The Vremde Mirror

Gisteravond nam Hanneke deel aan 5 Facebookevents. Een anonieme vriendin beweert dat ze gewoon op café zat waar ze aanpapte met een racistische, elf jaar oudere trucker.

Een Russische drinkavond ten voordele van de vluchtelingen in Calais en Duinkerken, een wekelijkse poëzieavond, een Repair Café en een cultuurquiz voor het goede doel. Ook doet Hanneke mee aan Dagen Zonder Vlees. En was ze ‘geïnteresseerd’ in een symposium over de duurzame teelt van knollen en gewassen in Gambia en een debatavond rond het associatieverdrag tussen de Europese Unie en Oekraïne.

Een anonieme vriendin van de tweedejaarsstudente filosofie bracht het bedrog aan het licht. ‘Ze heeft misbruik gemaakt van mijn vertrouwen. In tegenstelling tot wat ze aangaf op Facebook was ze op geen van voorgenoemde evenementen aanwezig, laat staan op alle vijf, maar zat ze op café.’

Isolde vermoedde al langer gesjoemel. ‘Maar je wil toch altijd het goede in de mens zien. Ik weet nog goed die keer dat ze op Facebook te kennen gaf op dezelfde avond en naar een stille optocht van Hart Boven Hard te gaan en naar een manifestatie van Pegida. Nu denk je dan: ja, dat kan natuurlijk niet.’

Volgens Facebook niet de eerste maal dat er sprake is van dit soort wanpraktijken. Om een escalatie van het probleem te vermijden, wil Facebook nu de bedriegers verwijderen die elders inchecken dan waar aangekondigd. Het zal daarom ook met een kliklijn starten waar vrienden en collega’s elkaar kunnen verklikken.

In afwachting hiervan gaat Hanneke vanavond naar een netwerkevenement rond armoedebestrijding, een kritische lezing over Spinoza en een geheime bijeenkomst van Satudarah.

Verschillende elektrozaken pakken dezer dagen uit met een wel zeer aanlokkelijke promostunt: smartphone kopen, sociaal overleg gratis erbij. Ook Thomas (17) uit Wilrijk liet zich verleiden en repte zich naar de winkel.

Smartphone kopen, sociaal overleg gratis erbij!

‘Eén smartphone kopen, sociaal overleg gratis erbij. Dan kan je niet sukkelen,’ redeneerde Thomas nog nietsvermoedend.

Eens thuis met een gloednieuwe smartphone op zak bleek Thomas de beslissing van zijn aankoop vooraf niet te hebben afgetoetst bij de sociale partners. Volgens de mensen in de omgeving van de verschillende actoren moesten de eerste informele contacten hieromtrent nog gelegd worden.

De sociale partners bleken ontevreden over Thomas’ schoolresultaten en wezen op zijn aansprakelijkheid bij de afwijzing van fundamentele afspraken: geen resultaten = geen beloning. Via eenzijdige verzoekschriften bij de rechtbank dreigden ze ermee deze aankoop te verbreken indien hij de grenzen van het wettelijke zou blijven opzoeken.

‘Incidenten worden doelbewust uitvergroot om compensaties te kunnen eisen,’ liet Thomas vervolgens via een vertrouwelijke nota uitlekken. ‘De sociale partners aan de andere kant van de tafel schuiven de verantwoordelijkheid van het falende gezinsbeleid door naar een volgende generatie.’

Die pikten dat niet en verlieten furieus de onderhandelingstafel. ‘Heeft hij dan geen enkel verantwoordelijkheidszin?’ tierde een man. ‘Van wie zou hij dat hebben?’ kirde een vrouwelijke stem.

‘Toen besloot ik om het sociaal overleg maar in de vuilnisbak te kieperen. Sindsdien maak ik thuis gewoon weer ruzie,’ haalt Thomas opgelucht adem.

Minister van Werk Kris Peeters (CD&V) betreurt ten zeerste dat Thomas het sociaal overleg geen tweede kans gaf. ‘Het is niet wijs het sociaal overleg onverwijld over boord te gooien. Laten we enerzijds niet vergeten dat het sociaal overleg enerzijds een waardevol mechanisme is dat enerzijds instaat voor enerzijds de […] bemiddelingstraject.’

