The Vremde Mirror

‘Het is algemeen geweten dat het veel beter is om lokaal te kopen.’ Ja, Annabelle (31) is volledig mee met haar tijd. Daarom trekt ze iedere maand naar Peru om quinoa.

‘Quinoa uit Peru die naar hier overgevlogen wordt, is slecht voor het milieu en niet een klein beetje. Later kijken we vol schaamte terug en zullen we denken: hoe konden we dit onze planeet aandoen?’

Annabelle ziet het vaak in haar omgeving: ‘Vriendinnen die denken dat ze gezond en bewust bezig zijn omdat ze quinoa eten op een bedje van chiazaad en gepasteuriseerde avocadoschil. Dan moet ik altijd hard lachen, vanwaar komt die quinoa lieve meiden?’

‘We staan te weinig stil bij de import van voedingsmiddelen van heinde en verre en de impact ervan op onze ecologische voetafdruk,’ legt Annabelle uit. ‘Daarom koop ik mijn quinoa lokaal, in Peru. Lokaal kopen is erg belangrijk, mijn quinoa is smakelijker, verser, klimaatvriendelijker, goedkoper omdat ik rechtstreeks bij de boer koop en ik steun de lokale economie.’

Annabelle heeft al heel wat vriendinnen verloren die in een depressie belandden door haar morele suprematie. Haar bewust consumptiegedrag gaat dan ook heel erg ver. Zo trekt Annabelle voor een lapje rundvlees helemaal naar West-Vlaanderen.

De 46-jarige Marc is getroffen door de vreselijke aandoening ‘hooikoorts’ roepen na het niezen. Hoewel zijn genezingskansen miniem zijn en de kansen op verval daarentegen aanzienlijk, geven de dokters Marc nog niet op.

Collega’s van Marc voelen zich schuldig. ‘Aanvankelijk schreeuwden we: hou toch je bek Marc, we weten het intussen. Maar omdat Marc ‘hooikoorts’ bleef roepen, moest de oorzaak wel van medische aard zijn. Hij had net toen onze steun en ons begrip nodig, wij lieten het echter flagrant afweten.’

De ernst van zijn ziekte viel Marcs vrienden al snel op. ‘Marc beweert er zelf niet veel last van te hebben. De mensen rondom mij dramatiseren het, zegt hij. Een beetje een schorre stem, meer is het niet. Nee liefste Marc, jij minimaliseert je ziekte, wat juist bewijst hoe erg je eraan toe bent. Het is vreselijk wat jou overkomt. Erg lief dat je jouw leed voor ons wil verborgen houden, maar dat hoeft niet. We zijn er voor je.’

Een van Marcs vrienden, Tom (44), niest ook weleens. ‘Zeker in de zomermaanden. Ga ik ook ooit hooikoorts roepen? Cathy, eveneens goed bevriend met Marc, is sinds 2014 in behandeling omdat ze altijd ‘gezondheid’ zegt wanneer ze iemand hoort niezen. Ik geniet daarom van elke dag, het kan zo gedaan zijn.’

Hoewel wetenschappers druk bezig zijn een vaccin te ontwikkelen tegen ‘hooikoorts’ roepen na het niezen, denken ze dat Marc vanaf september verlost zal zijn van zijn aandoening. Ze sluiten evenwel niet uit dat deze vreselijke aandoening na een halfjaar wederkeert.

Er gebeurde niet zo heel veel in feite bij nader inzien. Of het u zal verbazen? Dat hangt van individu tot individu af, maar de kans is klein.

Enfin, mogelijk ook wel. U verwacht nu kennelijk een spectaculaire wending, misschien zelfs sensatie hoewel u het zo nooit zult noemen, omdat de titel zulks al suggereert en alleen het tegenovergestelde nog voor verbijstering kan zorgen. In die optiek gaat het de goede richting uit, daar de feiten best alledaags zijn.

Het ging namelijk als volgt: een niet zo bijzondere vrouw uit een voorts onbelangrijk dorp in een weinig voorname streek klikte op een clickbaitartikel van dertien in een dozijn, las twee zinnen van dat bewuste artikel en dacht: oh, er gebeurde niet zo heel veel in feite bij nader inzien. Twee, vijf, vijf en een half en zeven minuten later voltrok hetzelfde fenomeen zich opnieuw.

Ze dacht ook heel veel dingen niet: ‘wie wil er met zulke ongein geassocieerd worden, waar is het zelfrespect in de media gebleven?’, ‘door al die bagger kan ik kwaliteit van walgelijke troep niet meer onderscheiden, al bij al best jammer’, ‘waarom ben ik zo leeghoofdig dat ik op dit soort van onbeduidende dwaasheden blijf klikken?’, ‘het gaat werkelijk nergens over’ en ‘mijn brein verandert in een erwt, help!’.

U bent die niet zo bijzondere vrouw.

De Jan Frans Willemsschool uit Boechout wil niet langer de moslims de schuld van alles geven. Gaat er hier weer een aloude, oer-Vlaamse traditie op de schop? Staatssecretaris voor Gelijke Kansen Maar Voor De Ene Meer Dan De Ander Zuhal Demir (N-VA) doet een emotionele oproep: ‘We mogen de segregatie niet opgeven. Nu niet, nooit niet.’

