ben ik hiermee?’ vraagt Enzo zich af.

‘Daar moet mama het antwoord schuldig op blijven,’ zucht mama. ‘Maar papa weet dit ongetwijfeld. Papa, kun jij het nut van een diploma archeologie beschrijven?’

‘Papa?’