Ouders zijn erg bezorgd over de invloed waaraan kinderen worden blootgesteld. Ze vrezen dat de ontwikkeling van hun kind hierdoor beknot wordt, het niet de gedragsstoornis ontwikkelt die past bij zijn persoonlijkheid en later als het groot is geen zelfbewuste consument wordt.

‘Het wordt steeds moeilijker om kinderen te vrijwaren van invloed,’ kaart een ongeruste ouder aan. ‘Je hoort er andere ouders ook steeds vaker over klagen.’

‘Kinderen worden almaar vlugger in hun leven geconfronteerd met invloed,’ vult een bezorgde ouder aan. ‘Dat was vroeger veel minder. Ik denk zelfs niet dat het toen al bestond.’

Gekeken wordt dan naar de opkomst van het internet en de stijgende olieprijzen. ‘Ik denk wel dat dit twee regelbepalende factoren zijn,’ gaat de bezorgde ouder verder. ‘De niet te stuiten opmars van invloed vereist een verklaring.’

Ondanks de ouderlijke ongerustheid is invloed maar zeer moeilijk weg te denken uit de hedendaagse maatschappij. ‘De effecten ervan op kinderen worden nog te vaak geminimaliseerd,’ vertelt een andere bezorgde ouder in een ongerust telefoontje. ‘Ik zie weleens kinderen alleen op de pechstrook van een autosnelweg wandelen terwijl ze teenslippers dragen. Weet dat kind dan niet dat dat kankerverwekkend is? Slachtoffer van slechte invloed, dat zie je zo.’

Is invloed gevaarlijk of niet? Volgens de ene ouder wel, de andere begint reeds op zeer jonge leeftijd met voorlichting over het bestaan en de verdiensten van Jan De Cock.

‘Die verwarring beïnvloedt het kwetsbare brein en het wereldbeeld van kinderen wat bewijst dat invloed gevaarlijk is,’ meent een verontruste ouder. ‘Wat mij daarom het meeste zorgen baart zijn de bezorgde ouders die zich zorgen maken over de almaar toenemende ongerustheid onder ouders. Get a life.’

Bij de Syrische burgeroorlog zijn er onregelmatigheden vastgesteld. ‘Europese waarnemers kunnen er hun werk niet naar behoren verrichten. Vrijwel alle waarnemers voelen zich belemmerd bij hun observatie ter plaatse,’ concludeert een lijvig rapport. De internationale gemeenschap reageert geschokt en aangeslagen.

Europese regeringsleiders reageren verbijsterd over de gang van zaken in Syrië. ‘Onze waarnemers moeten kunnen gaan en staan waar ze willen,’ vindt Duits bondskanselier Angela Merkel. ‘Het is nu nog te vroeg om over sancties te spreken, maar incidenten als deze bemoeilijken de diplomatieke betrekkingen alleszins.’

Het EU-rapport verhult weinig. ‘De autoriteiten informeren waarnemers onvoldoende over het programma van schietpartijen, molestaties en bombardementen. Vaak zijn die ’s nachts wat nefast is voor hun nachtrust. Voorts is het hoogst onduidelijk wie er nu tegen wie oorlog voert. Ook stelt de lunch maar weinig voor en is de koffie flauw.’

Voor velen zijn deze beperkingen reden genoeg om Syrië in vraag te stellen. Heeft het land wel een toekomst? Zal het ooit tot een moderne staat uitgroeien met eigen communautaire hangijzers? Garandeert Syrië oorlogsvluchtelingen wel een humanere behandeling dan Europese waarnemers?

‘Retorische vragen,’ meent de Syrische president Bashar al-Assad. ‘Het zijn de groeipijnen van een land in volle opbouw.’

Het is niet de eerste keer dat Syrië in een negatief daglicht komt te staan. Eerder bleek al dat naar Europa afgereisde Syriërs er in hun thuisland niet zelden een tweede woonst op nahouden.

De cavia van Hannes doet dit jaar mee aan de klimaatbewuste vastencampagne Dagen Zonder Vlees. Opmerkelijk omdat hij het publieke forum hiervoor niet opzoekt, noch een dagboek bijhoudt op Facebook of zich als een heroïsche martelaar gedraagt.

‘Hij is anders ook niet zo gek op vlees, dat merkte ik al eerder op,’ vertelt Hannes.

‘Toch blijft het een moedige, onbaatzuchtige beslissing,’ vindt hij. ‘Zeker omdat je het niet aan hem merkt dat hij aan Dagen Zonder Vlees meedoet. Salami laat hij nu wel liggen, want tegenwoordig zit er in alles vlees. Je kan nooit voorzichtig genoeg zijn.’

