The Vremde Mirror

Ruben (7) beleefde een eerste communie in mineur. Nadat tante Rani maar niet wilde afzeggen voor zijn communiefeest, heeft hij zich rechtstreeks weten te kwalificeren voor de hel. De balsturige ketter bewaarde zijn hostie voor thuis.

Met een handige schijnbeweging vlak voor de neus van meneer pastoor wist Ruben de hostie in zijn zak te smokkelen. Zijn ouders koesterden geen argwaan tot ze thuis de akelige ontdekking deden.

‘Het is geen complete verrassing,’ bekent papa Axel (36). ‘We vreesden al langer dat zijn obsessie om alles uit plastic te verzamelen tot grotere drama’s zou leiden dan de verminking van mama’s borsten.’

Zus Amélie (1,5) roept op tot clementie. ‘Mijn broer heeft een misstap begaan, maar het blijft wel mijn broer. En zijn we niet allemaal jong geweest? Iedereen heeft recht op een tweede kans. Wielrenners, dan mijn broer ook.’

Mama Saskia (35) is onverbiddelijk. ‘We hebben hem opgesloten in onze vochtige, donkere tuberculosekelder. Wie weet welke toxische dampen een brandstapel verspreidt. Je kan nooit voorzichtig genoeg zijn.’

Toch koestert Ruben aldus blijkt uit zijn laatste woorden nog een sprankeltje hoop. ‘Als ik voor mijn dood stop met geloven, kan ik mijn lot nog afwenden. Laten we bidden.’

Leerkrachten trekken aan de alarmbel. Leerlingen leren steeds vaker spiekbriefjes op voorhand van buiten om de pakkans te verkleinen. ‘Tegen deze vorm van fraude staan we machteloos. We eisen concrete maatregelen.’

‘Frauderen tijdens het spieken. Dat bestond in onze tijd nog niet,’ klaagt meester René (59). ‘Het is onmogelijk om jongeren nog te betrappen op spiekgedrag. Ik verdenk bepaalde leerlingen er al langer van te studeren. Roep ik ze op het matje. ‘Nee meester, wij weten dat gewoon,’ krijg je dan te horen. Dan houdt het op natuurlijk.’

Vlaams minister van Onderwijs Hilde Crevits (CD&V) begrijpt de verzuchtingen van de leraren. ‘Ik roep leerlingen op om het spel fair te spelen. Spiekbriefjes van buiten leren om ze niet te hoeven gebruiken is de boel bedotten. Eerlijk duurt het langst.’

Dat beseft ook Marie (11). ‘Het valt niet goed te praten. Maar een spiekbriefje kan nat worden, je speelt het gemakkelijk kwijt en van je hand met inkt te bekladden, krijg je terminale kanker. Iets uit het hoofd leren is dan vaak het enige alternatief.’

Elias (14) weet nog goed wanneer hij gezwicht is. ‘Twee jaar geleden. Ik ben ermee begonnen toen ik mijn buurman tijdens een test Nederlands alles uit het hoofd op zijn blad zag noteren. Ik had niet geleerd, hij had 20/20, ik ook.’

Marie en Elias zijn fictieve namen om de privacy van het kind te beschermen.

Machteld (51) is een echt gezelligheidsdier. Droomt ze niet van een knus diner met Sven Ornelis, dan wel zoekt ze anno 2016 met Sven Ornelis naar parkeerplaatsen in stadscentra op spuugafstand van restaurants of decodeert ze columns van Sven Ornelis. Met andere woorden bizar dat ze niet eerder voor Open VLD koos.

Machteld omschrijft zichzelf als volgt. ‘Ik hou van bestuurlijke gezelligheid, heb twee honden en ben op zoek naar duurzame vriendschappen voor de rest van de maandagvoormiddag.’

‘Dan is ze bij onze hobbyclub aan het juiste adres,’ kwekt voorzitster Gwendolyn Rutten die een doorsnee week schetst. ‘Om de week goed in te zetten beginnen we die met een interne afrekening. Dinsdag laten we een fijne collega een controversieel standpunt verkondigen, we steunen die door dik en dun, wat even op de tanden bijten is. Maar dat is nodig om woensdag die dierbare collega boink te laten vallen en zonder schaamte het populairdere tegengestelde standpunt in te nemen. Voor de groepssfeer beslechten we donderdag een eeuwenoude vete alvorens vrijdag een slangenkuil te bezoeken; geen paniek: er is een ruime parking voorzien aan onze lokalen. Zaterdag plegen we naar aloude traditie een karaktermoord en op zondag mag het al eens minder ernstig, dan spelen we mes-in-ruggetje. En dit is niet alles: in het midden van elke bijeenkomst laten we iemand onder druk uit eigen beweging opstappen. Supertof allemaal.’

Ondanks het gevarieerde programma houden velen het niet lang uit bij Open VLD. ‘Het is geen vrijblijvend engagement,’ beseft Machteld. ‘Maar het moet te combineren zijn met het uitbaten van een biomassacentrale.’

