The Vremde Mirror

Ouders op Facebook. Hoe ga je er als kind mee om? ‘Een heikele kwestie waarover de Europese Unie zich liever niet buigt,’ klaagt Jorik (9) aan. ‘Zolang de EU mijn ouders niet beschermt, moet ik het wel doen.’

Bezorgde kinderen roepen de politiek op het matje. Door hun drukke online leven is het voor hen niet evident om hun ouders voortdurend in de gaten te houden wanneer ze op Facebook zitten.

Een van hen is Jorik (9). ‘Ik krijg het wel de volgende dag op de speelplaats te horen wanneer papa ’s avonds halfdronken de mama van een klasgenoot op Facebook voor hoer uitscheldt. Hij mag dan wel gelijk hebben, Facebook is niet het ideale medium om die kennis te delen. Maar breng hem dat maar eens bij.’

‘Niet het enige incident,’ zucht Jorik. ‘Mama, je hoeft die foto’s niet te delen waarop de zevenjarige versie van mezelf met steunwieltjes fietst. Papa, die oproep om moskeeën in brand te steken kon ietwat smaakvoller. Mama en papa, wiens idee is dat gezamenlijke profiel?’

Hij verwijt de EU laksheid. ‘Je kan perfect zeggen: vooraleer ouders inloggen op Facebook moeten ze toestemming vragen aan zoon of dochter. Doen ze dat niet, dan moeten ze een uur vroeger naar bed. Alleen laat de EU het na om een wettelijk kader te scheppen.’

Dus neemt Jorik zelf initiatief. ‘Ik redeneerde lange tijd als volgt: ik heb mijn ouders niks te zeggen, zij hebben per slot van rekening mij ook de les niet te spellen. Die tijd is voorbij, vrijheid misbruik je niet straffeloos.’

Leeftijdsgenoten vinden dat Jorik zijn ouders moet durven loslaten. Toch noemt hij zichzelf geen overbeschermend kind. ‘Later als ze groot zijn zullen ze mij dankbaar zijn.’

In een videoboodschap dreigt IS ermee om België te bestoken met migraineaanvallen. Werkgevers voelen zich besodemieterd: ‘We hebben de barbaarsheid van IS onderschat.’

‘Het inzetten van migraine is misselijkmakend,’ legt Karel Van Eetvelt (Unizo) uit. ‘Waar bij een ordinaire zelfmoordaanslag burgers direct omkomen, kunnen deze bij leven en welzijn meerdere malen per week door een migraineaanval getroffen worden. Werkgevers betalen werknemers blauw om ziek thuis te blijven. Een ramp voor de economie.’

‘IS laat zich van haar slechtste kant zien,’ klaagt Fernand Huts (Katoen Natie) aan. ‘De onzekerheid is pervers. Komt een werknemer opdagen of niet? Heeft hij echt migraine of maakt hij misbruik van de situatie? Ontslag of ontslag na zweepslagen?’

De werkgevers roepen IS op tot sociaal overleg en hebben een compromis klaar. ‘Fleximigraine,’ vertelt Huts. ‘We willen migraineaanvallen beperken in de tijd, meer bepaald van vrijdagavond tot en met zondagavond. Om mensen die in het weekend werken niet te benadelen, is er voor hen een speciale regeling: zij krijgen migraine op hun vrije weekdagen.’

De vakbonden scharen zich achter IS. ‘Ik krijg hoofdpijn van deze discussie.’ verklaart Rudy De Leeuw (ABVV). ‘Een migraineaanval hoort op de meest onverwachte en ongelegen momenten te komen, het dagelijkse functioneren te verlammen, onbegrip los te weken. Aan deze verworvenheden kan je niet zomaar raken. Kennen werkgevers dan echt geen greintje menselijkheid?’

In Siberië deden wetenschappers de vondst van hun leven. Het karkas van een aldaar ontdekte mammoet bevat volgens hen Teletekstpagina’s over de laatste landstitel van Club Brugge.

