The Vremde Mirror

Bij een inval van de Zwitserse federale politie in het hoofdkwartier van de UEFA is er wit geld ontdekt. Het zou gaan om een administratieve vergissing. De UEFA is een intern onderzoek gestart.

Alle bobo’s bij de UEFA hebben hun mandaat met directe ingang neergelegd en zich overgeleverd aan de politie die ze meteen hebben omgekocht waardoor ze alweer op vrije voeten zijn.

Het is niet de eerste keer dat een voetbalbond betrokken geraakt in een schandaal. Eerder raakte al bekend dat de Zwitserse FIFA-voorzitter Gianni Infantino en zijn voorganger Sepp Blatter een bankrekening hebben in een Europees belastingparadijs.

Hij leidt al 45 minuten een teruggetrokken bestaan. Helemaal in de anonimiteit verzeild, stellen weinigen zich nog de vraag: wat is er geworden van Bart De Wever (politicus)?

Op het moment van dit schrijven is het al drie kwartier stil rond Bart De Wever. Geen journalist die hem belt, geen medium dat over hem schrijft (nu ja) en helemaal alleen op de wereld. Het is een tragische en pijnlijke exit voor het grootste wonderkind in Vlaanderen sinds Frank Vandenbroucke (wielrenner).

Om uw geheugen op te frissen: wie is Bart De Wever nu ook alweer? Bart De Wever (1970) was de ooit zo populaire politicus van rechtsconservatief Vlaanderen die nooit verlegen zat om een krasse uitspraak.

Herinner u zijn vermaarde uitspraken over socialisten, vluchtelingen, socialisten, racisme en socialisten. Echt verfrissend was dat. Die hoorde je lange tijd alleen maar op bijeenkomsten van gemarginaliseerde politieke partijen in ruige schipperscafés, maar hij voorzag ze van een laagje vernis en bouwde er zijn populariteit op.

Behalve politicus was De Wever ook een begenadigd quizzer, een fervent hardloper, een dieetgoeroe en een columnist. Dat lijkt inmiddels eeuwen geleden, want zoals dat zo vaak gaat met omhoog geprezen talenten haken zij onderweg ergens af en heeft algauw niemand nog oog voor ze.

Volgens boezemvriendin Liesbeth vond het kantelpunt in Barts leven vorig jaar plaats. ‘Het was zes uur ’s ochtends, hij ging joggen in het Rivierenhof en er was alleen een cameraploeg van VTM aanwezig. Toen wist Bart, ik heb mijn beste tijd gehad.’

‘De ene dag ben je onmisbaar, de volgende dag kennen ze je niet meer. De harde wetten van de politiek,’ weet Kim Geybels die hem een opbeurend kaartje vanuit Thailand zal sturen.

We zochten De Wever zelf op die naar eigen zeggen de drukte niet mist. ‘Ik ben nu burgemeester in een Vlaamse stad. Daarnaast ben ik om een beetje bezig te blijven ook nog voorzitter van een politieke partij in Vlaanderen, het grootste kijkcijferkanon van VTM en zit ik naar het schijnt ook in de Kamer. Ik houd wel van die luwte.’

De Senaat krijgt een eigen belastingparadijs. Een unicum in België. ‘Wie de actualiteit volgt, voelt dat die wens zeer nadrukkelijk leeft binnen een bepaald segment van de bevolking,’ vertelt senator en trotse pleitbezorger van dit initiatief Jan Becaus (N-VA).

‘De Senaat moet af van dat oubollige imago, weer hip en aantrekkelijk worden, zich aanpassen aan de noden van de tijd,’ vindt Jan Becaus. ‘Nu kunnen we vangnet blijven spelen voor Bert Anciaux en uitgerangeerde journalisten, de Senaat kan ook een eigen belastingparadijs beginnen en vanzelf weer relevant worden.’

‘Een gat in de markt,’ beargumenteert Becaus. ‘De vraag ernaar is overweldigend. Raar dat niemand eerder in België op het idee is gekomen om een door de Staat gefinancierd belastingparadijs uit te baten.’