Caviakenners kunnen dit gedrag perfect verklaren. ‘Cavia’s zijn niet de dieren die idealisme verwarren met geldingsdrang. Als je een beetje verstandig bent en dus oordeelt dat vlees eten nefast is voor mens en natuur, het niet strookt met een gezond normen- en waardenpatroon, dat het dan krankjorum zou zijn vaker dan zelden vlees te consumeren. Cavia’s vinden dat te vanzelfsprekend om uit te spreken. Daarom lees je haast nooit een pathetisch opiniestuk zwelgend in een overdosis wegwerpidealisme van ze. Dat onderscheidt cavia’s van de mens.’

Ook de cavia van Hannes vindt dit een privéaangelegenheid en wenst hier voorts niet over te communiceren.

Toch is Hannes licht bevreesd dat er meer aan de hand is met zijn cavia. ‘Het zou een schok zijn dat hij niet alleen een herbivoor blijkt, maar ook een vegetariër. Dat hoor je wel vaker.’

Mike steekt een sigaret op. Zijn vierde al deze autorit die nog even duurt. ‘We kunnen niets doen,’ jammeren ouders Manu en Saskia. ‘Hij zit op de achterbank, terwijl wij alleen maar mogen dromen van een beetje nicotine. Weinig solidair van hem.’

Je bent aan het autorijden. Het is een lange trip en je hebt trek in een sigaret. Maar je weet, dit mag niet. Op dat moment steekt op de achterbank je zoon of dochter van 11 doodgemoedereerd een sigaret op. Jaloersmakend.

Het is waar Manu en Saskia schier dagelijks mee te kampen hebben wanneer hun zoon Mike (11) op de achterbank zit. ‘Hij is geen bestuurder en er zit op de achterbank geen andere minzestienjarige, dus wettelijk kunnen we niets van hem afdwingen,’ illustreert Saskia haar onmacht.

‘Toch wringt het,’ geeft Manu toe. ‘Ik snap dat ik een voorbeeldfunctie heb. Ik probeer dan ook mijn twee pakjes per dag op een ander moment naar binnen te kachelen. Maar het besef dat je zoon op de achterbank rustig van een sigaretje geniet, is pervers en misselijkmakend.’

‘Daarom probeer ik als ik kan dronken achter het stuur te kruipen,’ verrast Manu. ‘Daar word je niet zo op nagekeken en zo ben ik minder afgeleid door Mikes rookgedrag.’

Saskia ziet ook positieve neveneffecten. ‘Mike toont zin voor initiatief. Ik ben blij dat hij na elf jaar eindelijk gestopt is met passief roken in de wagen. Je voelt het draagvlak in de maatschappij daar zienderogen kleiner voor worden.’

Volwassenen hebben zwaarder te lijden onder de morele superioriteit van kleuters dan algemeen werd gedacht. ‘We kunnen niet meer gezellig racistisch doen of onze kleinste heft al vermanend zijn vingertje.’

Het gelukzalige gezicht van een kleuter die zich net moreel superieur heeft gewaand.

‘Laatst had ik collega’s thuis uitgenodigd voor een etentje. Samen ouwehoeren en dollen op kap van het leed van Syrische vluchtelingen. Je kent dat wel. Heerlijk politiek incorrect allemaal. Tot ik met volle mond voorstelde om vluchtelingen geen eten meer te geven.’

‘Dat kon niet door de beugel vond onze politiek correcte multicultidochter van 4, die zo nodig tussenbeide moest komen: ‘Maar papa, dat zijn toch ook mensen.’ Hondsirritant is het. Een avond vol knus racisme en oprechte achterlijkheid meteen vergald,’ getuigt Carl.

Dat beaamt ook Theo. ‘Telkens ik zeg vluchtelingen die naar hier komen de zee in te willen duwen, stijgt mijn populariteit. Alleen een Gutmenschkleuter durft dan weleens een nare opmerking maken over westerse normen en waarden, de verharding van de maatschappij en onaanvaardbare domheid.’