‘Onze school wil zich losrukken van het hokjesdenken,’ zegt de plaatselijke directeur. ‘Heus niet alles is de schuld van moslims. Bovendien zitten er meer en meer kinderen met een islamachtergrond op onze school en is het nefast voor hun zelfbeeld ze van alles de schuld te geven.’

Zuhal Demir vindt dat kinderen niet vroeg genoeg met de waarheid, ouders die zo enthousiast mogelijk doen over hun schreeuwlelijke knutselwerkjes en Sinterklaas kunnen geconfronteerd worden. ‘We mogen de segregatie niet opgeven. Wat blijft er anders nog van onze Vlaamse identiteit over?’

‘Het is nu eenmaal onze cultuur om moslims de schuld van alles te geven, de wereld infantiel overzichtelijk te houden en onder het mom van het heil van onze kinderen onze angsten en kortzichtigheid te botvieren. Het zou van respect getuigen je eigen cultuur op te geven en ook vooroordelen te koesteren jegens moslims. Ik stel vast dat moslims het daar moeilijk mee hebben.’

‘Zo blijkt ook nu maar weer,’ stipt Demir aan. ‘Het is de schuld van de moslims dat we moslims niet meer van alles de schuld mogen geven.’

Noot achteraf: moslims zijn nooit vragende partij geweest om niet langer de schuldige te zijn van alles. ‘Maar het had wel gekund en dat moet ons heel angstig maken,’ werpt Demir op.

Linkse ratten werkzaam in de tapijtsector pakken massaal hun biezen. Zozeer dat de Vlaamse tapijtsector zich genoodzaakt voelt om Fransche ratten in dienst te nemen.

Het wordt anders snel gezegd, maar de Vlaamse tapijtsector verkeert in een diepe crisis. Die kan het onaangekondigde, collectieve vertrek van de linkse rat niet zomaar onder de mat vegen, daar de overige ratten alleen het werk niet kunnen bijhouden.

Bioloog Dirk Draulans typeert de linkse rat. ‘Het beestje bezit een hoop empathie en wil voor iedereen goed doen, in die mate dat het belemmerend kan werken. Ook is de linkse rat intelligenter dan de gemiddelde mens, ik meen zelfs superieur, omdat ze zich aldoor bedient van metaforisch en figuurlijk taalgebruik.’

De KU Leuven moet op zoek naar een nieuwe verliezer van de rectorverkiezingen. Rik Torfs had een duidelijk mandaat van de kiezer gekregen voor deze ambt, maar hij heeft het te druk.

‘Een mens moet zijn plaats kennen in het leven, nederig zijn, de eigen beperkingen erkennen en in dit geval vaststellen dat er veel geschiktere verliezers zijn dan ikzelf,’ oordeelt Torfs.

‘Het zou alleen maar van hoogmoed getuigen om vier jaar lang als verliezer van de meest recente rectorverkiezingen door het leven te gaan, terwijl die rol me helemaal niet op het lijf geschreven is. In die mate zelfs dat het me humeurig, vermoeiend en cynisch maakt. Dan is er maar één wijze optie: de eer aan jezelf houden.’

Critici verdenken Torfs ervan te zijn opgestapt uit angst de komende 4 jaar ingesmeerd met pek en zijn columns in De Standaard door de Leuvense straten gejaagd te worden, zoals dat gebruikelijk gaat. Anderen wijzen erop dat dit verlies nefast is voor Torfs’ relevantie om in talkshows over een fazant met een bolhoed een mening te spuien, daar die anders al tamelijk bedenkelijk is.

De KU Leuven dient zo snel mogelijk weer nieuwe verkiezingen te organiseren om een verliezer aan te stellen, zo niet dreigt een onmachtsvacuüm.

Ofschoon hij het druk heeft, is Torfs zo ridderlijk de deur niet helemaal te sluiten. Zo liet hij al verstaan zich wel als winnaar van de rectorverkiezingen te willen engageren.

Het scheelde enkele tientallen stemmen, maar Rik Torfs kan zich toch kandidaat stellen voor het rectorschap van de Rijksuniversiteit Gent. Dat onthulde hij in negen talkshows tegelijk.

De rectorverkiezingen van 1924 aan de Rijksuniversiteit Gent blijven maar aanslepen. Men snakt er al langer naar een compromisfiguur en die lijkt nu gevonden in de persoon van de 60-jarige Rik Torfs, die even plots als onvoorzien met een gat in zijn agenda blijkt te kampen de komende vier jaar, dinsdag en donderdag tussen 14u30 en 15u00.

Het is nu maar de vraag of Torfs de RUG op de kaart kan zetten. ‘Een universiteit moet niet te schuw zijn om naar buiten te treden. Een rector kan dan niet passief toekijken, zonder daarin te overdrijven natuurlijk.’

‘Mijn grootste troef is ongetwijfeld de productie van eloquent gebakken lucht, de RUG blijft in de eerste plaats een universiteit, zo werd me toch verteld. Bovendien beschik ik over een uitstekend netwerk binnen alle universiteiten die er in Vlaanderen toedoen.’