Duizenden en duizenden kilometers verplaatsten mammoeten zich. Teletekstpagina’s met het bericht ‘Club Brugge kampioen’, waren destijds al een ware delicatesse. Op den duur zou zoals algemeen geweten de mammoet uitsterven door een chronisch gebrek eraan.

Wetenschappers dromen er al lange tijd van deze Teletekstpagina’s te klonen om de mammoet weer tot leven te brengen. ‘Niet zomaar sciencefiction,’ aldus onderzoeker Alexandr Konyshev. ‘De Teletekstpagina’s zijn goed bewaard. We hebben ze meteen kunnen identificeren als pagina 541 en 542.’

‘Net nu Teletekst met uitsterven bedreigd is door toedoen van de mens,’ alarmeren de erudiete en gereputeerde wetenschappers. ‘Zonder de productie van Teletekstpagina’s wordt ons onderzoek niet alleen gefnuikt, maar komen hele ecosystemen in gevaar. Laat het niet zo ver komen als bij de mammoeten.’

Afgunstige historici trekken de authenticiteit van de ontdekking in twijfel. ‘Toen Club Brugge voor het laatst kampioen speelde, was er nog geen sprake van de mammoet.’

Het is niet de eerste zonderlinge vondst in het karkas van een mammoet. Vorig jaar kwam zo nog de recentste update van het partijprogramma van N-VA boven water.

Een onhandelbaar kind beantwoordt vragen op overhoringen alleen met tweets van Rik Torfs. Ethisch dilemma: wat doe je ermee? Schorsen, zegt het CLB. Gewoon euthanasie, oordeelt moraalfilosoof Etienne Vermeersch.

De negenjarige Mike is het onderwerp van een levendige discussie. Sedert de paasvakantie vult hij elke toets met tweets van Rik Torfs ongeacht de vraagstelling. Of het nu een test godsdienst, wiskunde of Nederlands is.

Het CLB vindt uitsluiting een gepaste straf. ‘Incapabele leerkrachten overdonderen met semidiepzinnig gewauwel zonder aanknopingspunt is onder negenjarige jongetjes een typische tactiek om hun intellectueel overwicht tentoon te spreiden.’

‘Het is schandalig inhumaan en het getuigt van een ongekende barbarij dat zo’n jong kind niet meteen uit dit onmiskenbaar zware lijden zonder zicht op beterschap wordt verlost.’ Aan het woord Etienne Vermeersch, die pleit voor euthanasie en vreest voor een ware pandemie. ‘Dit virus is gevaarlijker dan IS en de paus tegelijk.’

Mike blijkt ook een echt probleemgeval. Voor de paasvakantie terroriseerde hij de klas met uitspraken later filosofie te willen studeren. Meester Bruno erkent toen de ernst van zijn uitspraken te hebben onderschat. ‘Op dat moment sta je daar niet zo bij stil, je denkt oef geen Pol & Soc, maar nu vallen de puzzelstukjes in elkaar.’

In afwachting geeft Mikes school hem nog een tweede kans die deze met beide handen wil grijpen. ‘Hartelijke gelukwensen aan Karen Maex, nieuwe rector van de Universiteit van Amsterdam.’

Ze zijn al jaren met elkaar bevriend op Facebook, maar nu blijken Eva (15) en Matz (18) ook broer en zus te zijn. ‘Voor ons verandert er niks,’ roepen ze in koor.

We schrijven ruim drie jaar geleden. Eva aanvaardt Matz’ vriendschapsverzoek op Facebook. ‘We hadden toen zes gemeenschappelijke vrienden. We moesten elkaar dus al eerder gezien hebben.’

‘Ik kon me alleen niet voor de geest halen waar en wanneer,’ vult Eva haar broer aan. ‘We schenen ook nog eens dezelfde familienaam te dragen, op hetzelfde adres te wonen en dezelfde ouders te hebben. Dat schept automatisch een soort van band.’

Tot gisterochtend in de badkamer. ‘Een wildvreemde in de living, geen probleem. Ik ben heel open minded in die dingen. Maar ik was gehaast, een beetje kregelig en om een lang verhaal kort te maken: een DNA-test moest uitsluitsel brengen,’ duidt Matz de feiten.