‘Een repressief en kordaat beleid, dat is de enige optie,’ oordeelt Bart, een andere vader. ‘Gisteren deden ze het nog in hun broek, vandaag lossen ze wereldproblemen op. Maar eerlijk, wat draagt zo’n kleuter nu bij aan de maatschappij? Dat ligt ganser dagen wat te tekenen en met plasticine te spelen, maar gaat volwassenen wel betweterig de wet dicteren in plaats van een beetje dankbaar te zijn voor onze gastvrijheid.’

Toch meent Liam (5) dat volwassenen het probleem vormen. Dat weet hij zeker. ‘Ik heb altijd gelijk. Dat gevoel heb ik al onophoudelijk sinds mijn geboorte.’

Voor zijn tiende verjaardag krijgt Seppe van zijn ouders ADHD. Een domper op de feestvreugde. Seppe had eerder al ettelijke malen laten uitschijnen dat het Syndroom van Asperger erg goed in de markt ligt.

Voorbeeldig gedrag in en naast de schoolbanken, staat elke dag op hetzelfde tijdstip op, gaat altijd even vroeg slapen, studeert flink, maakt nooit sarcastische grappen, is heel zelfstandig, beledigt de scheidsrechter altijd met twee woorden, nooit begaat hij die ene misstap waardoor je kunt denken: dit is mijn kind.

De ouders van Seppe maken zich al enige tijd zorgen over het gedrag van hun zoon. ‘Vorige week nog zocht hij de fout bij zichzelf. Toen dacht ik: word toch eens volwassen, sla de krant open en zoek je een zondebok uit,’ vertelt papa Alex.

‘Je hebt toch het liefst dat je enige kind zorgeloos kan spelen met zijn vriendjes. Niet het buitenbeentje is op de speelplaats. Of met een achterstand aan het leven begint,’ vult mama Monique aan.

‘Dan is het niet aan ons om conservatief te handelen,’ gaat ze verder. ‘We dachten eerst aan een oppositioneel-opstandige gedragsstoornis, maar dat blijkt perfect combineerbaar met ADHD. Dus daar kan hij altijd later nog voor kiezen.’

‘De tijd is er rijp voor,’ erkent Alex. ‘Seppe dreigde door het leven te gaan als een normale jongen voor zijn leeftijd in de jaren zeventig of tachtig. Een gebrekkige opvoeding, zegt men dan gauw. Nu hij ADHD heeft, kan er ons niets verweten worden.’

Nu ja, niets. Seppe wacht vol ongeduld op zijn plechtige communie. Hij hoopt dan eindelijk een diagnose op maat te krijgen, asperger.

‘Hij vertelde inderdaad heel enthousiast over asperger en dat hij van die diagnose al lange tijd droomt,’ bevestigt Monique. ‘Maar we dachten dat hij het niet extreem letterlijk bedoelde.’

Het is één van de grote thema’s van deze tijd: hoe op een zo ecologisch verantwoorde en milieubewuste manier te leven zonder aanzien te worden voor een naïeve Groen-stemmer uit Zurenborg die met zijn bakfiets alleen maar op Ringland wil fietsen. Ook de bruggepensioneerde André (59) worstelt met dit dilemma. (leestijd 4 à 5 minuten)

‘Maar André, het vuilnis is gisteren al opgehaald. Ge zijt een dag te laat.’

De ijselijke noodkreet van zijn echtgenote Maria galmt nog lang na in het huis. Het is omdat de buren allemaal uithuizig zijn, wier kinderen op school zitten, dat niemand ongerust komt aanbellen om Maria derhalve in shocktoestand aan te treffen. Nog steeds begrijpt ze niet hoe dit is kunnen gebeuren.

André aanhoort het, proeft het onbegrip van zijn vrouw en zit er verslagen bij. Het gebeurt niet elke dag dat hij de vuilniszakken een dag te laat buitenzet. ‘Dat kan ook niet,’ vertelt hij even oprecht als nuchter. ‘Het vuilnis wordt maar één keer in de week opgehaald.’

‘Op donderdag,’ voegt hij er na een lichte aarzeling aan toe.

‘Op donderdag ja, op donderdag. Ge weet het dan toch.’

Hoe het zover is kunnen komen

Donderdag, eergisteren, Boechout. Het is deze week de beurt aan André om de vuilniszakken buiten te zetten. Normaal gezien iets wat hij rond zeven uur ’s ochtends doet voordat hij met de hond gaat wandelen. De hond wordt wel uitgelaten, maar de vuilniszakken vergeet hij op straat te zetten. Maria ziet het gebeuren, maar zegt niets. Later op de dag vraagt ze André terloops of hij niks is vergeten. ‘Gij zijt vorige week toch al verjaard?’