Torfs heeft grootse plannen met de RUG. ‘Herkenbaarheid is één zaak, dat mag geen belet vormen te vernieuwen. De U in RUG kan blijven, maar de R en de G worden een K en een L. Ook pleit ik voor asbestvrije Nolfbarakken en denk ik op lange termijn: gaan we de germanisering over vijftien à twintig jaar met hand en tand bestrijden of zijn we gastvrij?’

Weet Torfs hoe hij een universiteit moet leiden? ‘Een universiteit wel, de RUG is dan weer een andere vraag.’

Torfs neemt het in de volgende stemronde op tegen een broccoli en een avocado.

De Amerikaanse president Donald Trump doet het Vrijheidsbeeld van de hand voor drie miljoen dollar. Noord-Korea aasde al langer op het beeld, maar Barack Obama toonde zich altijd onvermurwbaar.

Trump is opgetogen over de deal. ‘Dat we voor dat gedrocht geld hebben gekregen, nota bene van een arrogante brulboei, bewijst weer wat voor een gewiekste, intelligente en superieure zakenman ik ben.’

‘Ik ben blij dat het uit mijn zicht verdwenen is. Het Vrijheidsbeeld doet denken aan de kernwaarden van een westerse democratie. Het symboliseert gastvrijheid en gelijkheid. Vrijheid en respect. Dat Noord-Korea zulk bedrag veil heeft voor een beeld met deze betekenis, zegt alles over de dubieuze intenties van Noord-Korea.’

Het Vrijheidsbeeld komt in Pyongyang te staan, naast dat andere befaamde monument, de rode knop. De andere gegadigden zijnde Turkije, Saoedi-Arabië, Rusland, Qatar en Gwendolyn Rutten hebben al aangegeven in ruil voor het Vrijheidsbeeld kernproeven van Noord-Korea te gedogen.

Hoe slagen talkshows erin om telkens weer dezelfde praatgasten op te trommelen? Vele mensen vragen het zich af. Een unieke blik achter dit bovenmenselijke huzarenstukje.

‘Een geschikte altijd dezelfde gast vinden, dag na dag, wordt gemakkelijk onderschat,’ weet presentator van De Afspraak Bart Schols. ‘Elke dag moeten we ons verdiepen in de kwestie: kan Mia Doornaert doen alsof ze voeling heeft met het onderwerp?’

‘Dat is gelukkig vrijwel altijd zo,’ vult Schols aan. ‘Dat zorgt telkens weer voor een explosie van ontlading op de redactie, dat spreekt voor zich. En zo niet, dienen we van gespreksonderwerp te veranderen.’

Ook Lieven Van Gils worstelt met de zoektocht naar elke dag dezelfde praatgast. ‘Het is niet evident om in een kleine regio als Vlaanderen die ene witte raaf te vinden die over elk thema denkt de waarheid in pacht te hebben. We moeten af en toe, gelukkig niet te vaak, van gast wisselen. Het is nu eenmaal niet anders.’

Een tegendraadse stem is die van rector van de KU Leuven Rik Torfs, die het gebrek aan diversiteit in talkshows laakt. ‘Wat is de meerwaarde van elke keer dezelfde persoon aan het woord te laten, ongeacht het onderwerp? Hoe graag moet je jezelf dan horen spreken? Het kan niet lang duren eer zo’n altijd dezelfde gast de voeling met de realiteit verliest. Bescherm hem tegen zichzelf.’

Dat zei Torfs in Van Gils en Gasten, De Afspraak, Terzake en het VTM-journaal.

Jarenlang schreef Marie-José (73) iedere dag een column, maar die activiteit valt niet langer te combineren met het schrijven van Facebookcomments. ‘Ik moest een keuze maken en koos voor het meest eerbare.’

De beslissing hing al langer in de lucht, maar met een column stop je niet van de ene dag op de andere. ‘Niet iedereen heeft een column,’ legt Marie-José uit. ‘Ludo van twee straten verder bijvoorbeeld niet.’

‘De grote successen als columniste bleven de jongste tijd uit,’ moet Marie-José ook toegeven. ‘Mijn motivatie ebde weg, het werd een sleur, terwijl ik op Facebook almaar meer likes en reacties scoor. Gisteren nog, 124 likes, omdat ik vond dat alle Turken naar Turkistan moeten. Wacht, een melding. 125.’

‘Nu ik me voltijds richt op het schrijven van Facebookcomments, zal de kwaliteit van mijn vooroordelen, intolerantie en zwakzinnigheden ook zichtbaar toenemen,’ gelooft Marie-José. ‘De tijd dat je en columns en Facebookcomments kunt schrijven, ligt achter ons. En dan kies ik graag voor het meest eerbare.’

‘Het is me wat’, een verzameling van Marie-Josés beste columns, is vanaf vandaag te verkrijgen in de betere boekhandel.

Exclusief voor onze abonnees: lees in onze pluszone haar laatste vijf columns.

– Het is allemaal nogal eens iets

– Het is allemaal toch iets

– Het is allemaal toch wat

– Het is allemaal iets

– Het is allemaal wat