Vijftien jaar met elkaar onder hetzelfde dak leven en nooit onraad geroken. ‘Ik heb altijd geleerd om geen contact te zoeken met wildvreemden die in mijn eigen huis dwalen. Je weet nooit wat voor intenties ze hebben,’ geeft Eva als verklaring.

‘Heb ik ook geleerd, wat een toeval,’ merkt Matz op. ‘De foto in de woonkamer terwijl ik tot zichtbaar ongenoegen een klein mormel vasthoud, dat onbekende wicht op de achterbank terwijl ik met mijn ouders naar Zuid-Frankrijk reed en het kreng dat over mij aan tafel zat met kerstavond. Achteraf is het gemakkelijk praten.’

Eva vindt het goed om te weten dat ze een broer heeft. ‘Niet dat het mijn leven radicaal omgooit, maar het is toch een anekdote waar ik later vermoedelijk aan zal terugdenken.’

Ook Matz vindt het wel prima. ‘We blijven elkaars privéleven respecteren. Dit voorval hoeft onze broer-zusrelatie niet te verstoren. Misschien dat we elkaar wat sneller een Facebookbericht zullen versturen, maar dat zien we dan nog wel.’

Ibrahim is er gloeiend bij. Na lange tijd de feiten te hebben ontkend, is hij overgegaan tot bekentenissen. ‘Ja, ik heb een klein stukje taart gegeten op 22 maart.’

Wekenlang hield hij de speurders voor dat er pizza’s zaten in de stapels lege dozen in zijn loft in Molenbeek, maar die wilden Ibrahim niet geloven.

‘Terecht zo blijkt nu,’ aldus minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA). ‘Het waren doorzichtige pogingen om dit vergrijp te minimaliseren, want bij een huiszoeking werden er ook slingers, confetti en hoedjes in beslag genomen.’

De bewijsvoering tegen Ibrahim is niet min. ‘Vrienden en familie kregen reeds van een week tevoren een uitnodiging in de bus om een stuk taart bij Ibrahim te komen eten op 22 maart. Die kwamen ook nog eens allemaal opdagen. Dit bewijst dat Ibrahim zeer goed op de hoogte was van de aanslagen, hoe sterk zijn netwerk is en het hier geen fait divers maar een structureel probleem betreft.’

Ibrahim verdedigt zich door te verklaren dat hij de terroristen niet wilde laten winnen en daarom met familie en kennissen taart at.

Een slap excuus oordeelt Jambon. ‘Hij kiest zijn woorden zeer zorgvuldig uit. Dat is verdacht en verklaart ook meteen waarom hij geen politicus is maar een ordinaire feestvierende moslim.’

Volgens de minister was deze provocatie het resultaat van een jarenlange minutieuze voorbereiding. Het was al de 23ste keer dat Ibrahim (23) feestvierde op 22 maart.

Ivo (68) denkt er niet aan om aanslagen op straat te vieren. ‘Nooit van mijn leven. Dan krijg ik nog liever een spuitje. Wat is er mis met de huiselijke sfeer?’

‘Hapje, drankje en genieten van de aangepaste programmering op televisie. Nooit problemen, altijd gezelligheid.’

Nee, poespas is niet aan Ivo besteed. ‘Je moet zoiets niet ingewikkelder maken dan het is. Thuis heb je alles. Er kan al eens gedanst en gedronken worden, maar wanneer het te uitbundig wordt is er altijd die sociale controle.’

Hij betreurt sommige evoluties. ‘Mensen feesten maar om te feesten zonder te weten waarom ze feesten. Het moet de tijdsgeest zijn. Op straat komen, wat heb je daaraan? Dat is toch om overlast te veroorzaken en amok te maken? Niet iedereen zal dit even graag horen, maar je moet die dingen durven benoemen.’