Volgens uitzendkantoor Randstad vinden werknemers een kutsfeer op de werkvloer steeds belangrijker. Zo ook Patricia (32): ‘Een gezamenlijke verantwoordelijkheid.’

‘Een bedrijf met een stabiele kutsfeer heeft altijd een streepje voor, werkgevers die zich aantrekkelijk presenteren vallen onherroepelijk af.’

Dat wil niet zeggen dat Patricia alle verantwoordelijkheid van zich afschuift. ‘We moeten allemaal ons steentje bijdragen. Daarom ga ik altijd met de trein naar het werk. Die bezorgt je onmiddellijk een humeur op maat.’

Een doorsnee werkdag van Patricia ziet er als volgt uit: om 08u50 komt ze twintig minuten te laat aan door een lama op de sporen, direct gooit ze een bommetje over de vluchtelingen of de erfenis van paars, op vrijdag nodigt ze een gastspreker uit (gisteren: Rudy De Leeuw), om 10u00 opent ze een pak rijstwafels (niet dat ze die graag eet, maar het kan hier alleen maar een hel worden als we allen onze stinkende best doen, redeneert ze), om 11u00 schoffeert ze enkele collega’s om hun vadsigheid, hierna volgt al snel de lunch die een ideaal platform is om achterklap te verspreiden, wat zich in de namiddag ontspint in een gezellig en dynamisch groepsconflict. Om 17u00 is iedereen blij dat ie naar huis kan.

Voorts heeft ze het ook niet met een vlotte bereikbaarheid van het werk, een mooie verloning en een empathische baas. ‘Dat werkt een gemoedelijke sfeer in de hand. We zouden nog vergeten dat we hier allemaal tegen ons goesting zitten.’

Patricia heeft niets met manisch vrolijke collega’s die er nooit de pest in hebben, altijd goedgeluimd zijn en met complimentjes strooien. ‘Er zijn er altijd die de boel moeten verzieken. Nefast voor de sfeer op de werkvloer.’

Wordt het niet eens tijd dat de mensen solidair zijn met politici? De vakbonden vinden in ieder geval van wel. In plaats van de pensioenleeftijd naar 67 op te trekken, bepleiten zij dat iedereen gewoon op 41 jaar met pensioen kan.

‘Het is altijd het kleine parlementslid in de Wetstraat dat de dupe is,’ klaagt Rudy De Leeuw (ABVV) aan. ‘Ze mogen geen bezoldigde nevenfuncties verzwijgen om hun hongerloontje aan te vullen, dan klaagt men weer over een gratis tienrittenkaart in eerste klas, nu zouden ze op 67 in plaats van op 41 jaar op pensioen moeten.’

‘Hardvochtig, kil en asociaal,’ zo noemt De Leeuw de maatschappij. ‘Naar de oorzaak waarom nu juist parlementsleden de boeman zijn is het raden. Een beetje meer empathie graag.’

Voor De Leeuw is het duidelijk. ‘Laat het volk zich aanpassen aan de politici, in plaats van altijd andersom. Populisme ten top. De pensioenleeftijd voor politici moet niet omhoog, die voor burgers omlaag. Die werken momenteel boven hun stand. Maar als je die perfide ongelijkheid aankaart, word je verketterd.’

De Leeuw roept op tot harde acties als Jan met de pet niet snel inbindt. Peter De Roover (N-VA) is alvast bereid om te staken. ‘Op de vakbonden kan je gelukkig altijd rekenen. Investeren in straaljagers, maar onder het mom van besparingen en de onbetaalbaarheid van de pensioenen parlementsleden langer doen werken. Een hypocriet, meedogenloos en gevaarlijk discours.’

Om de burgers gerust te stellen faciliteert de federale regering eind komende maand een kernramp. Ze wil op die manier de heilzame werking van jodiumpillen demonstreren.

De keuze voor Doel is niet zo verrassend. De kerncentrale solliciteert al langer naar een kernramp, maar viel altijd nipt uit de boot.

‘We hebben niet lang moeten twijfelen over de toewijzing,’ vertelt minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open VLD). ‘Doel was met voorsprong de meest overtuigende kandidaat. Hun Bid Book overweldigend. De verouderde accommodatie, de gebrekkige infrastructuur, de dubieuze reputatie, de nabije ligging van Antwerpen, vind in België maar eens een geschiktere plaats voor een geslaagde kernramp.’

De Block wenst proactief te handelen. ‘De terroristen geen kans gunnen maar door zelf een kernramp te orkestreren laten we aan de hele wereld zien dat België niet zomaar een ‘failed state’ is. En we voorkomen veel narigheid.’

De minister vindt paniek een slechte raadgever. ‘Maar door de potentie van Doel is het voor de regering een kleine moeite om een kernramp te organiseren. We hebben Doel alleen nog een maand langer open te houden. Als we zo de mensen kunnen geruststellen en overtuigen van de doeltreffende werking van jodiumtabletten, dan is dat onze morele plicht.’

Tien van de tien Turkse despoten vinden niet dat zij te veel macht hebben. Dat blijkt uit een grootschalige bevraging bij alle alleenheersers uit Turkije.