‘Twee vliegen in één klap,’ vertelt een even enthousiaste Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA). ‘We laten zien in deze tijden van crisis solidair te zijn met de moegetergde grote vermogens en als inkom betalen zij een vrije bijdrage die volledig wordt terugbetaald door de Staat. Hiermee is het gat in de begroting niet gedicht, maar alle beetjes helpen.’

‘De Senaat moet een meerdimensionaal belevingscentrum worden,’ aldus Becaus. ‘Voor avonturiers is er een fiscale grensverkenning, in het openluchtzwembad kunnen sportieve types BTW omzeilen en hardwerkende ondernemers mogen lekker decadent in slaap vallen in gesubsidieerde pluche zetels terwijl hun kapitaal zich vermenigvuldigt.’

Er is ook aan een echte trekpleister gedacht. Ieder uur wordt er een cassette afgespeeld met daarop Jan Becaus die Dow Jones, offshoreholdings en Starbucks uitspreekt.

Ongeveer de helft van de kinderen (3-12 jaar) heeft het lastig om op een juiste manier een gesprek aan te knopen met hun ouders over hun wazige offshoreconstructies op tropische eilanden met voor elke palmboom een dozijn brievenbussen. Dat blijkt uit een enquête van Karrewiet.

Ouders leggen met veel liefde het traject van hun geld uit.

Wanneer ouders en kinderen bij het avondeten gezellig keuvelen over terreur, kanker en porno is er zelden iemand geneigd zich uit te spreken over offshoreconstructies.

‘Onrustwekkende cijfers,’ meent kinderpsychiater Peter Adriaenssens. ‘Ouders schamen zich ten opzichte van hun kinderen die op hun beurt bang zijn de relatie met hun ouders te verstoren. En dat terwijl de offshoreconstructies van ouders vaak perfect legaal zijn, in tegenstelling tot de bouw van hun veranda.’

Toch zijn offshoreconstructies in vele gezinnen een groot taboe. Ouders vinden het een te intieme aangelegenheid om te bespreken met hun kinderen, ze verdenken hen van te weinig financieel inzicht en vrezen dat ze hen slechte ouders zullen vinden. Toch lucht praten op.

‘De band met mijn ouders is sterk verbeterd sinds ze open kaart speelden over hun fiscale achterpoortjes,’ vertelt Emilie (5). ‘In het begin was het toch slikken. Je ouders blijken niet perfect. Het voelde aanvankelijk aan alsof sinterklaas niet zou bestaan. Maar na een jaar van huis te zijn weggelopen, besloot ik dat het tijd was voor vergiffenis.’

Meestal moet het kind het initiatief nemen. ‘Loïc (8) informeerde spontaan naar ons geld in het buitenland,’ vertellen zijn ouders. ‘Liegen was onmogelijk. Dat zagen we in zijn ogen. Hij zei geen moreel oordeel te vellen, maar als we iets te vertellen hadden dat hij liever had dat we het nu zouden opbiechten. Dat vertrouwen deed deugd. Hij keurt het niet goed, maar snapt het wel.’

‘Iedereen doet het,’ vertelt een gelouterde Loïc (intussen 9). ‘Wat was ik een naïeve snotneus. Dankzij mijn ouders ben ik niet zo’n softe idealist geworden die belang hecht aan ethiek en rechtvaardigheid. Daar zal ik ze altijd dankbaar voor zijn. Ik heb mijn spaarvarken al opgestuurd naar Panama. En later word ik gewoon een opportunistische en cynische zak als papa.’

Marc (51) is er niet in geslaagd om de hoofdtabel te bereiken van de Panama Papers. In de voorronden bleek hij niet kapitaalkrachtig genoeg te zijn. Ook zijn cash flow liet het afweten op de cruciale momenten. En zijn solvabiliteit draaide nooit op volle toeren.