Vrijdag, gisteren, Boechout. André zet nietsvermoedend de vuilniszakken buiten. Van sabotage is geen sprake. De storm met orkaankracht waarin het echtpaar zou belanden, zag geen mens aankomen.

Waarom afval meer is dan lege wijnflessen en blikken hondenvoer, oude brikken melk en de nieuwste roman van Kristien Hemmerechts

Afval is ook: etensresten, lege fluostiften, ongelezen kranten, papiersnippers en politieke principes.

‘Afvalophaling gebeurt op gezette tijden en is een betrekkelijk goed ingeburgerd fenomeen in onze maatschappij. Maar dat wil niet zeggen dat iedereen het concept met evenveel liefde omarmt,’ duidt seksuologe Goedele Liekens.

Zes redenen waarom André en Maria deze huwelijkscrisis overleven

Intussen snapt Maria het nog altijd niet. ‘Wat gaan de mensen over ons denken? Dat we vorte, crapuleuze sluikstorters zijn. Ge weet hoe snel zoiets rondgaat in de familie.’

Het huwelijk dreigt op de klippen te lopen. Maar legt dit communicatief misverstand nu daadwerkelijk een bom onder hun relatie? Niet per se. En wel om zes redenen.

Ten eerste: Maria is terminaal en weet dat ze altijd op Andrés goede zorgen kan rekenen.

Ten tweede: wat gaat de familie zeggen wanneer Maria en André scheiden? Dat is een open vraag.

Ten derde: het huwelijk overleefde al drie koude oorlogen (1990-1994), (1996-2002) en (2007-2009).

Ten vierde: afvalophaling is zelden een doorslaggevende factor in de beslissing om te scheiden.

Ten vijfde: Maria en André hebben een gezamenlijk profiel op Facebook.

Ten zesde: is de afvalophaling elders beter geregeld?

Wat zegt dit over ons?

De aanwezigheid van afval beïnvloedt sluipenderwijs ons eigen leven en denkpatronen. We denken wel open-minded te zijn, maar wanneer het over afvalophaling gaat, veranderen we al snel in starre, principiële wezens zonder greintje mededogen. Het is maar de vraag of deze evolutie nog omkeerbaar is, onze afhankelijkheid van afvalophaling de zoektocht naar alternatieven niet in de weg staat en wat met China?

Voor André een kleine zorg. Toch probeert hij moedeloos ogend aan zijn keukentafel de toekomst positief tegemoet te blikken. ‘Het leven gaat verder. Ik vind dat al filosofisch genoeg.’

Om hun veiligheid te waarborgen zijn de namen Maria en André fictief.

In aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 wil Open VLD euthanasie plegen. Volgens politicologen de meest humane en eerbare oplossing voor iedereen. ‘Maar bovenal een primeur in de geschiedenis van de vaderlandse politiek,’ glundert voorzitster Gwendolyn Rutten.

Goesting in de toekomst!

‘Euthanasie is beter dan nieuwe campagnes op touw zetten waarin kiezers als mentaal geretardeerde kleuters of veldrijders worden aangesproken.’

Zelden is men het zo eens geweest met voorzitster van Open VLD Gwendolyn Rutten. ‘We hebben niks te verliezen. Euthanasie is pijnloos, het is hip en de meest effectieve manier om verkiezingen op een waardige manier te overleven. We moeten lef durven tonen, dat het anderen moge inspireren.’

Rutten krijgt er welhaast vleugels van. ‘Waarom niet aan mensen met een uitkering vragen om in ruil euthanasie te plegen?’

Zelfs de eigen achterban staat achter Rutten. ‘We hebben hiermee te lang gewacht,’ klinkt het daar. ‘Een hoop ellende kon worden vermeden. In het geval van ondraaglijk lijden zonder uitzicht is euthanasie de enige uitweg. En zo voeren we nog eens iets uit dat in ons partijprogramma staat.’

‘Jammer dat er niemand anders mee op de trein springt,’ geeft Rutten toe. ‘Bij CD&V springen ze liever ervoor en bij sp.a staat er op lijden geen bovengrens.’

Maar al bij al deert dit Rutten niet. ‘Ik begin weer goesting in de toekomst te krijgen,’ jubelt ze.