‘Niet zo lang geleden, geweldig feestje. Komt er een tractor heftig toeterend voorbij. Er zijn altijd mensen die alle aandacht naar zich toe willen zuigen, maar ik probeer mijn avond daardoor niet te laten vergallen.’

Voor velen heeft het vieren van aanslagen een wrange ondertoon, sommigen vinden dit zelfs respectloos. Ivo heeft geen boodschap aan politiek correcte zuurpruimen: ‘Zoals vroeger wordt het nooit meer. Maar je kunt miljoenen mensen deze mooie traditie niet van de ene dag op de andere ontnemen.’

In haar dagboekdagboek schrijft Ilke (28) dagelijks wat ze die dag in haar dagboek schreef. ‘Dat helpt me om alle emoties te verwerken die opborrelen door het bijhouden van een dagboek.’

‘Een uitlaatklep,’ zo noemt Ilke haar dagboekdagboek waarin ze alles opschrijft wat ze in haar dagboek schreef. ‘Het is de enige manier om wat ik in mijn dagboek schreef van me af te schrijven, om alle gevoelens te kanaliseren die daarbij vrijkomen.’

‘Een dagboek bijhouden is een bijzonder intense, emotionele en heel intieme ervaring,’ verklaart Ilke. ‘Je kan dat niet zomaar met iedereen delen. Maar mijn dagboekdagboek kan ik mijn grootste dagboekgeheimen toevertrouwen.’

Na lang aandringen en op voorwaarde dat het een weinig persoonlijke passage mocht zijn, leest Ilke een stukje voor uit haar dagboekdagboek.

“Liefste dagboekdagboek, vandaag schreef ik in mijn dagboek hoe ik Roel ervan verdenk mij met Sarah te hebben bedrogen terwijl ik dit in mijn dagboek schreef. Er heerst wantrouwen tussen ons. Hij denkt dat ik zo vaak aan het schrijven ben omdat ik geheimen heb. Kent hij Pieter dan? Wanneer vermoord ik…” 

‘Enzovoort, een dagboekdagboek is veel persoonlijker dan een dagboek,’ merkt Ilke op. ‘Het is een moment voor mezelf. Ik kan eindelijk kwijt wat ik in mijn dagboek kwijt kon. Anders blijf je daar toch maar mee zitten.’

Ilke denkt ook al aan later. ‘Mijn dagboek mag postuum gepubliceerd worden, maar mijn dagboekdagboek liever niet. Dat is toch een beetje je ziel die op straat komt te liggen.’

Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat een significant deel van de politici ook maar wat zegt. Politici bestrijden dit.

De resultaten van het onderzoek stuiten op veel weerstand zowel bij de meerderheid als de oppositie. Een overzicht van de meest opvallende reacties.

Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon (N-VA) vindt dit een stigmatiserende en gevaarlijke uitspraak. ‘Vannacht heb ik gedroomd van eenhoorns die in een Ferrari tegen 300 kilometer per uur racen door Molenbeek terwijl ze Alors on danse brullen. En dat na hun passage alles proper was. Tot hoe laat is de frituur open?’

Kris Peeters (CD&V) beaamt dat. ‘Je kan niet zomaar zeggen dat een azerty-klavier te verkiezen valt boven een qwerty-klavier. Dat is onnodig provocatief. Zo vind ik het niet wijs van Francine dat ze van wit brood overschakelt op prijziger volkorenbrood net nu ze een week werkloos is.’

Filip Dewinter (Vlaams Belang) heeft ook een mening over de materie. ‘Ik slaap altijd met mijn rug naar Mekka. Altijd.’

John Crombez (doet iets bij sp.a) probeert het anders te bekijken. ‘Ik wil gewoon een beetje dromen/rond de dingen die ik voel/en de zee, ik weet het zeker/dat ze weet wat ik bedoel. Toon Hermans.’

Voorzitter van N-VA Bart De Wever vat de hele kwestie mooi samen. ‘Ik ga op reis en laat thuis: Ben Weyts, de moslims, de vluchtelingen, de werklozen, de sossen, de Walen, de Europese Unie en Merkel. Het is uw beurt Zuhal.’