Marc werd vooraf nochtans getipt als een outsider voor de Panama Papers. Hij kwam geregeld met zijn miljarden in het nieuws, investeerde die in oppervlakkig vermaak en wielrennen en timmerde daarnaast opvallend fervent aan zijn imago.

Nu is geweten waarom. ‘Een op drijfzand gestoeld beeld dat moest verdoezelen dat hij goed genoeg wist dat hij zich nooit zou kwalificeren voor de Panama Papers. Het is een schande,’ meent Karel De Gucht (Open VLD). ‘Zo zand in de ogen strooien van jan en alleman. Wat een bedrieger,’ valt Jo Lernout hem bij.

Dat Marc de favorietenrol niet kon waarmaken, is in de eerste plaats een persoonlijk drama. Zijn drieëntwintig jaar jongere vrouw besloot al zonder onderling overleg hun samenwerking per direct stop te zetten en zich voltijds te concentreren op Gert Verhulst.

‘De tegenstand bleek taaier dan gedacht,’ geeft Marc nu toe vanuit zijn onderduikadres in een koningin der badsteden die hij niet nader wenst te preciseren. ‘Ik wilde me meten met de allergrootste kleppers en dat is uitgedraaid op een regelrecht fiasco. Een bittere pil om te slikken.’

Marc is ondernemer in hart en nieren en laat dus het hoofd niet hangen. ‘Er komen nog kansen. Ik neem nu de tijd om te herbronnen en ga me in alle rust voorbereiden op een volgende confrontatie. Het is te vroeg om me al af te schrijven.’

Tijdens de Ronde van Vlaanderen morgen zullen er op de Muur van Geraardsbergen noch televisiemotoren toegelaten zijn noch motoren van de wedstrijd zelf. Dit alles om Vlaanderens Mooiste rimpelloos te laten verlopen.

Het tragische overlijden van de jonge wielrenner Antoine Demoitié na een aanrijding met een motor laat diepe sporen na. Ook bij organisator van de Ronde van Vlaanderen Wouter Vandenhaute.

‘Ik wil geen dode op mijn geweten hebben wanneer de hele wereld toekijkt. Al het motorverkeer zal daarom een omleiding maken via drie keer de Oude Kwaremont en twee keer de Paterberg en Oudenaarde. Veiligheid boven alles is het devies.’

In die optiek is het niet verwonderlijk dat er tijdens de Ronde voor VIP-tenten en bij uitbreiding alle publiek een perimeter is ingesteld van tien kilometer om De Muur.

Mensen met een gemiddelde passie voor de koers stellen zich toch ernstig vragen. Gaat dit niet te ver? Is wielrennen zo nog een sport van het volk? Of zijn we hier getuige van een geënsceneerde panische angstreactie die een dubbele agenda moet verdoezelen van een gewiekst zakenman die sentiment en hartstocht met lucratieve businessmodellen denkt af te kopen?

Vandenhaute vindt die vragen tendentieus. ‘Het is oprecht met mijn portefeuille tegen het hart dat ik het zeg: de ongelukken met al dan niet schier noodlottige afloop zijn te talrijk. Je moet dan de renners beschermen en een kwetsbaar en cruciaal punt als De Muur met zo weinig mogelijk manschappen opzoeken en niet vaker dan nodig is.’

Zwitsers drievoudig winnaar Fabian Cancellara reageerde zich geviseerd te voelen door deze maatregel en twijfelt openlijk aan zijn deelname.

1 april. Je kan het onzin vinden, je kan ook zeggen dat het flauwekul is. Geen enkele dag rechtvaardigt het verspreiden van zulke nonsens, dat heeft alles met journalistieke deontologie te maken. En dus hebben wij in de plaats de belangrijkste aprilvissen in de landelijke media even op een rijtje gezet. Van flauw tot briljant, van voorspelbaar tot vergezocht.