Er wordt veel over ze geschreven. Ze laten zich niet afleiden door mensenrechten, staan kritisch ten opzichte van democratie en ze drijven door tot ze hun zin krijgen. Maar hoe kijken Turkse tirannen nu zelf naar de wereld? Daar vernemen we zelden iets over.

Tien van de tien Turkse dwingelanden vinden niet dat ze te veel macht hebben over de media in eigen land. Over hun invloed op buitenlandse komieken en columnisten zijn ze dan weer wel tevreden. Ook hun greep op de rechterlijke macht noemen ze best oké.

In totaal hebben alle alleenheersers van Turkije deelgenomen, dus representatief is het onderzoek zeker. Voorts werden er randzaken bevraagd. De grote meerderheid van de Turkse dictators vindt hun invloed op Duitse bondskanseliers naar behoren. Ze menen wel dat ze onvoldoende wegen op het beleid van de Europese Unie en de standpunten van de nog drie levende oppositieleden.

Wat vinden collega-politici hier nu van? ‘Voortdurend alle aandacht opeisen is op zich niet strafbaar,’ oordeelt Antwerps burgemeester Bart De Wever, ‘maar je kunt je er wel vragen bij stellen.’

Ahmet Koç (sp.a) snapt de kritiek niet. ‘Het is niet omdat je media aan banden legt, journalisten in de cel gooit, Facebook, YouTube en Twitter blokkeert, academici oppakt voor het ondertekenen van petities en politieke tegenstanders vervolgt, dat je de vrijheid van meningsuiting beknot. Dat is zonneklaar.’

Andere opvallende conclusie uit dit onderzoek: Turkse despoten zijn druk bezette mensen. Ze zouden allen wat meer tijd willen vrijmaken voor hun geiten, het lezen van een goed gecensureerd boek en het ontkennen van de Armeense genocide.

In de supermarkt staat u in de afdeling superfoods. U bekijkt aandachtig het assortiment verrijkt uranium, leest de etiketten en komt voor de onmogelijke keuze te staan: met of zonder toegevoegde suikers? Met smaak of alles voor uw gezondheid?

Suiker is nefast voor geheugen en metabolisme. Suiker is diabetes. Suiker is kanker. Suiker is doodgaan. Niet verwonderlijk dat steeds meer kritische consumenten bewust kiezen voor uranium zonder toegevoegde suikers.

Maaike (37) is zo’n kritische consument. ‘De energetische waarde van verrijkt uranium is van nature al hoog genoeg. Moet elk product soms suiker bevatten?’

Ook moeder van twee kinderen. ‘Door de zoete, plakkerige smaak is verrijkt uranium met toegevoegde suikers populair bij kinderen. Ze staan moe op, lepelen een potje naar binnen en ogen direct stralend. De suikerarme variant lusten ze niet, maar die meng ik nu in hun cornflakes. Zo krijgen ze toch hun dagelijkse portie verrijkt uranium binnen.’

‘We worden te afhankelijk van suiker,’ waarschuwt consumentenorganisatie Test-Aankoop. ‘Toch is de gesuikerde versie uit de rekken halen te voortvarend, we kunnen mensen hun dagelijkse energieboost die verrijkt uranium geeft niet zomaar ontnemen.’

De producenten van verrijkt uranium noemen de overbezorgdheid zeer selectief. ‘Een heksenjacht. Een beetje suiker, een kleine zonde, intens genieten. Het hoofdbestanddeel blijft wel verrijkt uranium. Laten we dat vooral niet vergeten.’

Hoe ver mag je gaan in het beledigen van gesteenten en mineralen? De eeuwenoude discussie is weer in volle hevigheid losgebarsten nu een koude steen vergeleken werd met Liesbeth Homans.

Het is moeilijk om er geen mening over te hebben. Een Vlaamse mineraloog vergeleek een specifieke koude steen (zie foto) met Liesbeth Homans. Is hij zijn boekje te buiten gegaan?

Nee, vindt het ene kamp. Het recht om stenen te beledigen die in het openbaar te vinden zijn is onbeperkt. Ook al is het noch geestig, noch functioneel, noch smaakvol. Het is niet omdat het hier een koude steen betreft, dat we plots van onze steen een hart moeten maken.

Daar gaat het niet over, meent een ander kamp dat het ontslag van de mineraloog eist. Hij kan onmogelijk zijn beroep uitoefenen als hij de objecten die hij objectief dient te benaderen zo vooringenomen te lijf gaat. Dan had hij maar journalist moeten worden.

Een volgend kamp (3/143) acht het beledigen van koude stenen onnodig provocatief, zielig en vindt het zwak om zaken met elkaar te vergelijken die zelf niet bij machte zijn glashelder weerwoord te bieden.

Andere kampen: moraalfilosofen die naar kerkvader Augustinus verwijzen, schetterende kerkjuristen, Bergen-Belsen en mensen die oordelen dat de Holocaust in iedere discussie nodeloos erbij gesleurd wordt.

Kan je stenen en mineralen zomaar uitmaken voor eender wat? Discussieer lekker mee via de geijkte fora. De koude steen laat het in ieder geval niet aan zijn hart komen.