Turkije duwt Syriërs terug over de grens (De Morgen)

Haha, wat een grapjassen bij De Morgen. Deze lugubere, directe linkse humor heeft ongetwijfeld fans. Smaakvol? In Syrië woedt er een verschrikkelijke oorlog die honderdduizenden slachtoffers maakt en miljoenen mensen op de vlucht doet slaan. Met die achtergrondkennis weet u: 1 april. Zo barbaars is niemand, deze mensen kunnen op alle empathie rekenen. Dat spreekt voor zich.

Zoekactie in Marke afgelopen, onduidelijk of er iets gevonden is (De Redactie)

Een aprilgrap zit soms verborgen in een klein hoekje. Sommigen vinden dit subtiel en geniaal, anderen gluiperig en misleidend. De ervaren mediaconsument weet uiteraard dat het hier ‘zoekactie naar Marke’ moet zijn.

Terrorisme: un Belge sur deux veut fermer les frontières (Le Soir)

Bij momenten is de grap zo geraffineerd dat ze nauwelijks tot niet opvalt. Le Soir maakt handig gebruik van het sentiment dat er heerst dat het sluiten van de grenzen een oplossing is voor alles, ja zelfs voor het bestrijden van terrorisme zo doet de krant nu uitschijnen. Meer nog, Le Soir brengt die boodschap zo authentiek dat naar schatting de helft van de Belgen dit daadwerkelijk gelooft.

Vandenhaute: “Ik heb de Ronde overgenomen vanuit passie, niet om geld te verdienen” (Het Nieuwsblad)

En toch. Sommige grappen zijn zo scabreus dat zelfs de grootste sceptici van 1 april ootmoedig moeten toegeven soms dubbel te liggen van het lachen.

Wij van het Westen vermaken zich opperbest wanneer een langharige schrijver zich afreageert op links, moslims en dat is het eigenlijk. Eindelijk eens iemand die zonder dt-fouten durft te zeggen wat we ganser dagen op sociale media reeds te lezen krijgen. Wij van het Westen vinden dat niet gemakzuchtig of clichématig, maar verfrissend en origineel, want ja, wij van het Westen zijn in het Westen geboren en wij hanteren hoge normen en maatstaven wat betreft cultuur, kunst en literatuur. Wij van het Westen zijn geciviliseerd. Derhalve bij voorbaat superieur. Wij van het Westen bezuinigen op bibliotheken en universiteiten en investeren in gevechtsvliegtuigen en kerncentrales. Wij van het Westen bombarderen streken plat, verwoesten levens en begrijpen niet dat er hierom onbegrip heerst. Wij van het Westen zijn Charlie als moslims geschoffeerd worden, maar wijten het aan onze ontwikkelde smaakpapillen wanneer we zelf diep gegriefd zijn door een volgende smakeloze cartoon. Wij van het Westen vinden mensenrechten best oké zolang ons materieel comfort zich maar vermenigvuldigt. Wij van het Westen zijn bevreesd dat moslims onze rechtsstaat uithollen, maar juichen wanneer advocaten fysiek worden aangevallen omdat ze mensen verdedigen en vinden dat niet ironisch. Wij van het Westen zijn niet hypocriet, alleen als het ons uitkomt. Wij van het Westen vinden dat iedereen gelijkwaardig behandeld moet worden zolang je maar één van ons bent. Wij van het Westen verwarren godsdienstkritiek nooit met een beschaafd debat, hoogstens met xenofobie en racisme. Wij van het Westen hebben de mond vol van normen en waarden, van beschaving, democratie, vrije meningsuiting, vooruitgang en Verlichting, maar als puntje bij paaltje komt zien we de lamp branden in de jaren zestig. Van de negentiende eeuw. Weet je wat het is? Wij van het Westen zijn te empathisch. Wij van het Westen zouden best wat harder mogen zijn, wat egoïstischer, wat meer het publieke debat domineren. Wanneer worden wij van het Westen eindelijk eens gehoord? En zeg niet dat wij van het Westen net als wij van links, wij van rechts of zij van het noordnoordoosten niet bestaan. Wij van het Westen houden nu eenmaal van knusse hokjes. Wij van het Westen mogen ons geen schuldgevoel laten aanpraten. Wij van het Westen kunnen er niet aan doen dat we het echte slachtoffer van deze tijd zijn. Wij van het Westen verkiezen zelfbeklag boven zelfreflectie. Wij van het Westen mogen best eens wat hoger van de toren blazen.

Een ogenschijnlijk zeer modale terrorist heeft gisteravond in het S.M.A.K. (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst) te Gent een rugzak achtergelaten. Het kunstwerk zou een marktwaarde hebben van 9 miljoen euro.

De ene dag ben je nog een doodnormale terrorist die een hoedje draagt, de volgende dag laat je een rugzak achteloos achter in de vestiaire van het S.M.A.K. en word je geëerd om je conceptuele kunst en artistiek talent.

‘Zijn minimalistische manier van kunst maken slaat in als een bom. Met louter een banale rugzak laat hij mensen achter in verwarring, doet hij ze huilen, tieren, krijsen, in paniek slaan, weglopen, naar hun smartphone grijpen om te filmen. Onuitgegeven.’ Het S.M.A.K. is in een persbericht vol lof over de nieuwste aanwinst.

De rugzak is van de hand van een onbekende meester. De Banksy van de Lage Landen wordt hij weleens genoemd, omdat hij in Brussel reeds naam maakte in de metro en op de luchthaven. Andere bronnen menen dat hij slechts een onbeduidend deel vormt van een kunstenaarscollectief dat in de media opgeblazen wordt.

Volgens het S.M.A.K. heeft deze straatkunstenaar in ieder geval genoeg bewezen. ‘Een hedendaags kunstenaar wil impact hebben op de maatschappij. Actueel relevant zijn. Mensen uit hun comfortzone rukken. Velen hebben hier de mond van vol, alleen de crème de la crème van de kunstwereld slaagt hierin. Als hij maar de helft van de commotie kan teweegbrengen die zijn eerdere projecten veroorzaakten, zijn we al zeer tevreden.’

Om zich in te dekken tegen schade heeft het S.M.A.K. de rugzak voor enkele miljoenen verzekerd. Ook hangt er voor het kunstwerk een bordje met ‘niet aanraken’.

Het zou gaan om een zeer tijdelijke tentoonstelling. Snel zijn is dus de boodschap.

Nazi’s en fascisten uit het hele land eisen in een gezamenlijke verklaring meer respect. ‘Stop met ons uit te maken voor voetbalhooligans. We zijn een stuk beschaafder.’

Je ziet het wel vaker. Media die het hebben over voetbalhooligans, terwijl ze eigenlijk fascisten en nazi’s bedoelen.

Die laatsten zijn die imagoschade grondig beu. ‘Kwaadwilligheid. Linkse media willen onze reputatie besmeuren,’ aldus beroepsfascist Tjörven (38).

Het onderscheid met de huis-tuin-en-keukenvoetbalhooligan lijkt bij momenten subtiel. ‘We brengen de Hitlergroet. We verkondigen fascistoïde praatjes. We maken amok zonder na te denken over mogelijke consequenties, al doen we dat anders ook niet. Wat kunnen we nog meer doen?’ zucht Tjörven.

Voor collega Rolf (44) is het verschil duidelijk. ‘Een fascist heeft meer gevoel voor empathie. Na vijf oproepen om alle moskeeën plat te branden postte ik gisteren nog een foto van een schattig katje, zo met heel onschuldige oogjes, op Facebook. Dat zie ik een voetbalhooligan niet gauw doen.’

Daarom organiseerden nazi’s en fascisten gisteren in Brussel een gezamenlijke Mars voor meer Respect & Verdraagzaamheid jegens nazi’s en fascisten en verstoorden hierbij een serene herdenking. ‘Dit moet ons imago redden. We laten ons niet langer beledigen en stigmatiseren. Alleen N-VA en Vlaams Belang lijken die wens te respecteren. Maar alle steun, ook die uit verwachte hoek, doet deugd,’ besluit Rolf.